Participate in the 3rd Season of STORYMIRROR SCHOOLS WRITING COMPETITION - the BIGGEST Writing Competition in India for School Students & Teachers and win a 2N/3D holiday trip from Club Mahindra
Participate in the 3rd Season of STORYMIRROR SCHOOLS WRITING COMPETITION - the BIGGEST Writing Competition in India for School Students & Teachers and win a 2N/3D holiday trip from Club Mahindra

Srimani Priyadarsini

Inspirational Others


4.5  

Srimani Priyadarsini

Inspirational Others


ସମୟ ବନାମ ହୃଦୟ

ସମୟ ବନାମ ହୃଦୟ

11 mins 159 11 mins 159


    ଅଫିସ ରୁ ଆସି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଚୌକି ରେ ବସିପଡିଲେ ପ୍ରମୋଦ । ସମୟ ରାତି ନଅଟା ହୋଇଥାଏ । ରାଗ ଗରଗର ହୋଇ ଡାକିଲେ - "ରଞ୍ଜିତା କ'ଣ ତୁମକୁ ଜଣା ନାହିଁ କି ମୁଁ କେତେବେଳୁ ଅଫିସ୍ ରୁ ଆସି ବସିଛି, ପାଣି ଗ୍ଲାସ୍ ଦେବା ତ ଦୂରର କଥା ତୁମର ଦେଖା ଦର୍ଶନ ବି ନାହିଁ ! ଏତିକ କହୁ କହୁ ଜିଭ କାମୁଡି ପକାଇଲେ । ହେଃ ! କେଡେ ଭୁଲି ଯାଉଥିବା ମଣିଷଟିଏ ହୋଇଯାଇଛି ମୁଁ ! ଛାଡ଼ ପତ୍ର କୁ ତିନି ମାସ ଟିଏ ହେଲାଣି ତଥାପି କୌଣସି ନା କୌଣସି କାମ ରେ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ ଭୁଲୁ ନାହିଁ । ଏ ରୋଗ ତ ଛାଡିଛି କି ନାହିଁ ପୂଜା ନାମରେ କେଶ୍ ଟିଏ ଦେଇ ଦୁଇ ମାସ ହେଲାଣି ପୁଣି ଅଫିସ ରେ ଜଏନ କରିବାକୁ ପଡିଲା, ସେଥିରେ ପୁଣି ଦେହ ମୁଣ୍ଡ କଣ ହୋଇ ଯାଉଛି । ଆଉ ଏ ଘରକୁ ଆସିଲେ ନିଜେ ରୋଷେଇ କରି ଖାଇବା ! ମଣିଷ ଆଉ କେତେ କଷ୍ଟ କରିବ ! ଏହା କହି ନିଜ ଅତୀତ କଥା ଭାବିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି ପ୍ରମୋଦ ।

