બારસાખ

દરિયા થકી ખારું બનેલ નીર, મેં જરીક શું મેળવ્યું ખાખમાં,

આંસુનો અફાટ સમંદર, આવીને સમાઈ ગયો મારી આંખમાં,

હૃદયના ઝીણા તારને છંછેડીને, જઈ બેઠો છે સાવ મઝધારમાં,

નઠારો છે એ આગંતુક, બાંધી સૌ લાવો તેને મોજારૂપી કાંખમાં,

વ્હાલી-વ્હાલી સૌ લાગણીઓને, બાળી મૂકી છે મેં સ્મશાનમાં, 

ને ખુદનાં વજુદને બાળવા, કોલસા ઉગાડી રહ્યો છું રાખમાં,

           

એમ કરીને હું હારી ગયો, તેની સામે છૂપાછૂપીની આ રમતમાં,

ક્યાંથી મળે એ નગર ? નગર આખું છૂપાવેલ તેણે બારસાખમાં !

ઋતુઓ બધી વીતાવેલ મેં, મેઘધનુષે જઈ બેસવાની આશમાં,

ને ગગન આખું છૂપાઈ બેઠું હતું, કોઈ માસૂમ પંખીની પાંખમાં.