મૂરત બની પૂજાય છે

શમણાંઓની આખી નાત લૂંટાય છે,

ત્યારેજ દર્દ, શબ્દોની માળા બની ગુંથાય છે.

આપો હૈયાની લાગણીને શબ્દોનો દેહ,

નહિ તો આ લાગણી એકલી મુંઝાય છે.

લાખો છીણી હથોડીનાં માર ખાય છે પથ્થર,

ત્યારે જ તો એ મૂરત બનીને પૂજાય છે.

દુનિયા ભલે ને અલગ કરે એકબીજાથી,

પણ તોય હૈયે લખેલા નામ ક્યાં ભૂસાય છે !

તારી ઝલકથી જીવવાનું બળ મળે છે મને,

તારી મુલાકાત વગર મારો દમ ઘૂંટાય છે.

તારી વાતોથી નવી ઊર્જાઓ મળે છે મને,

તારા સાદ વિના મારું હૈયું મુંઝાય છે.