ରଙ୍ଗୀନ ସହର

ରଙ୍ଗୀନ ସହର
ସହରଟା ଖୁବ୍ ରଙ୍ଗୀନ,
ନୀଳ ଆଲୋକରେ ଭିଜିଥିବା ରାସ୍ତା,
ଲାଲ୍ ସିଗନାଲ୍‌ରେ ଅଟକିଥିବା ହଜାର ସ୍ୱପ୍ନ,
ହଳଦିଆ ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍‌ଲାଇଟ୍ ତଳେ
ନିଜ ନିଜ ଛାଇ ସହ
ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ମଣିଷ।

ଏଠି
କୋଠାଘରର ଝରକାରେ
ଆକାଶ ଟିକେ ଛୋଟ,
କିନ୍ତୁ ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକ ,
ବହୁତ ବଡ଼।

କାଚର କୋଠା ଭିତରେ
କେହି ଗଢ଼ୁଛି ଭବିଷ୍ୟତ,
ଆଉ ଠିକ୍ ତା' ପାଖ ଫୁଟପାଥରେ
କେହି ଆଜିର ରାତି ପାଇଁ
ଗୋଟିଏ ନିରାପଦ କୋଣ ଖୋଜୁଛି।

ଏ ସହରରେ
ହସଗୁଡ଼ିକ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର,
କ୍ୟାମେରା ଆଗରେ,
ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆରେ,
ହଜାର 'ଲାଇକ୍' ମଝିରେ।

କିନ୍ତୁ
କ୍ୟାମେରା ବନ୍ଦ ହେଲେ
କେତେ ଆଖି
ନିଜର ଲୁହକୁ
ନିଜେ ପୋଛିନିଏ !

ସହରଟା ରଙ୍ଗୀନ,
ତଥାପି କେତେ ଘରରେ
ରାତି ହେଲେ
ନୀରବତାର ରଙ୍ଗ ଗାଢ଼ ହୋଇଯାଏ।

ପାଖ ଘରେ ରହୁଥିବା ମଣିଷଟି
କେବେ ଜାଣେନାହିଁ
ତା' ପାଖ ଘରର ମଣିଷ
କେତେ ରାତି ଧରି
ନିଜ ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗୁଛି।

ଏଠି
ସମୟ ଦୌଡ଼େ,
ମଣିଷ ଦୌଡ଼େ,
ସ୍ୱପ୍ନ ଦୌଡ଼େ,
କେବଳ ସମ୍ପର୍କଗୁଡ଼ିକ
କେବେ କେବେ
ପଛରେ ରହିଯାଏ।

ମାଆର ଫୋନ୍‌ଟା
'ପରେ କଥା ହେବ' କହି କାଟିଦିଏ ପୁଅ,
ବାପାଙ୍କ ମେସେଜ୍‌ଟା
'ଠିକ୍ ଅଛି' କହି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ,
ଆଉ ଦୂର ଗାଁର ଘରଟି
ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ
ଗୋଟିଏ ଅପେକ୍ଷା ଜାଳି ରଖେ।

ସହର ଆମକୁ
ଅନେକ କିଛି ଦେଇଛି,
ଉଚ୍ଚ ଅଟ୍ଟାଳିକା,
ଦ୍ରୁତ ଗାଡ଼ି,
ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ,
ନୂଆ ପରିଚୟ...

କିନ୍ତୁ
କେବେ କେବେ ଲାଗେ,
ଏତେ କିଛି ପାଇବା ଭିତରେ
ଆମେ କ'ଣ
ନିଜକୁ ହିଁ ହରାଇ ଦେଇନାହୁଁ?

ତଥାପି
ମୁଁ ଏହି ସହରକୁ ଭଲପାଏ।
କାରଣ
ଏହାର ଭିଡ଼ ଭିତରେ ବି
କେହି ଜଣେ
କାହାକୁ ନିରବରେ ଭଲପାଏ,

କେହି ଜଣେ
ଅଜଣା ମଣିଷର ଲୁହ ଦେଖି
ନିଜ ରୁମାଲ ବଢ଼ାଇଦିଏ,

କେହି ଜଣେ
ରାତି ଅଧରେ
ବାପାଙ୍କ ଔଷଧ ପାଇଁ
ଘରକୁ ଟଙ୍କା ପଠାଏ,

ଆଉ କେହି ଜଣେ
ନିଜର ଭୋକ ଲୁଚାଇ
ପିଲାଟିର ହାତରେ
ଶେଷ ରୁଟିଟି ଦେଇଦିଏ।

ହଁ,
ସହରଟା ରଙ୍ଗୀନ,
କିନ୍ତୁ ଏହାର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ରଙ୍ଗ
ନିଅନ୍ ଆଲୋକର ନୁହେଁ,
ସେ ରଙ୍ଗ
ମଣିଷର ହୃଦୟର।

ଯେଉଁଦିନ
ଏହି ଚକଚକିଆ ସହର
ମଣିଷକୁ ମଣିଷ ଭାବରେ
ଦେଖିବା ଶିଖିଯିବ,

ସେଦିନ
ସହର କେବଳ ରଙ୍ଗୀନ ହେବ ନାହିଁ,
ସତରେ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଯିବ ।