છેલ્લો દિવસ

છેલ્લો દિવસ – એક રૂપક

છેલ્લા દિવસે સૂર્યાસ્ત નહોતો થયો ,
એ તો દીવાના અંતિમ શ્વાસ જેવો હતો —
જેમ તેલ ખૂટે છતાં વાટ હજી થોડું તેજ રાખવા ઝઝૂમે.

આ દિવસે પાનખરનું છેલ્લું પાન,
ડાળથી છૂટતા પહેલા પવનને પૂછે —
“શું હવે હું જમીનનો ભાગ બની જાઉં?”
છેલ્લા દિવસે ઘડિયાળનો અટકેલો ટકોરો,
જેમ સમય કહે — “હું અહીં સુધી જ.”

પણ દિવાલ પર તેની પડછાયાં હજી હલે.
છેલ્લો દિવસ સમુદ્ર કિનારે લખાયેલું નામ,
લહેર આવે અને પૂછ્યા વગર મિટાવી દે —
પણ ભીંજાયેલું રેત મનમાં નિશાની રાખે.
છેલ્લો દિવસ અંત નથી,
એ તો એક બારણું છે.

જ્યાંથી અંધારું બહાર જાય
અને નવલું પ્રભાત અંદર પ્રવેશે.