ખરો પ્રેમ

ખરો પ્રેમ

યાદોનો પાસવર્ડ

કલ્પેશ પટેલ ©2026

ગામના પાદરે આવેલા એ જૂના, પણ પ્રેમ અને હૂંફથી છલકાતા ઘરમાં સુખરામ અને સરિતાની જિંદગીનાં સાડા પાંચ દાયકા વીતી ગયાં હતાં. સમયના વહેણ સાથે બંનેનાં શરીર થોડાં નબળાં પડ્યાં હતાં, ચહેરા પર કરચલીઓ આવી હતી, વાળ ધોળા થઈ ગયા હતા; પરંતુ એકબીજા પ્રત્યેનો પ્રેમ આજે પણ એવો જ તાજો અને અખંડ હતો.

સવારની ચા હોય કે સાંજની થોડીક વાતો, બંનેને એકબીજાની હાજરીમાં જ સુખ મળતું. સુખરામને તો ઘણી વાર મજાકમાં કહેવાની ટેવ હતી, "સરિતા, તું મારી જિંદગીમાં આવી ત્યારથી મને ક્યારેય એકલતા નડી નથી."

આજના ડિજિટલ યુગમાં સુખરામને પણ મોબાઈલ અને લેપટોપ વાપરવાનો શોખ જાગ્યો હતો. વિદેશમાં રહેતા દીકરાએ તેમને સ્માર્ટફોન ભેટમાં મોકલ્યો હતો. સુખરામે એમાં પોતાની જિંદગીની અમૂલ્ય યાદો સાચવવાનું શરૂ કર્યું હતું. સરિતા સાથેનાં લગ્નની જૂની તસવીરો, બંનેએ સાથે કરેલી યાત્રાઓના ફોટા, બાળકોના બાળપણની યાદો અને એકબીજાને લખેલા જૂના પ્રેમપત્રો પણ સ્કેન કરીને સાચવી રાખ્યા હતા.

આ બધી યાદો તેમણે એક ખાસ ફોલ્ડરમાં સાચવી હતી. પોતાના ફોન અને લેપટોપનો પાસવર્ડ પણ તેમણે એક જ રાખ્યો હતો — 'Sarita1970'.

એક દિવસ સરિતાએ પૂછ્યું, "આટલી બધી તસવીરો અને પત્રો સાચવી રાખવાની શી જરૂર છે? હવે તો આપણે રોજ એકબીજાને જોઈએ જ છીએ."

સુખરામ હસીને બોલ્યા, "આપણે તો રોજ એકબીજાને જોઈએ છીએ, પણ કાલે જ્યારે આ યાદો જોવાની ઇચ્છા થાય ત્યારે? માણસની જિંદગીમાં પૈસા કરતાં યાદો વધારે કિંમતી હોય છે."

સરિતા પણ મંદ મંદ હસી પડી હતી.

પરંતુ એક સાંજે અચાનક સુખરામને છાતીમાં દુખાવો ઉપડ્યો અને તેઓ બેભાન થઈને ઢળી પડ્યા. ડૉક્ટરની તપાસમાં હળવો હાર્ટ એટેક હોવાનું જાણવા મળ્યું. તાત્કાલિક તેમને હોસ્પિટલના આઈ.સી.યુ.માં દાખલ કરવામાં આવ્યા.

સરિતાની દુનિયા જાણે એક જ ક્ષણમાં થંભી ગઈ. સાડા પાંચ દાયકાથી જે વ્યક્તિ દરેક સુખદુઃખમાં પડખે ઊભી રહી હતી, તેના વિના જીવનની કલ્પના પણ તેને અસહ્ય લાગતી હતી. હોસ્પિટલના બહારના બાંકડે બેસીને તે ભગવાનને પ્રાર્થના કરતી રહી.

એવામાં વિદેશમાં રહેતા દીકરાનો ફોન આવ્યો.