   ପ୍ରମୋଦ ଏକ ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ । ସ୍ବଳ୍ପ ବେତନ ରେ ଯେଣେ ତେଣେ ଚଳିଯାଉଥିବା ପୁରୁଷ ଟିଏ ! ପିତାମାତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ବୋଲି ପୁଅ, ଚାକିରି ପାଇବା ମାତ୍ରେ ତାଙ୍କ ବାପା ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ବିବାହ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କ ସହିତ କରି ଦେଇଥିଲେ । ଗୋଟେ ସୁଗୃହିଣୀ କର୍ତ୍ତ୍ୟବ କରିବା ସହ ଛୋଟ ପରିବାର ଟିକୁ ହସଖୁସିର ପରିବାରରେ ଗଢି ଦେଇଥିଲେ ରଞ୍ଜିତା । ବର୍ଷକ ପରେ ପ୍ରମୋଦ ଓ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କ ଝିଅ ଟିଏ ହୁଏ । ତା ନାମ ଦିଆ ହୁଏ ରୂପସା । ରୂପସା ଧୀରେ ଧୀରେ ବଡ଼ ହେବାକୁ ଲାଗିଥିବା ବେଳେ ପ୍ରମୋଦ ନିଜ ପରିବାର ପ୍ରତି ଅବହେଳା କରିବାରେ ଲାଗି ଥାଆନ୍ତି । କଥା କଥାରେ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କ ଉପରେ ରାଗି ଯାଆନ୍ତି । ସମୟ ଅଭାବ ଆଳ ଦେଖାଇ ପରିବାର ଠାରୁ ଦୂରରେ ରୁହନ୍ତି । ପ୍ରମୋଦଙ୍କ ଏପରି ବ୍ୟବହାର ବାପା ମାଆ ଓ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ବ୍ୟତିବ୍ୟସ୍ତ କରେ । ଛୋଟ ଝିଅ ରୂପସା ତାର ବାପା ଙ୍କୁ ଖୋଜି ଖୋଜି ମାଆ କୋଳରେ ଶୋଇପଡେ । ଦିନକୁ ଦିନ ଘରକୁ ଦରମା ଦେବା ମଧ୍ୟ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ ପ୍ରମୋଦ । ରଞ୍ଜିତା ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କୁ କହିଲେ -" ମୋତେ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଚାକିରି କରିବାରେ ଅନୁମତି ଦିଅ ! ତୁମେ ଯଦି ଏପରି ଦୂରେଇ ରହିବ ଏବଂ ଦରମା ପଠାଇବ ନାହିଁ, ତେବେ ଆମେ ରହିବୁ କିପରି ?" ପ୍ରମୋଦ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଥରେ ଚାହିଁ ଦେଇ କହିଲେ -" ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଯାହା କରିପାର, ମୋର କୌଣସି ଆପତ୍ତି ନାହିଁ ।" ରଞ୍ଜିତା ଖୁସି ହୋଇଗଲେ, ମନେ ମନେ ଭାବିଲେ -" ଯା ହେଉ ! ଯେ କୌଣସି ମତେ ପରିବାର ଚଳେଇବା ପାଇଁ ବାଟ ମିଳିଗଲା ! ପ୍ରମୋଦ ନିଶ୍ଚୟ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଟଙ୍କା ସଞ୍ଚୟ କରି ରଖିଥିବେ । ସେଥିପାଇଁ ବୋଧେ ବିଭିନ୍ନ ଆଳ ଦେଖାଇ ଟଙ୍କା ପଠାଉ ନଥିବେ । ହେ ପ୍ରଭୁ ! ମୋ ପରିବାରକୁ କୁଶଳ ରେ ରଖ ।" କହି ରଞ୍ଜିତା ନିକଟସ୍ଥ ବିଦ୍ୟାଳୟ କୁ ଚାକିରୀ ନିମନ୍ତେ ବାହାରି ଗଲେ । ବିଦ୍ୟାଳୟ ର ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଙ୍କୁ ସେହି ବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ ସହ - ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀ ରଖିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ । ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ରାଜି ହୋଇଗଲେ । ସତରେ ନାରୀଟିଏ ତାର ପରିବାର ପାଇଁ କଣ ବା ନ କରିପାରେ ! ରଞ୍ଜିତା ବହୁତ୍ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ, ହେଲେ ଏହି ଖୁସି କ୍ଷଣକ ପାଇଁ ଥିଲା । 

