ಅಜ್ಜನ ಅರಿವಿನ ಸಾಂತ್ವನ...

ರಾತ್ರಿಯ ಗಾಢತೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ ತೂರಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ನಗರದ ದೊಡ್ಡ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಅವನ ಕೈಗಳು ಸೇತುವೆಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ರೇಲಿಂಗ್ ಹಿಡಿದು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಳಗೆ ಕಪ್ಪು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನದಿ ರಭಸದಿಂದ ಘರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಗಾಧ ನೋವು, ಆದರೆ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಭಯ.

"ಎಷ್ಟು ದಿನ ಇನ್ನು? ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಈ ನೋವು?" ಅವನು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ. ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದ. ಒಂದೇ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ... ಹಾರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

"ಅಯ್ಯಾ..."

ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಮೃದುವಾದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಬಂತು. ಯುವಕ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ನರೆಗಳು ಇದ್ದವು, ಬಟ್ಟೆಗಳು ಹಳೆಯದಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ... ಅಪೂರ್ವವಾದ ಶಾಂತಿ, ಹೊಳಪು. ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹೂವಿನ ಮೂಟೆ ಇತ್ತು - ಬಿಳಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಗುಲಾಬಿಗಳು.

"ಮಗುವೇ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯ ಬೇಕು," ವೃದ್ಧ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆತುರತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಸೌಮ್ಯತೆ.

"ನನಗೆ... ನನಗೆ ಸಮಯವಿಲ್ಲ," ಯುವಕ ತಿರುಗಿ ಮತ್ತೆ ನದಿಯ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದನು.

"ಕೇವಲ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ, ಮಗುವೇ. ಈ ಹೂವಿನ ಮೂಟೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ದಂಡೆಯವರೆಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಚಿಕ್ಕ ದೇವಸ್ಥಾನವಿದೆ. ನನಗೆ ವಯಸ್ಸಾಯಿತು, ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ತುಂಬಾ ನೋಯುತ್ತಿವೆ." ವೃದ್ಧನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಯುವಕನನ್ನು ನೋಡಿದವು - ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಳವಾದ ಅರಿವು ಇತ್ತು.

ಯುವಕ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಲು ಬಾಯಿ ಬಿಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ವೃದ್ಧ ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದ: "ದಯವಿಟ್ಟು, ಮಗುವೇ. ನಿನ್ನ ಕೈಗಳು ಬಲಶಾಲಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ನನಗೆ ಈ ಹೊತ್ತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ."

ಯುವಕ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ನಿಂತನು. ಆಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಆಲೋಚನೆ ಮೂಡಿತು - "ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವಾದರೂ ಮಾಡಿ ಹೋಗಲಿ."

ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಅವನು ಹೂವಿನ ಮೂಟೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು. ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಸುವಾಸನೆ ಅವನ ಮೂಗಿಗೆ ತಟ್ಟಿತು. ವೃದ್ಧ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದನು. ಯುವಕ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದನು.

ಸೇತುವೆಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ದಂಡೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವ ಕಲ್ಲು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ದಾರಿ. ಮಳೆಯಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದವು. ವೃದ್ಧ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ.

"ಮಗುವೇ, ನನಗೂ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಜೀವನ ಇತ್ತು," ವೃದ್ಧ ಹೇಳಿದ. "ನಾನು ಸುಂಕ ವಸೂಲಿ ಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಮನೆ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು - ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು."

ಯುವಕ ಮೌನವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.

"ಆದರೆ ನಾನು ಲೋಭಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಸಂಬಳ ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಲಂಚ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ, ಪ್ರತಿ ಟ್ರಕ್ಕಿನಿಂದ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳ ಮುಖ, ಆದರೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಖಾಲಿತನ ಇತ್ತು." ವೃದ್ಧ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ.

"ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲವೂ ಕುಸಿಯಿತು. ಯಾರೋ ದೂರು ಕೊಟ್ಟರು. ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಯಿತು. ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದೆ. ಕೆಲಸ ಹೋಯಿತು, ಗೌರವ ಹೋಯಿತು. ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಳು. 'ನನಗೆ ಈ ಅವಮಾನ ಬೇಡ' ಎಂದು."

