ഉണങ്ങാത്ത മുറിവ്

ആരോ പറയുന്ന വാക്ക് കേട്ട് 
എന്തിനീ മൗനം പുൽകി നിന്നു
നീ എന്നെ മറക്കുകിലും 
ഞാൻ നിന്നെ മറക്കുകയില്ല
എന്നിൽ മറവിയില്ല മൗനങ്ങളില്ല
വാർമുടി കോതുന്ന കാലമില്ല
നെഞ്ചകം കുളിരുന്ന നേരമില്ല
തളരില്ല തളർച്ചയറിയുകില്ല 
കരയാൻ കണ്ണുനീർതുള്ളിയില്ല 
 
ഈ ഏകാന്ത ജീവിതം
മടുക്കില്ല മറയില്ല 
ഞാൻ ഏകാന്തനല്ല ബധിരനല്ല
നിന്റെ സ്മരണകൾ ജീവിക്കും
എന്നിലൂടെ
നിന്റെ ഓർമ്മകൾ എനിക്ക്
കൂട്ടിരിക്കും 
നീ എന്റെ മനസ്സിന്റെ നീറ്റലാണ് 
ഉണങ്ങാത്ത മുറിവിന്റെ ആഴമാണ് 
അലിയുന്ന ഹൃദയത്തിൻ തേങ്ങലാണ് 

വഴിമരങ്ങൾ പൂക്കൾ പൊഴിക്കുന്നു
അതിലൊരു പുഷ്പം എന്നെ 
തടയുന്നു
ഓർമ്മകൾ മറ നീക്കി വീണ്ടും 
തെളിയുന്നു 
നാം കൈകോർത്തു നടന്ന പാലത്തിനരികിൽ ഒരു പക്ഷി വെറുതെ വന്നിരുന്നു
അതിനെന്തോ പറയാൻ വെമ്പി നിന്നു
അത് നോവിന്റെ പ്രവചനമായിരിക്കാം
എരിയുന്ന കനലിലെ എണ്ണയാവാം