   ଦିନକୁ ଦିନ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାଆସିବା କମ୍ ହୋଇ ଗଲା । ପ୍ରମୋଦଙ୍କ ପିତା ପୁତ୍ର ଚିନ୍ତାରେ ଶଯ୍ୟାଶାୟୀ ହେଲେ । ଏଣେ ରଞ୍ଜିତା ଭାଙ୍ଗି ପଡୁ ଥାଆନ୍ତି । ତଥାପି ସେ ନିୟମିତ ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଯିବା ଆସିବା କରୁଥିଲେ । ନିଜର ସ୍ନେହୀ ସ୍ୱଭାବରେ ଅନେକ ପିଲାଙ୍କୁ ନିଜର କରିନେଇ ଥିଲେ ! ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଭଜିନୀ ହୋଇପାରିଥିଲେ । ରୂପସା ଚାରି ବର୍ଷ ର ହୋଇ ଥାଏ । ରଞ୍ଜିତା ତାକୁ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟାଳୟ କୁ ନେଇ ଆସିଲେ କାହାର କୌଣସି ଆପତ୍ତି ନଥିଲା । ବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ ଖେଳି ବୁଲି ତାର ଦିନ ଗୁଡ଼ିକ କଟି ଯାଉଥିଲା । ତଥାପି ସେ ବାପା କାଇଁ ବାପା କାଇଁ ପଚାରି ପଚାରି ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ କନ୍ଦାଇ ଦେଉଥିଲା । ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କ କାନ୍ଦ ଦେଖି ପୁଣି ଚୁପ୍ ହୋଇ ଖେଳି ବୁଲୁଥିଲା । ରଞ୍ଜିତା ରୂପସା ର ହସହସ ମୁହଁ ଟିକୁ ଦେଖି ଭାବନ୍ତି -" ସତରେ ଏ ସମୟ କେତେ ନିଷ୍ଠୁର ! ପ୍ରମୋଦ କଣ ଏକୁଟିଆ ତାଙ୍କ ଚାକିରୀରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଦୁନିଆରେ କଣ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି ? ହେଲେ କିଏ ତା ଚାକିରି ଓ ସମୟ ଆଳ ଦେଖାଇ ପରିବାର ଠୁ ଦୂରରେ ରୁହେ ? ଚାକିରି କରୁଥିବା ସ୍ଥାନ ଟି ବି ଘରଠୁ ଏତେ ଦୂର ନୁହଁ ଯେ ସେ ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ ! ଯାହା ହେଲେ ବି କୌଣସି ଦିନ ଘରକୁ ଆସିବାର କଥା ହେଲେ ପ୍ରମୋଦ କାହିଁ ଆସୁନାହାନ୍ତି ଯେ ? ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କୁ କଣ ନିଜର ଛୋଟ ଝିଅ କଥା ମନେ ପଡେ ନାହିଁ ? କେମିତି ସେ ଦୂରେଇ ରହୁଛନ୍ତି ! ନା, ଆଉ ନୁହେଁ ଆଜି ଯେମିତି ହେଲେ ଘରକୁ ଆସିବା ପାଇଁ କହିବି । ଏହା କହି ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ପାଖକୁ ଫୋନ୍ ଲଗାନ୍ତି । ସେପଟରୁ ଦୁଇ ଚାରି ଥର ଫୋନ କାଟି ସରିବା ପରେ ପ୍ରମୋଦ କଥା ହୁଅନ୍ତି । -" କଣ ଏବେ ମୋର ଅଫିସ୍ ସମୟ ବୋଲି ଜାଣିନ କି ? ବାରମ୍ବାର ଫୋନ କରିବା କଣ ଦରକାର ଥିଲା ?" 

-" ଅଫିସ୍ ସମୟରେ ତ ତୁମେ କେବେ ଫୋନ୍ ବ୍ୟବହାର କରନି ! ଏବେ କେତେ ଥର ଫୋନ କାଟି ସାରିବା ପରେ କଥା ହେଲ, ସେଥିରେ ମୋତେ ଏତେ ଉପେକ୍ଷା କରୁଛ କଣ ପାଇଁ ?"

-"ମୋ ପାଖରେ ସମୟ ଅଭାବ ରଞ୍ଜିତା !"

-" ଆଉ କେତେ ସମୟ ବାହାନା କରିବ ? ରୂପସା କଥା କଣ କେବେ ତୁମର ମନେ ପଡେ ନାହିଁ ? ଚାଲି ଆସ ତୁମେ ! ତୁମ ବିନା ଅନେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଗୁଡ଼ିକ ମୁଁ କିପରି କାଟିଛି, ମୁଁ ହିଁ ଜାଣିଛି !"

   ସେପଟରୁ କୌଣସି ଝିଅର ସ୍ୱର ଶୁଣା ଗଲା ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ଏବଂ ପ୍ରମୋଦ ଫୋନ କାଟିଦେଲେ । ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ ଗ୍ରାସ କରିବାରେ ଲାଗିଲା । ରଞ୍ଜିତା ଭାବିଲେ, କୌଣସି ମହିଳା କର୍ମଚାରୀ ହୋଇଥିବେ, ଏତେ ସନ୍ଦେହ କରିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ । ପ୍ରମୋଦ ଯେ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ବଦଳି ଯାଇଛନ୍ତି ଜାଣି ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଲାଗୁଥିଲା ! ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ପ୍ରମୋଦଙ୍କ ଫୋନ ଆସିଥିଲା । ରଞ୍ଜିତା ଖୁସି ହୋଇଯାଇଥିଲେ କାରଣ ପ୍ରମୋଦ ଅନେକ ଦିନ ହେବ ନିଜ ଆଡୁ ଆଉ ଫୋନ୍ କରି ନଥିଲେ । ପ୍ରମୋଦ କହୁଥିଲେ ଯେ ସେ କିଛିଦିନ ପାଇଁ ଘରକୁ ଆସୁଛନ୍ତି ! ଆସନ୍ତା କାଲି ସକାଳ ଆଠଟା ରେ ପହଞ୍ଚିବେ । ବାସ୍, ଏତିକି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ ଯୋଉ ଖୁସି ଟା ଅନେକ ଦିନ ହେବ ଲିଭି ଯାଇଥିଲା । ପ୍ରମୋଦଙ୍କ ବାପା ମଧ୍ୟ ରୋଗ ଶଯ୍ୟା ରୁ ଉଠି ବସିଲେ । ସମସ୍ତେ ପ୍ରମୋଦଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିବେ କଣ ନ କରିବେ ସବୁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସାରି ଦେଇଥିଲେ, କେବଳ ଅପେକ୍ଷା ଥିଲା ପ୍ରମୋଦଙ୍କ ଆଗମନ କୁ ! 

