ସାତ ବଚନ

ସପ୍ତମ ବର୍ଷର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଝଡ଼ ଆସିଲା । ତନ୍ମୟୀଙ୍କର ହଠାତ୍ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଖରାପ ହେଲା ଏବଂ ପରୀକ୍ଷା ପରେ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ତାଙ୍କର ଏକ ବଡ଼ 'ଗାଇନେକ୍ ଟିଉମର' (Major Gynaec Tumor) ଅଛି, ଯାହାର ତୁରନ୍ତ ଅପରେସନ୍ ଜରୁରୀ ଥିଲା । ଅପରେସନ୍ ସଫଳ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଡାକ୍ତର ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବେଡ୍-ରେଷ୍ଟ୍‌ରେ ରହିବାକୁ କହିଲେ । ତନ୍ମୟୀ ଶାରୀରିକ ଏବଂ ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇଗଲେ । ସେ ଶେଯରୁ ଉଠିବା ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନଥିଲା । ସେ ପ୍ରତିଦିନ କାନ୍ଦୁଥିଲେ ଯେ ସେ କଲେଜ ଯାଇପାରୁନାହାନ୍ତି ଏବଂ ଘରର କୌଣସି କାମ କରି ଅନିମେଷଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରୁନାହାନ୍ତି ।ଅନିମେଷ ସେହି ସମୟରେ ନିଜ ଅଫିସରୁ ସବୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଛାଡ଼ି ଦୁଇ ମାସ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ 'ମେଡିକାଲ ଲିଭ୍' (Medical Leave) ନେଇଗଲେ । ସେ ନିଜର ସବୁ ଲ୍ୟାପଟପ୍ ଏବଂ ଆଇଟି ଦୁନିଆ ବନ୍ଦ କରି ଦିନରାତି ତନ୍ମୟୀଙ୍କ ପାଖରେ ବସି ରହିଲେ । ସେ ନିଜ ହାତରେ ତନ୍ମୟୀଙ୍କ ପାଇଁ ବିନା ତେଲ ମସଲାର ପଥ୍ୟ ଓ ସୁପ୍ ରାନ୍ଧିଲେ, ତାଙ୍କ କେଶ କୁଣ୍ଡାଇ ଦେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ନିଜ ହାତରେ ଔଷଧ ଖୁଆଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଖୁସିରେ ରଖିବାକୁ ପୁରୁଣା ଦିନର ପ୍ରେମ ଗପ କଲେ । ତନ୍ମୟୀ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଗଡ଼ାଇ କହିଲେ, "ଅନି, ମୋ ଯୋଗୁଁ ତୁମର କମ୍ପାନୀର ବହୁତ କ୍ଷତି ହେଉଛି, ତୁମର ପ୍ରମୋଶନ ଅଟକି ଯାଇପାରେ ।"ଅନିମେଷ ତନ୍ମୟୀଙ୍କ କପାଳରେ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇ କହିଲେ, "ଷଷ୍ଠ ବଚନ କହେ— ଜୀବନର ସବୁ ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଶାରୀରିକ କଷ୍ଟରେ ସାଥୀ ହୋଇ ରହିବା । ଯେତେବେଳେ ମୋର ସଙ୍କଟ ଥିଲା, ତୁମେ ପ୍ରଫେସର ହୋଇ ମୋ ପାଇଁ ସବୁ କରିଥିଲ, ଆଜି ମୁଁ ଜଣେ ସଫ୍ଟୱେୟାର ଇଞ୍ଜିନିୟର ଭାବେ ତୁମକୁ ସୁସ୍ଥ କରିବାକୁ ମୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି । ତୁମ ହସ ଆଗରେ ମୋର କୌଣସି ପ୍ରମୋଶନର ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ ।" ଅନିମେଷଙ୍କ ଏହି ନିବିଡ଼ ଓ ନିସ୍ୱାର୍ଥପର ସେବା ଯୋଗୁଁ ତନ୍ମୟୀ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ସୁସ୍ଥ ହୋଇଗଲେ ।