त्याची मैफिल!

सरी चार कोसळल्या 

सुगंध दिशांना पसरले 

आले ढग दाटून 

अन् कल्लोळाने घर केले! 

पडणाऱ्या पावसाला 

गवसला होता सुर 

मैफिलीत या भावनांच्या 

आला मग पूर!

केले मन मोकळे त्याने

सरींचे ही गाणे झाले

सुख-दुःखाचे डोह मग

आरसपानी स्वच्छ झाले!

कधी लावला मंद्र त्याने

कधी लावली तार

गुंफुन मग सप्तसूर

सहज घेतली त्याने लकेर!

सुर कातर झाला त्याचा

मैफीलीच्या शेवटी

गडगडण्याच्या जल्लोषात मात्र

हुकली निरोपाची भेट ती!