   ଠିକ୍ ସକାଳ ଆଠଟା ବେଳେ ପ୍ରମୋଦ ଆସି ପହଞ୍ଚି ଗଲେ । ତାଙ୍କ ମୁଁହ ରୁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ଥିଲେ ବୋଲି ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରିପରୁଥିଲେ ରଞ୍ଜିତା । ପ୍ରମୋଦ କାହାକୁ କିଛି ନ କହି ତାଙ୍କ ବେଡ୍ ରୁମ୍ ଭିତରେ ପଶି କବାଟ କିଳିଦେଲେ । ରଞ୍ଜିତା ବହୁତ୍ ଥର ଡାକି ଡାକି ନୟାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ! କଣ ହୋଇଛି ପ୍ରମୋଦଙ୍କର‌ କେହି ଜାଣିପାରୁନଥିଲେ । କିଛି ସମୟପରେ କବାଟ ଖୋଲି ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ମାଗିଲେ । ରଞ୍ଜିତା ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଆସିବା ଖୁସିରେ ବନାଇ ଥିବା ତାଙ୍କ ପସନ୍ଦ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଆଣି ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଆଗରେ ଥୋଇ ଦେଲେ, ହେଲେ ପ୍ରମୋଦ ଟିକେ ବି ଖୁସି ହେଲେ ନାହିଁ । ରଞ୍ଜିତା ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ହସ ନ ଦେଖି ପଚାରିଲେ -" କଣ ହୋଇଛି ପ୍ରମୋଦ ? ଘରକୁ ଆସୁ ଆସୁ ଏପରି ଅଜବ ବ୍ୟବହାର କଣ ପାଇଁ ?" -" ଓଃ ମୋତେ ଶାନ୍ତିରେ ତ ଟିକେ ଖାଇବାକୁ ଦିଅ ।" ପ୍ରମୋଦ ଗର୍ଜି ଉଠି କୁହନ୍ତି ।

   ରଞ୍ଜିତା ଆଉ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଠିକ୍ ମନେ କଲେନି । ସେଠାରୁ ଉଠି ନିଜ ବୃଦ୍ଧ ଶାଶୁ ଶଶୁର ଙ୍କ ଦେଖା ଶୁଣା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ । ରଞ୍ଜିତା ଯିବାର କେଇ ମିନିଟ ହେଇଛି କି ନାହିଁ, ରୂପସା ହଠାତ୍ ବାପା ବାପା ଡାକି ପାମୋଦଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୋୖଡି ଆସିଲା । ପ୍ରମୋଦ ହାତରେ ଧରିଥିବା ପାଣି ଗ୍ଲାସ୍ ତଳକୁ ଖସିପଡ଼ି ଭାଙ୍ଗି ଗଲା ! ବ୍ୟାଡ୍ ଗର୍ଲ କହି ରୂପସା ଉପରକୁ ହାତ ଉଠନ୍ତି ପ୍ରମୋଦ । ରୂପସା ଡରିଯାଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗେ ! ତାର କାନ୍ଦ ଶୁଣି ରଞ୍ଜିତା ଓ ତାଙ୍କ ଶାଶୁ ଶଶୁର କଣ ହେଲା ବୋଲି କହି ଚାଲି ଆସନ୍ତି । ସେତେବେଳେ ରୂପସା କାନ୍ଦୁଥାଏ ଓ ପ୍ରମୋଦ ତାକୁ କ୍ରୋଧ ରେ ଚାହିଁ ରହିଥାନ୍ତି । ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ଦେଖି ରୂପସା ତାଙ୍କ କାନି ରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ କାନ୍ଦେ । ତା କାନ୍ଦ ଦେଖି ରଞ୍ଜିତା ପଚାରନ୍ତି -" କଣ ହେଲା ତୋର ? ତୁ କାନ୍ଦୁଛୁ କାହିଁକି ?

-" ମାଆ, ବାପା ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ !"

-"ପ୍ରମୋଦ କଣ ହେଲା ! କଣ ପାଇଁ ଏସବୁ ?"

