पुन्हा एकदा

आभाळ कोसळतंय

कोसळत्या आभाळाखाली

एक झाड

आपलं उदासगीत गात

सुकलेले आसव टिपत

आपल्याच सावलीत 

आपल्या सावलीबरोबर मग्न

शरीराला वाळवी लागलीय 

अवयव खचलेत

बंध सैल झालेत

तरीसुद्धा ....

आपले रंगीत श्वास 

आपलं गुलाबी लावण्य

एकांतातले हळूवार क्षण आठवत 

आपली जिवंत मरणकथा

कोसळत्या आआभाळाला सांगत 

तिथंच उभाय

एका वेड्या आशेवर

कदाचित या वाळवी लागलेल्या 

शरीरावर एखादं चुकार अंकुर

येईल

पुन्हा रंगीत श्वास घेता येईल 

पुन्हा एकदा गुलाबी लावण्य खुलेल

पुन्हा एकदा ........