મોડો સ્વીકાર

મોડો સ્વીકાર.

પ્રિય અજાણી,
મારા જીવનમાં એક પ્રેરણા ચુપચાપ આવી.
કોઈ ઢોલ-નગારા વગર, કોઈ જાહેરાત વગર —
પણ મારા મન પર તેની અછાંદસ છાપ રહી ગઈ.
તું કદાચ ક્યારેય સંપૂર્ણ જાણશે નહીં
કે કેવી રીતે તું મને અંદરથી બદલતી ગઈ.
તે બદલાવ મોટા શબ્દોમાં નહોતો,
તે તો તારા વિરામોમાં હતો —
જ્યારે હું શબ્દો શોધતો હતો
અને તું શાંતિથી સાંભળતી હતી.
જ્યારે હું મારી ખામીઓ જ જોતો હતો,
ત્યારે તું મારા વિશ્વાસનું દર્પણ બની.
તારી નિરવતા પણ ધીમે કહી જતી —
“તું પૂરતો છે.”
જીવનમાં કેટલાક આભાર અવાજ સુધી પહોંચતા નથી.
મારો પણ કદાચ એવો જ રહ્યો.
પણ આજે, સમયની આ સાંજમાં,
તેને શબ્દ આપું છું —
આભાર,
મને ગર્જના નહીં, કોમળતા શીખવવા બદલ.
આભાર,
શાંત શક્તિનો અર્થ સમજાવવા બદલ.
આભાર,
શરત વિના અને ગણતરી વિના સાથ આપવા બદલ.
તને મળ્યા પહેલાં હું મારી કિંમત સફળતાથી માપતો હતો.
તને મળ્યા પછી મેં તેને કરુણાથી માપવી શીખી.
તુંએ સમજાવ્યું કે દયા વગરની જીત ખોખલી હોય છે,
અને હિંમત ક્યારેક નમ્ર બનીને ઉભી રહેવામાં હોય છે.
કેટલીક ક્ષણોમાં હું વધારે કહી શક્યો હોત —
વધારે આભાર,
વધારે માન,
વધારે સચ્ચાઈ.
પણ જે અબોલ રહ્યું,
તે પણ મૌનમાં મને ઘડતું રહ્યું.
જો આજે હું થોડો નરમ અને થોડો બહાદુર છું,
તો એ તારા સ્પર્શની જ અસર છે —
ભલે એ સ્પર્શ માત્ર શબ્દોમાં હતો.
કેટલાક લોકો જીવનમાં આવીને પસાર થઈ જાય છે.
પણ તું પસાર નહોતી થઈ —
તું તો મારા અંતરમાં એક પ્રકાશ બની રહી ગઈ.
આ મોડો સ્વીકાર —
પ્રેમનો નથી,
પણ કૃતજ્ઞતાનો છે.
કારણ કે પ્રેમ સમય સાથે બદલાઈ શકે,
પણ કૃતજ્ઞતા આત્મામાં સ્થાયી રહે છે.
અને કદાચ…
એ જ સૌથી દુર્લભ સ્વીકાર હોય છે.

તારો ઋણી –
૧-૨૬