-"ପଚାର,ପଚାର ତୁମ ଝିଅକୁ ପାଣି ପିଇବା ସମୟରେ ବାପା ବାପା ହେଲା !"

-"ମାଆ ମୁଁ ବାପାଙ୍କ ସହ ଖେଳିବାକୁ ଚାହୁଁ ଥିଲି ।"

-"ଖେଳ ? ସମୟ ନାହିଁ ତୋ ଭଳି ଛୋଟ ଛୁଆ ସହ ମୋର ଖେଳିବାକୁ !"

-"ପ୍ରମୋଦ ଆମକୁ ସମୟ ନ ଦେଲେ ନାହିଁ ! ରୂପସା କୁ ତ ଦିଅ । ସେ ଯେତିକି ଖୁସି ହେବ ଏଇ ଚାରି ବର୍ଷ ହେଲା ଯେତିକି ଖୁସି ହୋଇନି !"

-"ରଖ ତୁମ ଝିଅକୁ ତୁମ ପାଖରେ । ମୋ ପାଖରେ ଏବେ କାହା ପାଇଁ ସମୟ ନାହିଁ । ମୁଁ ଏବେ ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଲି ବିଦାୟ ।"

-" କ୍ଷମା କର ! ତୁମ ଗୋଡ ଧରୁଛି ଘର ଛାଡ଼ି ଯାଅନି ! ମୁଁ ଆଉ କିଛି ବି କହିବିନି ତୁମକୁ ।" 

-" ଠିକ୍ ଅଛି ! ମୋତେ ଆଉ କୌଣସି କଥାରେ ବିରକ୍ତ କରିବନି", ଏହା କହି ପ୍ରମୋଦ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି ।

    କିଛି ଦିନ ପରେ ପ୍ରମୋଦଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଦେହ ଭୀଷଣ ଅସୁସ୍ଥ ହୁଏ ! ତାଙ୍କ ମାଆ ମେଡିକାଲ୍ ନେଇଯିବାକୁ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ । ପ୍ରମୋଦ ମଧ୍ୟ ସମୟ। ନାହିଁ କହି ଏଡାଇ ଦେଇଥିଲେ । ରଞ୍ଜିତା ଯେତେବେଳେ ବିଦ୍ୟାଳୟ ରୁ ଆସି ଏସବୁ ଶୁଣିଲେ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ପଚାରିଲେ -" ଘରେ ଥାଇ ତୁମ ପାଖେ ସମୟ ଅଭାବ କଣ ? ତୁମ ପିତା ମାତା ଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସମୟ ନାହିଁ ! ତୁମେ କି ପୁଅ ?

-" ହାଃ ହାଃ, ତୁମେ କିଏ ? ଏତେ କଥା ରେ ମୁଣ୍ଡ ଖେଳାଇବାକୁ ? ତାଙ୍କ କଥା ସେମାନେ ବୁଝିବେ, ତୁମ କଥା ତୁମେ ବୁଝ ! ମୁଁ ପ୍ରଥମରୁ କହିଛି ନା କାହା ପାଇଁ ମୋର ସମୟ ନାହିଁ । ଆଉ ହଁ ତୁମେ ଯଦି ଚାହୁଁଛ ଦୂରେଇ ରହିବାକୁ ତାହାଲେ ଏ ପେପର୍ ରେ ଦସ୍ତଖତ ଟିଏ ମଧ୍ୟ କରିଦିଅ ।"

-"ଦସ୍ତଖତ ! ଏ ପେପର୍ କଣ ?"

-"ଏ ହଉଛି ଛାଡ଼ପତ୍ର ପେପର୍ ।"

-" କଣ କହୁଛ ତୁମେ, ମୁଣ୍ଡ ଠିକ୍ ଅଛି ତ ?

-"ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ପତ୍ର ଦେବା ପାଇଁ ହିଁ ଚାହୁଁ ଥିଲି । ମୋର ଏ ପରିବାର ପାଇଁ ସମୟ ହିଁ ନାହିଁ । ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ପତ୍ର ଦେଇ ସାରିବା ପରେ ମୋର ନୂତନ ଜୀବନ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହେଁ ପୂଜା ଙ୍କ ସହିତ ।"

-"ପୂଜା ! ସେ କିଏ ?"

-"ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋର ପ୍ରେମିକା, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ପତ୍ର ଦେଇ ସାରିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତ୍ରୀ ରୂପେ ଆପଣେଇ ନେବି ।"

ଆକାଶ ଛିଣ୍ଡି ପଡ଼ିବା ଭଳି ଲାଗିଲା ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ! କଣ ଘଟୁଛି ୟେ ? ସତରେ ସମୟ କଣ ମଣିଷକୁ ଏତେ ବଦଳାଇ ଦେଇ ପାରେ ?

