ସାତ ବଚନ

ସେହି ଆଧୁନିକ ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟର ବାଲକୋନିରେ ଆଜି ଏକ ନୂଆ ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଥିଲା । ଟିପୟ ଉପରେ ଥିବା ସେହି ଛାଡ଼ପତ୍ର କାଗଜକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଚିରି ଦେବା ପରେ, ଅନିମେଷ ଏବଂ ତନ୍ମୟୀ ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରର ହାତ ଧରି ବସିଥିଲେ । ସାତ ବର୍ଷର ସେହି ସବୁ ସଂଘର୍ଷ, ତ୍ୟାଗ, ସେବା ଓ ଭଲପାଇବାର ସ୍ମୃତି ସେମାନଙ୍କ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଜଳଜଳ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସେମାନେ ବୁଝିପାରିଥିଲେ ଯେ ଅଫିସ କାମର ବ୍ୟସ୍ତତା ଏବଂ କ୍ୟାରିୟରର ଇଗୋ ଭିତରେ ସେମାନେ ବେଦୀର ସେହି ପବିତ୍ର ସୂତ୍ରକୁ କେବଳ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ସାତ ବର୍ଷର ପ୍ରେମ ଆଜି ବି ସେତିକି ପବିତ୍ର ଥିଲା ।ଅନିମେଷ ତନ୍ମୟୀଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ହାତରେ ଚା’ ତିଆରି କରି ଆଣିଲେ ଏବଂ କପ୍‌ଟି ବଢେଇ ଦେଇ କହିଲେ, "ତନ୍ମୟୀ, ମୁଁ ଜଣେ ସଫ୍ଟୱେୟାର ଇଞ୍ଜିନିୟର ଭାବେ ଦୁନିଆର ବଡ଼ ବଡ଼ କୋଡିଂର ଲଜିକ୍ ସମାଧାନ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଜଣେ ପ୍ରଫେସର ଭାବେ ମୋତେ ସାତ ବଚନର ପ୍ରକୃତ ଜୀବନର ସିଲାବସ୍ ପଢ଼ାଇଛ । ଆମେ ଛଅଟିଯାକ ପାଦ ସଫଳତାର ସହ ପାର୍ କରିଆସିଛେ, ଏହି ଶେଷ ସପ୍ତମ ପାଦର ପ୍ରକୃତ ମହିମା କଣ?"ତନ୍ମୟୀ ଅନିମେଷଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କହିଲେ, "ସପ୍ତମ ପାଦ ହେଉଛି 'ସଖ୍ୟମ୍'— ଅର୍ଥାତ୍ ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ବନ୍ଧୁତା । ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀର ସମ୍ପର୍କ, ଯୌବନର ଉଦ୍ଦାମ ପ୍ରେମ କିମ୍ବା ଆମର ଚାକିରିର ପଦବୀ ସବୁ ଦିନେ ସମୟ ସହ ବଦଳିଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଇଜଣ ସଚ୍ଚା ସାଙ୍ଗ କେବେ ପରସ୍ପରକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ବନ୍ଧୁତା ଭିତରେ କୌଣସି ଅହଂକାର ନଥାଏ, ଥାଏ କେବଳ ପରସ୍ପରକୁ ବୁଝିବାର ଏକ ସହଜ ସରଳ ମାଧ୍ୟମ । ସପ୍ତମ ବଚନର ଅର୍ଥ ହେଉଛି— ଆମର ଏହି ସାତ ବର୍ଷର ପ୍ରେମ ଓ ସଂସାର ଏବେ ଏକ ଅଭଙ୍ଗା ବନ୍ଧୁତାରେ ପରିଣତ ହେଲା । ଆମେ ପରସ୍ପରର ସବୁ ଭୁଲ୍‌କୁ ଭୁଲି ଜଣେ ଭଲ ବନ୍ଧୁ ପରି ସାରା ଜୀବନ ଏକାଠି ହସିହସି ଚାଲିବା ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ ଆମ ଆତ୍ମା ଦୁଇଟି ଏହି ବନ୍ଧୁତା ଭିତରେ ଗତି କରୁଥିବେ ।"ବାହାରେ ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଆସୁଥିଲା, ତୁଳସୀ ଚଉରା ମୂଳେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଦୀପଟିଏ ଜଳୁଥିଲା ଏବଂ ସେହି ପବିତ୍ର ଆଲୋକରେ ଅନିମେଷ ଓ ତନ୍ମୟୀଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ବିତାଇଥିବା ସାତ ବର୍ଷର ପ୍ରେମ ଓ ସଂସାର ସର୍ବଦା ପାଇଁ ସାର୍ଥକ ଓ ଅମର ହୋଇଯାଇଥିଲା ।