പാഴ്ജീവിതം

ഒരു പാഴ്മരത്തിനു സമമായിരുന്നെങ്കിൽ 
എത്ര നന്നായിരുന്നുവെന്നറിയുന്നു ഞാൻ 
ഉപകാരമൊന്നുമേ ഇല്ലെങ്കിൽ പോലുമാ ഉപദ്രവം തൊട്ടു തീണ്ടാത്ത പടവാണ് ഞാൻ 

കളിമണ്ണു കൊണ്ടുള്ള മൺപ്രതിമയിലെവിടെയോ ജീവനെ കണ്ടറിയുന്നു ഞാൻ 
അർത്ഥമില്ലാത്ത ജീവിതപ്രാധാന്യ-
മാരാലും അറിയാതെ അലയുന്നു ഞാൻ 

ഇരുളു നിറഞ്ഞ കാലത്തിൻ സഞ്ചാരിയാകവേ 
പാതയോരത്തിരുന്നു വ്യസനിച്ചു ഞാൻ 
ഇഴഞ്ഞു പിന്നിട്ട വഴികളിൽ തഴച്ചു വളർന്ന 
പുൽനാമ്പുകൾക്കാത്മ സംതൃപ്തി ഞാൻ 

കാലം കൊഴിയുമ്പോൾ കാര്യമില്ലാതെ 
ഓർമ്മകൾ ചികഞ്ഞെടുക്കുന്നു ഞാൻ 
ഓർമ്മകളിലെവിടെയോ ഭ്രാന്തമായ് 
ജീവിച്ച ശാഖകളെ പരിഹസിക്കുന്നു ഞാൻ