-" କଣ ଭାବୁଛ ? ହାତରେ ଆଉ ସମୟ ନାହିଁ । ଏ ପେପର୍ ରେ ଦସ୍ତଖତ କରି ଯେତେ ଶୀଘ୍ର ପାରୁଛ ଏ ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲି ଯାଅ । ଆଉ ହଁ ଏ ବୁଢ଼ା ବୁଢ଼ୀ ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାଥିରେ ନେଇଯାଅ, ମୁଁ ଏମାନଙ୍କୁ ଏଠାରେ ରଖି ବିରକ୍ତ ହେବା ପାଇଁ ଚାହୁଁନି !"

-" ଦେଖ ପ୍ରମୋଦ, ସମୟ ସିନା ତୁମକୁ ବଦଳାଇ ଦେଲା ! ସମୟ ଅଭାବ ଅଛି ବୋଲି କହି ତୁମେ ଆମଠୁ ଦୂରେଇ ଯାଇ ଅନ୍ୟ ନାରୀ ସହ ସମୟ ବିତାଇଲ ! କିନ୍ତୁ ମନେରଖ ପ୍ରମୋଦ ଏ ସମ୍ପର୍କ ତ ହୃଦୟର ସୂତା ରେ ବନ୍ଧା ଯେ କିଏ ଚାହିଁଲେ ତାକୁ ଛିଣ୍ଡାଇ ପାରିବ ନାହିଁ ।"

  ରଞ୍ଜିତା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସେଇ ପେପର୍ ଟିରେ ଦସ୍ତଖତ କରିଦେଇ ଚାଲି ଆସନ୍ତି । ସାଥୀରେ ଶାଶୁ ଶଶୁର ଓ ଝିଅ ରୂପସା କୁ ନେଇ ଯାଉଥିଲା ବେଳେ ରୂପସା ମାଆ ବାବା ଆମ ସହ ଯିବେ କହି କହି କାନ୍ଦି ପକେଇଲା । ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କୁ ଏସବୁର କିଛି ଫରକ ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ । ରଞ୍ଜିତା ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ରାଜା ଙ୍କ ସହାୟତାରେ ଏକ ଘର ଭଡ଼ା କରି ରହିଲେ ଏବଂ ନିୟମିତ ବିଦ୍ୟାଳୟ କୁ ଯିବା ଆସିବା କଲେ, ୟା ଭିତରେ ସେ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଖବର ରଖିବାକୁ ଭୁଲୁ ନଥିଲେ । ପ୍ରମୋଦଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ରାଜା ଙ୍କ ସହାୟତାରେ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଟିକିନିଖି ଖବର ରଖୁଥିଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରମୋଦଙ୍କ ସହ କଥା ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଥିଲେ ! ତେଣୁ ରାଜା ନିୟମିତ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସି ସବୁ ଖବର ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ଦେଉଥିଲେ । 