ಯುವಕನ ಹಿಡಿತ ಹೂವಿನ ಮೂಟೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿಗಿಯಾಯಿತು. ಅವನು ವೃದ್ಧನನ್ನು ನೋಡಿದನು.

"ಆ ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಇದೇ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ, ಮಗುವೇ." ವೃದ್ಧ ಹಠಾತ್ತನೆ ನಿಂತು ಯುವಕನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದನು. "ನಿನ್ನಂತೆಯೇ."

ಯುವಕನ ಎದೆ ಬಿಗಿಯಾಯಿತು. ಉಸಿರು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು.

"ಆ ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಯಿತು. ಕೈಗಳು ನಡುಗಿದವು. ಮೈ ಜುಮ್ಮನಿಸಿತು. ಕೆಳಗೆ ಕಪ್ಪು ನೀರು ಕರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ಪಾದ ಮುಂದೆ ಇಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ."

"ಆಗ ಏನಾಯಿತು?" ಯುವಕ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿತ್ತು.

ವೃದ್ಧ ಮತ್ತೆ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದನು. "ಆಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಯೋಚನೆಗಳು ಹಠಾತ್ ಸ್ತಬ್ಧವಾದವು. ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಆಳದಿಂದ ಏನೋ ಹೊಳಪು ಮೂಡಿತು. ಅದು ಶಾಂತಿಯಾಗಿತ್ತು, ನಿರಾಳವಾಗಿತ್ತು."

ಈಗ ಅವರು ದಂಡೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನದಿಯ ಸದ್ದು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ದೇವಾಲಯದ ದೀಪ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.

"ಆಗ ನನಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು ಒಂದು ಸತ್ಯ," ವೃದ್ಧ ಮುಂದುವರಿಸಿದ. "ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಯೋಚನೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ, ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯವು, ಕೆಲವು ಕೆಟ್ಟವು. 'ನೀನು ನಾಲಾಯಕ್, ನೀನು ವಿಫಲ, ನೀನು ಯಾವ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ' - ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತದೆ."

ಯುವಕ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಂಡ. "ಹೌದು... ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರತಿದಿನ ಹೀಗೆಯೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ."

"ಆದರೆ ಮಗುವೇ," ವೃದ್ಧ ನಿಂತು ಯುವಕನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟನು. "ಆ ಯೋಚನೆಗಳು ನೀನಲ್ಲ. ನೀನು ಆ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವವನು. ನೀನು ಅವುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವವನು. ಮೋಡಗಳು ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಆಕಾಶ ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಯೋಚನೆಗಳು ಮೋಡಗಳಂತೆ, ನೀನು ಆಕಾಶದಂತೆ."

ಯುವಕನಿಗೆ ಏನೋ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿತು.

"ಆ ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು - ನಾನು ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲ. ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವ ಅರಿವು. ಆ ಅರಿವು ನಿತ್ಯ, ಶಾಶ್ವತ. ಯೋಚನೆಗಳು ಅನಿತ್ಯ, ಬದಲಾಗುವವು."

ಅವರು ದೇವಾಲಯದ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪಿದರು. ಅದು ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು - ಕಪ್ಪು ಕಲ್ಲಿನ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳು, ಸಣ್ಣ ಗರ್ಭಗುಡಿ. ಒಳಗೆ ದೀಪದ ಮಿನುಗು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನದಿಯ ಘರ್ಜನೆ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಆ ಸಣ್ಣ ದೇವಾಲಯ ಶಾಂತವಾಗಿ, ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು.

"ಆಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆನಂದ ಮೂಡಿತು, ಮಗುವೇ. ಆ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಣ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಗೌರವ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಒಳಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಆನಂದ. ಅಂದಿನಿಂದ ನಾನು ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ - ಸತ್ಯದ ದಾರಿ."

ವೃದ್ಧ ಯುವಕನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿದನು. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ದಿವ್ಯತೆ ಇತ್ತು.

"ಇಂದು ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಮನೆ ಇಲ್ಲ, ಕುಟುಂಬ ಇಲ್ಲ, ಹಣ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಳಗೆ ಆನಂದವಿದೆ, ತೃಪ್ತಿಯಿದೆ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಹೂವು ಮಾರುತ್ತೇನೆ. ಸಾಕು. ಜೀವನ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ."

