જજબાતોની જ્યોતિ...

શ્યામ!

તારા બે શબ્દો વચ્ચે મને મૌન બનીને રહેવા દે,

હોઠોથી જે ન બોલાય એ વાત મૌનને કહેવા દે,

હવે તો દીલનું દર્દ જ દવા બન્યું મારી બીમારીની,

એને તારા જ પ્રેમની નિશાની ગણીને મને સહેવા દે,

એક નદી ઉછળે સતત મારી ભીતર તારી યાદોની,

તારા સ્નેહના સમંદર તરફ અવિરત એને વહેવા દે,

હવે તો બધી જ માંગણીઓ પણ સમેટી લીધી અમે,

તારી ગલીમાં હવે આ પ્રેમ ભિખારણને ટહેલવા દે,

હવે શુ કરું આ જમાનાની ભીડને હું તારા વગર,

મને એકલીને મારા અલગારી એકાંતને પહેરવા દે,

તારા "પરમ" સંભારણા ઝખ્મો બની ખીલ્યા છે,

હવે "પાગલ" જજબાતોની જ્યોતિને ઝલહળવા દે.