લાઈબ્રેરી
પ્રોફાઈલ
ચાયનો ચસ્કો
ચાયનો ચસ્કો
ચાયનો ચસ્કો
એક ઐતિહાસિક ઘટનાથી પ્રેરિત રહસ્યકથા
૮ ડિસેમ્બર, ૧૯૬૩. મધરાતના ત્રણ વાગ્યા હતા.
શિયાળાની કાતિલ ઠંડી રાત હતી. આકાશમાં ઘેરાયેલાં કાળાં વાદળોએ ચંદ્રને ઢાંકી દીધો હતો. બર્ફીલો પવન રેલવેના ખુલ્લા પાટા પર સૂસવાટા મારતો પસાર થતો હતો. દૂર સુધી ફેલાયેલા અંધકારમાં ક્યારેક એન્જિનનો ઘુઘવાટ સંભળાતો અને પછી ફરી ભેદી સન્નાટો છવાઈ જતો.
ગ્લાસગોથી લંડન તરફ દોડતી રોયલ મેલની વિશેષ ટ્રેન રાતના અંધકારને અને પાટા પરના પથરાયેલ સ્નોને ચીરતી આગળ વધી રહી હતી. તેના પાછળના ડબ્બાઓમાં કિંમતી નોટોથી ભરેલી તિજોરીઓ હતી. એન્જિનના કેબિનમાં અનુભવી ડ્રાઇવર જેક મિલ્સ અને તેમના સહાયક ડેવિડ વિટબી ટ્રેક પર નજર રાખીને પોતાની ફરજ બજાવી રહ્યા હતા.
ક્યાં કોઈને ખબર હતી કે આ રાત તેમની જિંદગીની સૌથી ભયાનક રાત બનવાની હતી!
અચાનક ચેડિંગ્ટન નજીક ટ્રેક પરનું લીલું સિગ્નલ અદૃશ્ય થયું અને તેની જગ્યાએ લાલ સિગ્નલ ઝળકી ઊઠ્યું.
“ડેવિડ! પેલું સિગ્નલ જુઓ! અચાનક લાલ કેવી રીતે થઈ ગયું?”
જેક મિલ્સે તરત બ્રેક લગાવી. ભારેખમ ટ્રેનનાં પૈડાં પાટા પર ઘસડાયાં. લોખંડના ઘર્ષણનો કર્કશ અવાજ રાતના સન્નાટાને ચીરી ગયો. ધીમે ધીમે ગતિ ઓછી થતી ગઈ અને ટ્રેન બ્રાઇડગો બ્રિજ નજીક આવીને થંભી ગઈ.
જેકે ઘડિયાળ સામે નજર કરી. રાતના ત્રણ વાગ્યા હતા. નિર્જન રેલવે ટ્રેક પર દૂર સુધી કોઈ હલચલ દેખાતી નહોતી.
“કંઈક ગરબડ છે,” તેમણે ચિંતિત સ્વરે કહ્યું.
તેમણે ટ્રેનની સીટીનો લાંબો અવાજ છોડ્યો અને સ્ટેશનનો સંપર્ક કરવાનો પ્રયાસ કર્યો. પરંતુ જવાબમાં માત્ર સન્નાટો મળ્યો. ફરી પ્રયત્ન કર્યો, છતાં કોઈ પ્રત્યુત્તર ન આવ્યો.
“સ્ટેશન પર કોઈને સંભળાતું નથી કે શું?” ડેવિડે બારીમાંથી બહાર જોતાં પૂછ્યું.
જેકે દૂર નજર કરી. ચેડિંગ્ટન સ્ટેશનની લાઇટો ઝાંખી દેખાતી હતી. બધું સામાન્ય હોય એવું લાગતું હતું, છતાં કોઈ જવાબ આપતું નહોતું.
મિનિટો પસાર થતી ગઈ. ટ્રેન અટકેલી હતી અને એન્જિનના કેબિનમાં ચિંતા વધતી જતી હતી.
પરંતુ સ્ટેશન પરની પરિસ્થિતિ સાવ જુદી હતી.
થોડા સમય પહેલાં સ્ટેશનના કર્મચારીઓએ રાતની ચા પીધી હતી. રોજની જેમ ચાનો કપ હાથમાં લઈને બેઠેલા કર્મચારીઓમાંથી એક પછી એક ઊંઘવા લાગ્યા હતા. કોઈ ખુરશી પર ઢળી પડ્યું હતું, તો કોઈએ ટેબલ પર માથું મૂકી દીધું હતું.
