Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published
Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published

Savita Jadhav

Drama


3  

Savita Jadhav

Drama


रागिणी

रागिणी

2 mins 667 2 mins 667

आठवीपासूनची मैत्री, माझी आणि रागिणीची. मी मामाच्या गावी शिकायला होते. तिथेच मैत्री झाली.

एकाच बेंचवर बसायचे, एका डब्यात जेवायचे. सुट्टी दिवशी अभ्यास करण्यासाठी कधीतरी मी तिला बोलवायचं, कधीतरी मीच तिच्या घरी जायचं. अभ्यासात तशी ती जेमतेमच. स्वभावाने खूप छान, पण जरा तापट होती. लाडाने तिला पपी म्हणायचे सगळे.


आम्ही खूप मजा मस्ती करायचो. चिंच, बोरे, आंबा यांच्या हंगामात सगळ्यांच्या नजरा चुकवून पाडायला जायचं. भांडायचं पण खूप.. अबोला धरायचा.. नंतर पुन्हा कट्टीबट्टी करायची. मैत्री हळूहळू घट्ट होत गेली.


मैत्री होती निर्मळ पाण्यासारखी...

खळखळणाऱ्या झऱ्यासारखी...

मंजुळ स्वराच्या पाव्यासारखी...

अंधारात लुकलकणाऱ्या काजव्यासारखी...

सतत प्रकशित...


दहावीची परीक्षा सुरू झाली. पेपर संपले.

पेपर झाल्यावर मी माझ्या आई-बाबाकडे गेले.

पुन्हा आमची लवकर भेट झाली नाही.

कधी मामाच्या गावी गेलो तर आवर्जून तिला भेटायला जायचे.

दहावीचा निकाल लागला. ती नापास झाली पुढे शिकली नाही. आईला घरी आणि शेतात मदत करू लागली. बाकीच्या मैत्रिणीपण पुढे शिक्षण घेत होत्या. ती मात्र...

        

शाळेतून घरी राहिल्याने लवकरच तिला लग्नाच्या मांडवात उभे राहावे लागले. लग्न झालं, नवरा पण तिला साजेसा, छान संसारात रमली. गोंडस बाळाची आई पण झाली. खूप खुश होती. पण... नियतीला तिचे सुख बघवलं नाही...


उन्हाळ्यात माहेरी आली होती यात्रेसाठी नवरा आणि बाळाला घेऊन. नवरा तलाव बघायला गेला होता. आणि तिथेच घात झाला. पाय घसरला आणि तो तलावात पडला. बुडून त्याचा मृत्यु झाला.

दुःखी झाली होती खूप. पण बाळासाठी दुःख बाजूला सारून जगू लागली. सासू-सासरे खूप प्रेमळ होते. बाळाला घेऊन त्यांच्यासोबत राहू लागली.


बघता बघता एक वर्ष झाले.

वर्षश्राद्ध होते तिच्या नवऱ्याचे आणि तिच्या दुःखात अजून एक भर पडली. याच दिवशी तिच्या सासऱ्यांना देवाज्ञा झाली. दुःखाचा डोंगर पुन्हा कोसळला. दुःख तिची पाठ काही सोडत नव्हते.


आता ती तिच्या सासू अन बाळसोबत राहत असे. दोघी गाव सोडून शहरात गेल्या. तिथे त्यांनी एक खोली भाड्याने घेतली होती. सासू चार घरातील धुणीभांडी करू लागली.


अर्थातच,

शिक्षण कमी असल्यामुळे तिला काही काम मिळत नव्हते. ती पण धुणीभांडी करू लागली. सासू आणि सून मिळाली ती काम करीत आणि जीवन जगत. बाळाला सांभाळत होती.


मधल्या काळात तिचा आणि माझा कोणत्याही प्रकारचा संपर्क नव्हता, कसा असणार तेव्हा मोबाईल नव्हते. पण नंतर मी कसाबसा तिचा मोबाईल नंबर मिळवून तिच्याबरोबर संपर्क साधला.


खूप रडायला लागली. म्हणाली पुढे शिक्षण घेतले असते तर काहीतरी उपयोग झाला असता. पण नशीबाने तिला एक संधी मिळाली. एका दवाखान्यात आया म्हणून तिला काम मिळाले तरीही तेच धाडस होत नाही असे म्हणाली. तिला धीर दिला. समजून सांगितले आणि ती कामावर जाऊ लागली. हळूहळू दिवस जात आहेत.


रागिणचे बाळ आता मोठा आहे. शिक्षण घेत आहे. तिला पाठीच्या मणक्याचा त्रास होऊ लागला पण ती तशीच खंबीरपणे उभे आहे.

आक्का म्हणजे तिची सासू. आता वय झाले. काही काम होत नाही. कसलातरी मोठा आजार आहे. पण ती अतिशय प्रामाणिकपणे त्यांना सांभाळत आहे, सेवा करीत आहे.मुलगा आहे आता सोबत.प


पण खरंच सलाम आहे, तिच्या या कर्तृत्वाला, तिच्या जिद्दीला, तिच्या खंबीरपणाला, तिच्या सहनशीलतेला.

मला अभिमान वाटतो, मी रागिणीची मैत्रीण आहे.


Rate this content
Log in

More marathi story from Savita Jadhav

Similar marathi story from Drama