श्रावणातील झोके

श्रावणातले झोके, पाण्याने जळून गेले।

अंतरीचे सूर, कंठात दाटून गेले।।

भाव मनीचे, ते सारे जाणून होते।

तरी केसाने गळा, ते कापून गेले।।

विश्वच फिर सारे, भोवताली ज्याच्या।

तेच आपला, परिघ सोडून गेले।।

भरली ओंजळ माझी रीती होत गेली।

डोळ्या समोर माझ्या सारे निघून गेले।।

सांभाळू कसे सांग हे, पाश रेशमाचे।

जळते निखारे ते हाती ठेवून गेले।।