તેમને ખબર નહોતી કે તેમની ચામાં ઘેનની ગોળીઓ ભેળવવામાં આવી હતી.
કોઈ અજાણ્યા ષડયંત્રકારે સ્ટેશનના કર્મચારીઓને ગાઢ નિદ્રામાં ધકેલી દીધા હતા. હવે આખું સ્ટેશન પોતાની ફરજ બજાવવા અસમર્થ હતું.
સ્ટેશનની ઘડિયાળ આગળ વધતી હતી, પરંતુ સ્ટેશનનું તંત્ર જાણે સમયની બહાર અટકી ગયું હતું.
બીજી તરફ, એન્જિનના કેબિનમાં જેક મિલ્સ વારંવાર સંપર્ક કરવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા.
“ડેવિડ, આ સામાન્ય બાબત નથી. કોઈ તો જવાબ આપતું હોત!”
“કદાચ સ્ટેશન પર કોઈ મુશ્કેલી ઊભી થઈ હશે,” ડેવિડે કહ્યું.
જેકે ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“હું નીચે ઊતરીને પરિસ્થિતિ તપાસું છું. અહીં બેસીને રાહ જોવાથી કંઈ ઉકેલાશે નહીં.”
તેમણે કેબિનનો દરવાજો ખોલવા હાથ લંબાવ્યો.
પરંતુ એ જ ક્ષણે અંધકારમાંથી કેટલાક નકાબપોશ માણસો અચાનક એન્જિન પર ચડી આવ્યા!
બધું એટલી ઝડપથી બન્યું કે જેક અને ડેવિડને પરિસ્થિતિ સમજવાની તક પણ ન મળી. લૂંટારુઓએ બંનેને કાબૂમાં લેવાનો પ્રયાસ કર્યો. જેક મિલ્સે પ્રતિકાર કર્યો, પરંતુ એક લૂંટારુએ તેમના માથા પર લોખંડની રોડથી જોરદાર પ્રહાર કર્યો.
જેક લોહીલુહાણ થઈને નીચે પટકાયા.
“જેક!” ડેવિડ ચીસ પાડી ઊઠ્યો.
પરંતુ તેને પણ લૂંટારુઓએ કાબૂમાં લઈ લીધો. એન્જિનના કેબિનમાં ધક્કામુક્કી અને સંઘર્ષનો અવાજ ગુંજી ઊઠ્યો.
લૂંટારુઓનો હેતુ સ્પષ્ટ હતો. ટ્રેન રોકવી, ડ્રાઇવરને કાબૂમાં લેવો અને નોટોથી ભરેલા ડબ્બાઓ સુધી પહોંચવું.
તેમની યોજના મુજબ બધું આગળ વધી રહ્યું હતું.
ટ્રેનના પાછળના ભાગમાં રહેલી નોટોથી ભરેલી તિજોરીઓ લૂંટારુઓનું મુખ્ય લક્ષ્ય હતી. તેમણે ડબ્બાઓમાંથી કિંમતી નોટો બહાર કાઢવાનું શરૂ કર્યું.
રાતના સન્નાટામાં એક વિશાળ અપરાધ આકાર લઈ રહ્યો હતો.
સ્ટેશન પર કોઈ જાગતું નહોતું. કોઈએ મદદ માટેનો સંદેશ સાંભળ્યો નહોતો. કોઈને ખબર નહોતી કે બ્રાઇડગો બ્રિજ નજીક શું બની રહ્યું હતું.
થોડા જ સમયમાં લૂંટારુઓ નોટો લઈને ત્યાંથી નીકળી ગયા.
પાછળ રહી ગઈ અટકેલી ટ્રેન, ઘાયલ ડ્રાઇવર, ભયભીત સહાયક અને એક એવું સ્ટેશન, જેને પોતાની આસપાસ બની રહેલા ભયાનક અપરાધની જાણ પણ નહોતી.
સવારના પાંચ વાગ્યા હતા.
