आई जाते मी

आई जाते मी

येते म्हणायला लावू नकोस

माझ्या चिंतेत बाहुली घेवून 

उभी राहू नकोस

मला माहीत आहे

तू हातात बाहुली घेवून 

दारात उभी राहतेस

सारख सारख घरात बाहेर करतेस

तुझ्या जिवाची घालमेल

कोणाला बघवत नाही

मी घरी आल्याशिवाय 

तू उंबरठा सोडत नाही

मी तुझी लाडकी मुलगी आहे म्हणून

तुला भिती वाटते

घर सोडताना मला डोळेभरून बघतेस

पण तुला सांगुका आई

ज्यांच्या मुली घरी आल्याच नाही त्या आईंच काय?

ती आई आजही बाहुली घेवून दारात उभी आहे

लेक घरी येण्याची वाट बघते आहे

तुला सांगु का

कितीही मान खाली घालून निघाले ना

तरी हजार नजरा अंगभर फिरत असतात

पाहून डोळे तृप्त करून घेताना दिसतात

रोज कितीतरी अपशब्दांचा मारा असतो

छेडायला प्रत्येक चौकात एक एक ऊभा दिसतो

मार्ग कितीही बदलवला 

तरी नजर बदलत नसते

त्यांच्या नजरेला

त्यांची आई बहिण 

का दिसत नसते

कोण किती चांगला

किती वाईट

काहीच कळत नाही

 कोणाचीही नजर 

नरमेने झुकतं नाही

या पुरूषप्रधान देशात

स्त्री खरच बाहुली आहे

तिला कधी नाचवले जाते

तर कधी बंधनाच्या पिंजऱ्यात

बंदिस्त असते

तिने फक्त घाबरून जगायच असतं

माणसाच्या गर्दीत 

जळून मरायच असतं