   ପ୍ରମୋଦ ଏପଟେ ପୂଜା, ଯେ କି ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ସହକର୍ମୀ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ ରେ ଘରକୁ ଯିବା ଆସିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେଲେ । ଆଗକୁ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଚାକିରୀରେ ପ୍ରମୋସନ ହେବାର ଥିଲା ଯାହାକି ତାଙ୍କ ଅଫିସ୍ ରେ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ ଙ୍କ ଛଡା ରଞ୍ଜିତା ଜାଣି ନଥିଲେ । ପୂଜା ଚାହୁଁ ଥିଲା ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଜାଗାରେ ସେ ପ୍ରମୋସନ ପାଇବାକୁ, ତେଣୁ ଫାଇଦା ଉଠାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରେମ ଜାଲ ରେ ଫସାଇ ଥିଲା । ଦିନକୁ ଦିନ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଘରକୁ ପୂଜା ର ଯିବା ଆସିବା ଲାଗି ରହିଲା । ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କୁ ମଦ ରେ ନିଦ ବଟିକା ମିଶାଇ ଶୁଆଇ ଦେଇ ଘରୁ ଅନେକ ଦରକାରୀ କାଗଜ ପତ୍ର ଧରି ଚମ୍ପଟ୍ ମାରୁଥିଲା । ଏହିପରି ଭାବେ ପୂଜା ଚାଲାକ୍ କରି ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଜାଗାରେ ସେ ପ୍ରମୋସନ ପାଇ ଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରମୋଦ ନିଜ ଚାକିରି ଖଣ୍ଡକ ମଧ୍ୟ ହରାଇ ଥିଲେ । ଏହା ଶୁଣି ପ୍ରମୋଦ ପୁଣି ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଗଲେ, ଯେଉଁ ଝିଅ ପାଇଁ ସେ ନିଜ ପରିବାରକୁ ଦୂରେଇ ଦେଲେ ସେ ଆଜି ତାଙ୍କୁ ବହୁତ୍ ବଡ଼ ଧୋକା ଦେଲା । ସେ ଦିନ ସାରା ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କ କଥା ଭାବି ମଦ ପିଇବାକୁ ଲାଗିଲେ ! ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ଟଙ୍କା ସାରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ସତରେ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କ ବିନା ଘର ଟି ଯେମିତି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଛଡା ହୋଇଯାଇଥିଲା ! ସେଇ ଚିନ୍ତା ରେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଗ୍ରାସ କରି ବସିଲା ! ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ କୌଣସି କାମ ରେ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିନଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଆସି ଦେଖିଲେ ଘର ଭିତରୁ ମଦର ବହୁତ୍ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଆସୁଥିଲା ! ପ୍ରମୋଦ ମଦ ବଟଲ ଟି ଧରି ତଳେ ପଡ଼ିଥିଲେ । ଯେ ମଦ କୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲା ସେ ଆଜି ମଦ କୁ ଆପଣାର କରି ଦେଇଛି ! ହାୟରେ ସମୟ କେମିତି ମୋ ବନ୍ଧୁ କୁ ବଦଳାଇ ଦେଲା । ଏହା ପରେ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ଫୋନ କରି ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କୁ ମେଡିକାଲ୍ ନେଇ ଆସନ୍ତି ରାଜା ।

   ଖବର ପାଇ ରଞ୍ଜିତା ମଧ୍ୟ ମେଡିକାଲ୍ ଧାଇଁ ଆସନ୍ତି । ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ସେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ନୟାନ୍ତ ହୋଇ ସାରିଥିଲେ । ଡାକ୍ତର କହୁଥିଲେ "ଧୌର୍ଯ୍ୟ ହରାନ୍ତୁ ନାହିଁ ! ତାଙ୍କର ଲିଭର ସମ୍ୟସା ଅଛି, ଉପଯୁକ୍ତ ଚିକିତ୍ସା ଏବଂ ସେବା ଦ୍ଵାରା ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ହୋଇଯିବେ" ! ଶେଷରେ ରଞ୍ଜିତା ଦିନରାତି ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ସେବାରେ ଲାଗି ପଡ଼ିଲେ । ତାଙ୍କ ସେବାରେ ପ୍ରମୋଦ ମଧ୍ୟ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ସୁସ୍ଥ ହୋଇ ଉଠନ୍ତି । ତଥାପି ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ସେ କ୍ଷମା ମାଗିଲେ ନାହିଁ ! ରଞ୍ଜିତା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଧନ୍ୟବାଦ କୁ ଅପେକ୍ଷା ନ କରି ଚାଲି ଆସିଲେ । ଦୁଇ ମାସ ପରେ ପ୍ରମୋଦ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଗଲା ପରେ ପୂଜା ନାମ ରେ କେଶ୍ ଟିଏ ଦେଇ ନିଜ ଚାକିରି ଫେରି ପାଇଲେ, ପ୍ରମୋସନ ମଧ୍ୟ ହେଇଗଲା । ଘର ଭିତରେ ଏକୁଟିଆ ଜୀବନ ଜିଇଁ ବାକୁ ଲାଗିଲେ, ହେଲେ ଏତେ ସବୁ ଖୁସି ଭିତରେ ହିଁ କିଛି ଅଭାବ ରହି ଯାଇଥିଲା । 