પૂર્વ દિશામાં આકાશનો રંગ બદલાવા લાગ્યો હતો. શિયાળાની ઠંડી હજી ઓછી થઈ નહોતી, પરંતુ રાતનો અંધકાર ધીમે ધીમે ઓસરતો હતો.
ચેડિંગ્ટન સ્ટેશનના કર્મચારીઓ એક પછી એક જાગવા લાગ્યા. સ્ટેશન માસ્ટરે માથું ઊંચું કર્યું. તેને ભારે માથાનો દુખાવો થતો હતો. આંખો ખોલવામાં મુશ્કેલી પડતી હતી અને ગળું સુકાઈ ગયું હતું.
તેણે સામે પડેલી ઘડિયાળ તરફ જોયું.
“પાંચ વાગ્યા?”
તેના મોઢામાંથી આશ્ચર્યભર્યા શબ્દો સરી પડ્યા.
આટલો સમય કેવી રીતે પસાર થઈ ગયો હતો?
એ જ સમયે બહારથી પોલીસની સાયરન સંભળાઈ. સ્ટેશનની બહાર દોડાદોડ શરૂ થઈ ગઈ હતી.
સ્ટેશન માસ્ટર ગભરાઈને બહાર દોડ્યો. થોડી જ વારમાં તેને ખબર પડી કે બ્રાઇડગો બ્રિજ નજીક ઊભેલી રોયલ મેલની ટ્રેન લૂંટાઈ ગઈ હતી. કિંમતી નોટો ગાયબ હતી. ડ્રાઇવર જેક મિલ્સ ગંભીર રીતે ઘાયલ થયા હતા અને તેમના સહાયક ડેવિડ વિટબીને પણ ભારે આઘાત લાગ્યો હતો.
આ સમાચાર સાંભળીને સ્ટેશન માસ્ટર સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
તેણે પાછા વળી ટેબલ પર પડેલા ચાના કપ તરફ જોયું.
હવે તેને સમજાતું હતું કે રાત દરમિયાન કંઈક અસામાન્ય બન્યું હતું. પરંતુ કોણે કર્યું હતું? શા માટે કર્યું હતું? જવાબો હજી શોધવાના બાકી હતા.
તેના હાથમાંથી ચાનો કપ છૂટી ગયો. કપ જમીન પર પડતાં તૂટી ગયો અને ચાના છાંટા ચારે તરફ ફેલાઈ ગયા.
સ્ટેશન માસ્ટર નિઃશબ્દ ઊભો રહ્યો.
એક રાત પહેલાં સુધી જે સ્ટેશન પોતાની વ્યવસ્થા અને નિયમો માટે ઓળખાતું હતું, તે જ સ્ટેશનની નિષ્ક્રિયતાએ એક ભયાનક અપરાધને રોકવાની તક ગુમાવી દીધી હતી.
તેની આંખો ભીની થઈ ગઈ. તેના હોઠ ધ્રૂજ્યા.
“ઘેન ઊતર્યું ત્યારે... બહુ મોડું થઈ ગયું હતું.”
ચાના એક કપથી શરૂ થયેલી રાત આખા સ્ટેશનને ઇતિહાસની એક ભયાનક ઘટનાની મૂક સાક્ષી બનાવી ગઈ હતી.
ઘેન ઊતર્યું ત્યારે મોડું થઈ ગયું હતું. એક નાનકડા સ્ટેશનકર્મીના ચાયના ચસ્કાએ આખા તંત્રને ભારે પાડી દીધું હતું!
---
લેખકની નોંધ અને ડિસ્ક્લેમર
આ વાર્તા ૧૯૬૩માં બ્રિટનમાં બનેલી પ્રસિદ્ધ ‘ગ્રેટ ટ્રેન રોબરી’ની ઐતિહાસિક ઘટનાથી પ્રેરિત છે. વાચનરસ અને નાટ્યાત્મક અસર વધારવા માટે તેમાં કેટલાંક પ્રસંગો, સંવાદો અને વિગતો કલ્પનાના આધારે રજૂ કરવામાં આવ્યાં છે.
વાર્તામાં આવતા પાત્રો, ઘટના, કે દર્શાવેલી તારીખ, ઋતુ અને અન્ય કલ્પનાત્મક ફેરફારોને ઐતિહાસિક દસ્તાવેજ તરીકે ન ગણવા વિનંતી.
લેખક: કલ્પેશ પટેલ ©
