ફરે છે

તું જ છે વિશ્વાસ સાથે દ્વાર ખોલીને ઠરે છે, 

કેટલી આશા અહીં, ખોટી પડી બોલી ડરે છે, 

સાવ સ્હેલું કામ સોંપેલું છતાં પૂર્ણ થતું નહિ

લોકનિંદા સાંભળીને એ નકામો ત્યાં મરે છે, 

શ્વાસ લઈને દોડવાનું જિંદગીએ શિખવાડ્યું,

ધ્યેય નક્કી છે નિશાની ખાસ મૂકીને ફરે છે,

જાણકારી મેળવીને લાભ ઉઠાવ્યો ઘણોયે,

જોઈ બરબાદી એ પશ્ચાતાપથી રડતો ભરે છે, 

આંખ પરથી ઓળખી જાણી ગયા મન, એટલે તો, 

ભેદ ભંડારી દે ભીતર બોલતાં, આવ્યાં ઘરે છે,

આઈનામાં કેશ પરનો રંગ જોઈને મનોમન, 

એ ક્ષણે ત્યાં યાદ પ્રિતમને કરી આહે ભરે છે,

કેમ એકલતા ઘણી ડંખી રહીં સમજાય જાતાં,

વેદના ત્યાં આપમેળે ગાલ પરથી જો સરે છે.