निरागस संचित ते

निरपराध क्षण निरागस ते 

ओंजळीत आपसुक ओझरती 

मनातील तळी खोलवर ती 

कळ काळजातली उमटती 

अंतरीचे भाव ही निरागस ते 

अधारावर शब्द तूझे बरसती 

सांजवेळी मनी निरांजन ती

दीप तो आठवणीचा लावती 

नजरेतील आस निरागस ती

भान सूर्याला किरणे मागती

नयनी आसक्तीची जान ती 

अश्रुंतुनी सल ती वाहत होती 

अंतरिम जाण निरागस ती 

परतुनी मनी ना ती साचती 

घडुनी गेल्या घटना जीवनी 

पुन्हा आयुष्यास का श्वास देती

उजळूनी पहाट निरागस ती 

मनास आशेची लाच का देती 

एकदाची बदलली कूस जीवनी 

परतुनी बदलाव न अंगीकारती 

आयुष्यात संचित निरागस ते 

भान जागण्याच विसरु न देती 

उरुनी पाहिले जरी इतरात मी

परतुनी ती ओळख ही न देती 

ओंजळीत स्वप्ने निरागस ती

अयुष्यात या जन्मू पाहती 

पापणी आडाचे जग सोडूनी

जगातील एक ते होऊ पाहती 

वळणावरची रात्र निरागस ती 

जीवनात पुन्हा उजडू पाहती

परतुनी बदलाव तो याच मनी  

थकल्या पावलांस नको वाटती