రగిలే గాయం...

కన్నీటి తడి కూడా ఇంకిపోయిన వేళ...
రాలిన రెప్పల కింద రగిలే గాయమిది.
చావుకు తావు లేక, బతుకుపై ఆశ చచ్చి,
ఎద గూటిలో మిగిలిన శూన్య శవమిది.
మౌనం కూడా నిన్ను తలచి మూగబోయింది...
నా ప్రతి ఆలోచన నీ జ్ఞాపకంతో శిలయైపోయింది.
చరణం 1:
నీ అడుగులు నడిచిన దారులన్నీ
ఇప్పుడు నన్ను చూసి పరాయిగా నవ్వుతున్నాయి.
నువ్విచ్చిన బాసలన్నీ గుండెలో గుచ్చుకున్న గాజుపెంకులు...
కదిలితే నెత్తురు... కదలకుంటే ఊపిరాడని నరకం.
గాలితెమ్మెర కూడా కత్తుల వర్షమై తాకుతుంటే,
ఏ ఓదార్పు కోసం నా దీన చూపులు వెదకాలి?
చరణం 2:
నిన్ను మరిచిపోవాలని కోరుకుంటే...
నువ్వు లేని నన్ను నేనెలా గుర్తించను?
గుర్తుంచుకోవాలని ఆరాటపడితే...
ఈ నిప్పుల కొలిమిలో ఇంకా ఎంత కాలం కాలిపోను?
నువ్వు సులువుగా జారవిడిచిన ఆ చిన్న వీడ్కోలు,
నా నూరేళ్ల ఆశలపై నిలిపిన సమాధి రాయిలా మారింది.
ముగింపు:
కాలం ఏదో గాయం మాన్పుతుందని అందరూ అంటారు,
కానీ క్షణక్షణం నన్ను చంపుతూ బతికిస్తున్న శాపమిది.
నా చిరునవ్వుల గదిలో...
నువ్వు మిగిల్చి వెళ్లిన అంతులేని అంధకారమిది.
కన్నీటి తడి కూడా ఇంకిపోయిన వేళ...
రాలిన రెప్పల కింద రగిలే గాయమిది.