Library
Profile
ଶୂନ୍ୟ ର ମୋହ
ଶୂନ୍ୟ ର ମୋହ
ଶ୍ରାବଣର ଅପରାହ୍ଣ ଥିଲା। ଆକାଶରେ କଳା ମେଘର ଆସ୍ତରଣ ଖେଳି ଯାଉଥିଲା। ମଧ୍ୟେ ମଧ୍ୟେ ପବନର ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶରେ କଦମ୍ବ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଚାରିଆଡ଼େ ବ୍ୟାପି ଯାଉଥିଲା। ନଦୀ କୂଳରେ ଥିବା ସେହି ପୁରୁଣା ବରଗଛଟି ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେମିତି ଠିଆ ହୋଇ ରହିଥିଲା। ବଦଳି ଯାଇଥିଲା କେବଳ ସମୟ ଏବଂ ମଣିଷ। ଅରୁଣିମା ବରଗଛ ତଳେ ବସି ଦୂର ଦିଗନ୍ତକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ। ପଚିଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଅଭିଜିତଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଦେଖା ହୋଇଥିଲା। ସେଦିନ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। କଲେଜରୁ ଫେରିବା ବେଳେ ଅରୁଣିମା ହଠାତ୍ ବର୍ଷାରେ ଭିଜି ଯାଇଥିଲେ। ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଜଣେ ଯୁବକ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ଛତାଟିଏ ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥିଲେ। "ଆପଣ ଚାହିଁଲେ ଏହି ଛତା ତଳେ ଠିଆ ହୋଇପାରନ୍ତି।" ଅରୁଣିମା ଚମକି ଉଠିଥିଲେ। ଅପରିଚିତ ଯୁବକଟିର ମୁହଁରେ ଗୋଟିଏ ଅଦ୍ଭୁତ ଶାନ୍ତି ଥିଲା। "ଆପଣଙ୍କ ନାଁ?" ଯୁବକଟି ହସି କହିଥିଲା, "ଅଭିଜିତ।" ତା'ପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପରିଚୟ ବନ୍ଧୁତାରେ ଏବଂ ବନ୍ଧୁତା ପ୍ରେମରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା। ଦୁହେଁ ଅସଂଖ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ। ଛୋଟ ଘରଟିଏ, ଅଗଣାରେ ତୁଳସୀ ଚଉରା, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦୀପର ଆଲୋକ ଏବଂ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଅସୀମ ବିଶ୍ୱାସ। କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ ବୋଧହୁଏ ଅନ୍ୟ କିଛି ଲେଖି ରଖିଥିଲା। ଅଭିଜିତଙ୍କ ବାପା ହଠାତ୍ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ। ପରିବାରର ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ତାଙ୍କ କାନ୍ଧ ଉପରକୁ ଚାଲି ଆସିଲା। ସେହି ସମୟରେ ବିଦେଶର ଗୋଟିଏ ବଡ଼ କମ୍ପାନୀରୁ ଚାକିରିର ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିଲା। ଅରୁଣିମା ହସି ହସି କହିଥିଲେ, "ଯାଅ। ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ କରି ଫେରି ଆସ।" କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହକୁ ଲୁଚାଇ ପାରିନଥିଲେ। ଅଭିଜିତ କହିଥିଲେ, "ମୁଁ ଫେରି ଆସିବି। ତୁମେ କେବଳ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଅ।" ଅରୁଣିମା ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଗୋଟିଏ ଦିନ, ଦୁଇ ଦିନ, ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ, ଦୁଇ ବର୍ଷ। ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଦଶ ବର୍ଷ ବିତି ଯାଇଥିଲା। ଆରମ୍ଭରେ ଚିଠି ଆସୁଥିଲା। ତା'ପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚିଠିର ସଂଖ୍ୟା କମିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଶେଷରେ ସବୁକିଛି ନିରବ ହୋଇଗଲା। ଅରୁଣିମା କେବେ ବିବାହ କରିନଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଅନେକ କଥା କହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କାହାରି କଥା ଶୁଣିନଥିଲେ। ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ, ପ୍ରେମ କେବଳ ପାଇବାର ନାଁ ନୁହେଁ। ବେଳେବେଳେ ହରାଇ ଯିବା ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମର ଆଉ ଏକ ନାମ ହୋଇଥାଏ। ତା'ପରେ ଗୋଟିଏ ଦିନ ହଠାତ୍ ଡାକିଆ ଜଣେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ଚିଠି ଧରାଇ ଦେଲେ। ଚିଠିଟି ଅଭିଜିତଙ୍କର ଥିଲା। ଥରଥର ହାତରେ ଅରୁଣିମା ଚିଠିଟିକୁ ଖୋଲିଲେ। ସେଥିରେ ଲେଖା ଥିଲା, "ଅରୁଣିମା, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଚିଠି ତୁମ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ବୋଧହୁଏ ବହୁତ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇଥିବି। ଜୀବନର ସମସ୍ତ ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ଏତେ ହଜାଇ ଦେଇଥିଲି ଯେ, ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିବାର ରାସ୍ତା ଭୁଲି ଯାଇଥିଲି।" "ଧନ, ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଏବଂ ସଫଳତାର ପଛରେ ଦୌଡ଼ିବା ବେଳେ ମୁଁ ଭାବିଥିଲି ଯେ ସବୁକିଛି ପାଇଯିବି। କିନ୍ତୁ ଆଜି ବୁଝିପାରୁଛି ଯେ, ତୁମକୁ ହରାଇ ଦେବା ପରେ ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।" "ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦେବ।" ଚିଠିଟି ପଢ଼ିବା ପରେ ଅରୁଣିମାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଦୁଇ ଟୋପା ଲୁହ ଖସି ପଡ଼ିଲା। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲେ। ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା। କଳା ମେଘର ଫାଙ୍କ ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା। ଅରୁଣିମା ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ମଣିଷ କେବେ କେବେ ଏମିତି କିଛି ଜିନିଷର ମୋହରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ଯାହା ତାକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶୂନ୍ୟତା ଆଡ଼କୁ ଠେଲି ଦିଏ। ଆଉ ପ୍ରେମ, ସେ ତ ସବୁବେଳେ ନିରବତାର ଭାଷାରେ ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଥାଏ। ବରଗଛର ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ପବନରେ ଦୋହଲି ଉଠିଲା। ଅରୁଣିମାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା, ଯେମିତି କେହି ଜଣେ ଧୀରେ ଧୀରେ କହୁଛି, "ଶୂନ୍ୟ ହିଁ ଜୀବନର ଶେଷ ସତ୍ୟ, ଆଉ ପ୍ରେମ ହେଉଛି ସେହି ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପୂରଣ କରିବାର ଏକମାତ୍ର ପଥ।"
