સોપારી કિલર

સોપારી કિલર

(મંદાક્રાંતા છંદ )

રાતે શહેર સૂતું, પણ ગલીઓમાં શ્વાસ અટકેલો,
છાંયાઓ બોલે ધીમે—મરણ આજે નક્કી થયેલો.
ઘડિયાળ પણ સંકોચે, સેકન્ડ ગણે ડરીને,
સોપારી ઊતરી ગઈ છે—હવે જીવ થરથરીને.

ન પગલાં અવાજ કરે, ન શ્વાસમાં ભાર લાગે,
એ આવે છે ત્યાં જ જ્યાં અંધારું પણ ભાગે.
ચહેરો નથી ઓળખાય, આંખોમાં શૂન્ય વસે,
એ જોઈ લે તો ભવિષ્ય પણ પાછળ હટે.

ન ગન એની ભાષા, ન છરી એની શાન,
એ વાપરે છે સમય—સૌથી નિર્દય જાન.
એક રાહ, એક ક્ષણ, એક ભૂલનો ઝાંખો પળ,
અને કોઈકનું અસ્તિત્વ થઈ જાય નિષ્પળ.

માફિયા મોઢું ફેરવે, ડોન પણ ચૂપ રહે,
“એ સામે ન આવશો”—એવો કાયદો ફેલાય સહે.
કારણ એ દુશ્મન નહીં—એ અંતિમ પરિણામ,
જ્યાં વેર પણ થાકે અને તૂટી જાય નામ.

ન પૂછે એ કારણ, ન પૂછે એ કથા,
સોપારીમાં લખાયેલી હોય—એ જ એની વ્યથા.
પીડિતનું નામ એના મોઢે ન આવે ક્યારેય,
એ ફક્ત સંખ્યા ગણે—અને રાત સરી જાય.

લોહી એના હાથમાં નથી દેખાતું ક્યારેય,
પણ હવામાં ગંધ રહે—જે જાય નહીં ક્યાંયે.
શહેર જાગે સવારે—અખબારમાં લાઇન,
“અજાણ્યો હુમલો”—અને બધું ફરી ફાઇન.

ઘરે જઈ હાથ ધોઈ, અરીસામાં જુએ,
ચહેરો ત્યાં પણ પૂછે—“હું કોણ છું?” કહે.
જવાબ ન મળે એને, પણ ટેવ પડી ગઈ,
મરણ હવે વ્યવસાય છે—આદત બની ગઈ.

ન સ્વર્ગ એને બોલાવે, ન નર્ક કરે દાવો,
એ ચાલે છે વચ્ચે—ન સંપૂર્ણ પાપી, ન ભાવો.
સમય એનો માલિક છે, સોપારી એની ઓળખ,
એ છે જીવતો અંધકાર—શહેરની અંદરની ખોખ.

જ્યાં માનવ જીવન ભાવમાં અને ભય બને સાધન,
ત્યાં સોપારી કિલર ફરે—ન મોઢું, ન કારણ.
નાયકો ત્યાં ભાષણ કરે, કાયદા ત્યાં સૂવે,
અને મરણ શાંતિથી… કરાર પૂરો કરે.


---