"મમ્મી, પપ્પાના ફોન અને લેપટોપમાં બેંકની ફાઇલ અને ઇન્સ્યોરન્સનાં કાગળો હશે. એ જોવાની જરૂર છે. બંને લોક છે. તને કોઈ પાસવર્ડ ખબર છે?"

સરિતા મૂંઝાઈ ગઈ. તેને ટેક્નોલોજીની ખાસ સમજ નહોતી. તેણે ધ્રૂજતા હાથે સુખરામનો મોબાઈલ હાથમાં લીધો. સ્ક્રીન પર પાસવર્ડની માંગણી થતી હતી.

સૌપ્રથમ તેણે પોતાનું નામ લખ્યું, પણ ફોન ખુલ્યો નહીં. પછી દીકરાની જન્મતારીખ નાખી જોઈ, છતાં ફોન લોક જ રહ્યો.

તેની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં. ફોન હાથમાં લઈને તે થોડી વાર સુખરામના ચહેરાને યાદ કરતી રહી. જાણે તેમની સાથે જ વાત કરતી હોય તેમ મનમાં બોલી ઊઠી, 'સુખરામ, તમે તો કહેતા હતા કે તમારી સૌથી કિંમતી મૂડી આપણી યાદો છે. તો એ યાદોની ચાવી ક્યાં હશે?'

અચાનક તેના મનમાં એક વિચાર ઝબક્યો.

તેણે ધીમેથી મોબાઈલની સ્ક્રીન પર ટાઈપ કર્યું:

S-A-R-I-T-A-1-9-7-0

અને... ફોનનું લોક ખુલી ગયું!

સ્ક્રીન પર સુખરામ અને સરિતાનો લગ્નના સમયનો એક જૂનો ફોટો દેખાયો. બંને યુવાન હતાં. ચહેરા પર નિર્દોષ સ્મિત અને આંખોમાં એકબીજા માટે અપાર પ્રેમ હતો.

સરિતાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યાં. પરંતુ આ વખતે એ આંસુ ભયનાં નહોતાં, એ તો સુખરામના અખૂટ પ્રેમની અનુભૂતિનાં હતાં.

તેને સમજાયું કે સુખરામે પોતાની ડિજિટલ દુનિયાની ચાવી પણ પોતાના જીવનના સૌથી કિંમતી સંબંધના નામે રાખી હતી. તેમના માટે સરિતા માત્ર જીવનસાથી નહોતી, પણ જીવનની દરેક યાદનો આધાર હતી.

ત્રણ દિવસ પછી સુખરામ સ્વસ્થ થઈને ઘરે પાછા આવ્યા. સરિતાએ પ્રેમથી ચાનો કપ તેમના હાથમાં મૂક્યો. સુખરામે કપ હાથમાં લીધો અને સરિતાના ચહેરા સામે જોયું.

સરિતા હસતાં હસતાં બોલી,

"તમારો પાસવર્ડ બહુ અઘરો છે હોં, સુખરામ!"

સુખરામ તરત જ સમજી ગયા. તેમણે સરિતાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને પ્રેમથી બોલ્યા,

"જ્યાં સુધી જીવ છે, સરિતા, મારી યાદો અને મારા શ્વાસ બંનેનો પાસવર્ડ માત્ર તું જ રહીશ."

સરિતા શરમાઈને હસી પડી. બંનેની આંખોમાં વર્ષો જૂનો પ્રેમ ફરી એક વાર ચમકી ઊઠ્યો.

ઘરના એક ખૂણામાં પડેલો મોબાઈલ જાણે તેમની પ્રેમકહાનીનો મૂક સાક્ષી બની રહ્યો હતો.

ખરેખર, ખરો પ્રેમ ક્યારેય જૂનો થતો નથી. સમય બદલાય, ટેક્નોલોજી બદલાય, જીવનની રીતો બદલાય, પણ હૃદયમાં સાચવેલી પ્રેમની યાદોનો પાસવર્ડ ક્યારેય બદલાતો નથી.