   ଘଣ୍ଟାରେ ସମୟ ବାରଟା ହୋଇ ସାରିଥିଲା । ପ୍ରମୋଦ ସେତେବେଳୁ ଅଫିସ୍ ରୁ ଆସି ଏହି ସବୁ ଘଟି ଯାଇଥିବା ଘଟଣା ମାନ ଭାବୁ ଥାଆନ୍ତି । ଲମ୍ବା ନିଃଶ୍ୱାସ ଟିଏ ମାରି କହିଲେ " ଓଃ, ବହୁତ୍ ହୋଇଗଲା ମୋର ପରିବାର କୁ ମୋ ଠାରୁ ଦୂରେଇ ଦେବାରୁ ! ସତରେ ମୁଁ କଣ ଏତେ ନିଷ୍ଠୁର ଯିଏ କି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭଳି ପତ୍ନୀ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ହତାଦର କରିଛି ? କି ବାଜେ ଲୋକ ଟି ମୁଁ, ମୋ ସେବାରେ ଦିନରାତି ଲାଗି ପଡ଼ିଥିବା ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଟିଏ ଜଣାଇ ପାରିଲି ନାହିଁ ! ତାଙ୍କ ବିନା ଘରଟା କିପରି ଖାଁ ଖାଁ ଲାଗୁଛି । ଏବେ ନିଶ୍ଚୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଆଣିବି" ! କହି ପ୍ରମୋଦ ଚୌକି ରୁ ଉଠିପଡ଼ି ଚାଲିଲେ ରଞ୍ଜିତା ରହୁଥିବା ଭଡ଼ା ଘର ନିକଟକୁ ! ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଦୂରରୁ ଏସବୁ ଦେଖି ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କ ପଛ ପଛେ ସନ୍ଦେହ ରେ ଚାଲିଲେ । କବାଟ ବହୁ ଥର ଠକ୍ ଠକ୍ କରିବାରୁ ରଞ୍ଜିତା ଆଖି ମଳି ମଳି କବାଟ ଖୋଲିଲେ । ଏତେ ରାତିରେ ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ । "ତୁମେ ଏତେ ରାତିରେ - ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କ ପାଟିରୁ କଥା ନ ସରୁଣୁ ପ୍ରମୋଦ ରଞ୍ଜିତା ଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ପଡି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।-"କ୍ଷମା କରିଦିଅ ମୋତେ ! ବହୁତ ବଡ଼ ଭୁଲ୍ ଟିଏ କରିଦେଇଛି । ଆଉ ସେଇ ଭୁଲ୍ କୁ ଭୋଗ କରୁଛି । ତୁମମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କେତେ ଯେ ଅପମାନିତ କରିଛି ! କ୍ଷମା କରି ଦିଅ ରଞ୍ଜିତା, ଏବେ ଚାଲ ସମସ୍ତେ ଘରକୁ ! ଘରଟି ପୁଣି ତୁମମାନଙ୍କ ହସରେ ପୁରି ଉଠୁ !" ସେତିକି ବେଳେ ତାଙ୍କ କାନ୍ଦ ଶୁଣି ତାଙ୍କ ବାପା ମାଆ ଓ ଝିଅ ମଧ୍ୟ ନିଦରୁ ଉଠି ଆସିଥିଲେ । ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ଲୁହ, ଦୁଃଖ ର ନୁହେଁ ଖୁସି ର ଲୁହ ! ରଞ୍ଜିତା କହୁଥିଲେ -" ତୁମକୁ କହିଥିଲି ନା ପ୍ରମୋଦ ହୃଦୟ ଆଗରେ ସମୟ ହାର୍ ମାନେ ବୋଲି ! ସମୟ ଚାହିଁଲେ ଅନେକ କିଛି ଖେଳ ଖେଳିପାରିବ କିନ୍ତୁ ହୃଦୟ ହିଁ ତାକୁ ରୋକି ପାରିବ ! ତୁମକୁ ଯେଉଁ ସମୟ ବଦଳାଇ ଦେଇଥିଲା ଆଜି ହୃଦୟ ହିଁ ଆମ ପାଖକୁ ନେଇ ଆସିଲା ! ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଫେରିବ ଆଉ ତାହା ହିଁ ହେଲା । 

   ପ୍ରମୋଦ ଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ ରେ ପିଛା କରି ଆସୁଥିବା ରାଜା ଦୂରରୁ ଏସବୁ ଦେଖି ମଧ୍ୟ କାନ୍ଦୁ ଥିଲେ, ସେ ଭାବୁଥିଲେ - " ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ଆଜି ନିଜ ପରିବାର କୁ ସମୟ ନ ଦେଉ ନା କାହିଁକି, ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ/ନାରୀ ସହ ସମୟ ବିତାଉ ନା କାହିଁକି ଏ ହୃଦୟ ହିଁ ସମୟ ଠୁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ! ସେ ଚାହିଁଲେ ସମ୍ପର୍କ କେବେ ଭାଙ୍ଗି ପାରିବ ନାହିଁ !"


Rate this content
Log in

More oriya story from Srimani Priyadarsini

Similar oriya story from Inspirational