Library
Profile
હિસાબ
હિસાબ
હિસાબ ~ સસ્પેન્સ થ્રિલર
અમદાવાદની સિવિલ હોસ્પિટલનો કોરિડોર અડધી રાતે નિર્ભય શાંતિમાં ડૂબેલો હતો.
હોસ્પિટલના મેઇન ગેટના ટાવર પરની ઘડિયાળે પૂરા **બારનો ટંકાર** કર્યો.
તારીખ અને મહિનો બદલાઈ ચૂક્યા હતા.
મેહુલ ધીમે પગલે રૂમ નંબર **302** તરફ આગળ વધતો હતો.
હોસ્પિટલના સ્પેશિયલ રૂમમાં વૃદ્ધ વેપારી **મનુ દેસાઈ** બેડ પર પડ્યા હતા. ઓક્સિજન માસ્ક અને મોનિટર વચ્ચે તેઓ જીવનની છેલ્લી લડાઈ લડી રહ્યા હતા.
“તું આવી ગયો… મને ખબર હતી,”
મનુએ ધીમેથી કહ્યું.
“હા… હું આવ્યો,”
મેહુલ ઠંડા સ્વરે બોલ્યો.
મનુએ ધીમે કબૂલાત કરી—
“વર્ષો પહેલા મેં એક ગરીબ સ્ત્રીને મારી હવસનો શિકાર બનાવી બરબાદ કરી હતી…
એ સ્ત્રીનો બાળક તું છે.
હું પાપનો બોજ લઈને મરવું નથી માંગતો.
મારી વસીયતમાં બધું તારું નામે કરી દીધું છે.”
મેહુલનો જવાબ કઠોર હતો—
“પણ મિસ્ટર દેસાઈ… હવે બહુ મોડું થઈ ગયું છે.
વસીયત મારા વિતેલા દિવસો પાછા લાવી શકશે નહીં.
તમારી ધરપકડ કરવી એ જ મારું અંતિમ ધ્યેય છે.”
મેહુલ વધુ બોલે તે પહેલાં જ રૂમ **302**નો દરવાજો ખૂલ્યો.
એક યુવતી દોડી અંદર આવી અને બેડ પર પડેલા મનુને વળી પડી બોલી—
“પાપા!”
મેહુલ સ્થિર થઈ ગયો.
એ હતી **નૈના**—
તે જ નૈના, જેના પ્રેમમાં મેહુલ છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી પાગલ હતો.
મનુએ નરમ અવાજે કહ્યું—
“નૈના… આ જ છે એ છોકરો…
ખૂબ સીધો છે…
મારા પછી એ તારો ખ્યાલ રાખશે.”
રૂમમાં ભયાનક શાંતિ છવાઈ ગઈ.
નૈનાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“મેહુલ… શું આ સાચું છે?
તું પપ્પાને ઓળખે છે?”
મેહુલ કંઈ બોલી શક્યો નહીં.
એ જ સમયે મનુ દેસાઈ અચાનક ખાંસીમાં તૂટી પડ્યા.
અને અંતિમ શબ્દોમાં બોલ્યા—
“મોહ… પ્રેમ… અને માયા…
આ ત્રણેયથી કોઈ ભાગી શકતું નથી.”
મોનિટર સીધી લીટીમાં ફેરવાઈ ગયું.
રૂમમાં નિઃશબ્દતા છવાઈ ગઈ.
નૈનાએ થર્મોસમાંથી ચા કાઢી મેહુલને આપી.
મેહુલે ચાની ચૂસકી લીધી.
રૂમમાં એસીની કાતિલ ઠંડી શાંતિને વધુ ઘેરી બનાવી રહી હતી.
મેહુલ હજુ ચાનો પ્યાલો હાથમાં લઈને ઉભો હતો.
નૈનાએ આગળ વધી મેહુલના આંસુ લૂછ્યા…
અને અચાનક તેના ચહેરા પર એક અજાણ્યું **શાંત સ્મિત** ઉપસી આવ્યું.
મેહુલ ચોંકી ગયો.
“નૈના… તું… આ કરૂણ ક્ષણે…?”
નૈના શાંત સ્વરે બોલી—
“મેહુલ… હવે તારે પણ સત્ય જાણવાનો સમય આવી ગયો છે.”
“શું સત્ય?”
નૈના બેડ પાસે જઈ મનુ દેસાઈની બંધ પડેલી નાડી ચકાસે છે…
અને તેમની તરફ જોયા વગર પાછી વળી જાય છે.
“મનુ દેસાઈ મારા **બાયોલોજિકલ પિતા નહોતા.**”
મેહુલ ચોંકી ગયો.
“શું?!”
નૈના ધીમે બોલી—
“દુનિયા માને છે કે હું મનુ દેસાઈની દીકરી છું…
પણ હકીકતમાં હું તેમની **દત્તક દીકરી** હતી.”
“પણ કેમ?”
નૈનાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“કારણ કે… મારા સાચા પિતાનું મૃત્યુ પણ
એમણે જ કરાવ્યું હતું.”
મેહુલના ચહેરા પર આશ્ચર્ય છવાઈ ગયું.
“એનો અર્થ… તું બદલો લેવા આવી હતી?”
નૈનાએ સીધું તેની આંખોમાં જોયું.
“હા… મારા સિપાહી રાજા…
હું વર્ષોથી આ મોકાની રાહ જોઈ રહી હતી.”
“મોકો?”
નૈનાએ ટેબલ પર રાખેલી દવા તરફ ઈશારો કર્યો.
“એ દવા મેં બદલેલી હતી.”
મેહુલના કાનમાં આ શબ્દો ગુંજી રહ્યા હતા—
“હા… દવા મેં બદલી હતી.”
અચાનક મેહુલને ખાંસી ચડી.
તેના હોઠ પર લોહીની પાતળી રેખા દેખાઈ.
“નૈના… આ… શું છે…?”
નૈનાના હોઠ પર **મારકણું હાસ્ય** ફેલાયું.
“મેહુલ… તું ખરેખર બુદ્ધિશાળી અધિકારી છે…
પણ એક ભૂલ કરી.”
“જે ચા તું હમણાં પીધેલી…
તેમાં દવા હતી.”
મેહુલ જમીન પર પડી ગયો.
તેના શ્વાસ તૂટતા જતા હતા.
નૈનાએ ધીમેથી કહ્યું—
“મનુ દેસાઈની મિલકત કઈ આંકડામાં છે ખબર છે?
એના માટે મારા પિતાએ પોતાનું જીવન ગુમાવ્યું…
અને તું કાયદાની ચોપડી લઈને ફરતો રહ્યો.”
“કાયદો હવે ચોપડીમાં જ રહી ગયો…
બંનેનો હિસાબ મેં ચૂકતો કરી દીધો.”
રૂમની બહાર પોલીસના ભારે બૂટના પગલાં નજીક આવી રહ્યા હતા.
મેહુલની આંખો ધીમે ધીમે બંધ થઈ રહી હતી.
ઘડિયાળે **સાડા બારનો ટંકાર** કર્યો.
નૈના મનમાં બોલી—
“સરસ રહી…
છેલ્લી મુલાકાત.”
અને એ જ ક્ષણે
તે કરૂણ રુદનમાં તૂટી પડી.
---
“આ છેલ્લી મુલાકાત નહોતી… આ તો હિસાબ હતો.”
------