ಯುವಕನ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯಿತು. ಆದರೆ ಈ ಕಣ್ಣೀರು ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು - ಹಗುರವಾಗಿತ್ತು.

"ಮಗ, ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಇರು. ನಾನು ಗರ್ಭಗುಡಿಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಹೂಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಐದು ನಿಮಿಷ," ವೃದ್ಧ ಹೂವಿನ ಮೂಟೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ದೇವಾಲಯದೊಳಗೆ ಹೋದನು.

ಯುವಕ ಹೊರಗೆ ನಿಂತನು. ಮಳೆ ಈಗ ನಿಂತಿತ್ತು. ನದಿಯ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ವೃದ್ಧನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು.

"ನಾನು ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲ... ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವವನು..."

ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಮನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು. "ನೀನು ವಿಫಲ" - ಆ ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಅದನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದನು. ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಯೋಚನೆ. ಅದು ಬಂತು, ಅದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವ ನಾನು... ನಾನು ಶಾಶ್ವತ, ನಿತ್ಯ.

ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ನಿರಾಳ ಅನಿಸಿತು. ಎದೆಯ ಮೇಲಿನ ಭಾರಿ ಕಲ್ಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಗುರವಾದಂತಾಯಿತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅನೇಕ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿದನು.

ಐದು ನಿಮಿಷ ಕಳೆದವು. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಕಳೆದವು. ವೃದ್ಧ ಹೊರಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.

"ಅಜ್ಜಾ?" ಯುವಕ ಕರೆದನು. ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ದೇವಾಲಯದೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟನು. ಚಿಕ್ಕ ದ್ವಾರವನ್ನು ದಾಟಿ ಗರ್ಭಗುಡಿಗೆ ಹೋದನು.

ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಕಪ್ಪು, ಹೊಳೆಯುವ ಶಿವಲಿಂಗ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ತಾಜಾ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಗುಲಾಬಿ ಹೂವುಗಳು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದವು. ದೀಪ ಶಾಂತವಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಯುವಕ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು. ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬಾಗಿಲು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಿಟಕಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ದೇವಾಲಯದ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು. ವೃದ್ಧನ ಯಾವ ಗುರುತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ನೋಡಿದನು - ಆ ಕಪ್ಪು ಕಲ್ಲು ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನಿಸಿತು.

ಯುವಕ ಮೊಣಕಾಲೂರಿದನು. ಕೈಗಳು ಜೋಡಿಸಿದನು. ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯಿತು - ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಕಣ್ಣೀರು, ಭಕ್ತಿಯ ಕಣ್ಣೀರು, ಆನಂದದ ಕಣ್ಣೀರು.

"ಧನ್ಯವಾದ... ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿದಿರಿ..." ಅವನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದನು.

ಅವನು ಒಂದು ಹೂವನ್ನು ತೆಗೆದು ಶಿವಲಿಂಗದ ಮೇಲಿಟ್ಟನು. ದೇವಾಲಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ನದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಅದೇ ನದಿ, ಅದೇ ರಭಸ, ಅದೇ ಘರ್ಜನೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಅದು ಬೇರೆ ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ, ಯೋಚನೆಗಳು ಹರಿಯುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ದಂಡೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ನಾನು ಆ ದಂಡೆ. ನಾನು ಆ ಅರಿವು.

ಅವನು ಸೇತುವೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದನು. ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದನು. ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು - ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹಿಂದೆ ಸಾಯಲು ನಿಂತಿದ್ದನು.

ಆದರೆ ಈಗ ಅವನು ಬೇರೆ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಕೆಳಗೆ ನದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು - ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ, ಮರಣದ ಆಕರ್ಷಣೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಶಾಂತಿ ಇತ್ತು.

ಅವನು ತಿರುಗಿ ನಗರದ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದನು. ಹೊಸ ಜೀವನದ ಕಡೆಗೆ. ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಆ ವೃದ್ಧನ - ಅಥವಾ ಅರಿವಿನ - ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು.

ಅವನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮಾಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅವನು ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲ. ಅವನು ಆ ಶಾಶ್ವತ ಅರಿವು.