ସାତ ବଚନ

ବାହାଘରର ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ, ସେମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଆଦିତ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ହାଇସ୍କୁଲ୍‌ରେ ପଢ଼ୁଥିଲା, ସେ ଏକ ବଡ଼ ଭୁଲ୍ କରି ବସିଲା । ପରୀକ୍ଷାରେ ଭଲ ନମ୍ବର ଆଣିବା ଜିଦ୍‌ରେ ସେ ନିଜ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି ଫାଇନାଲ୍ ଏକ୍ଜାମ୍‌ରେ ମୋବାଇଲ୍ ବ୍ୟବହାର କରି କପି କରୁଥିବା ସମୟରେ ସ୍କ୍ୱାଡ୍‌ ହାତରେ ଧରାପଡ଼ିଲା । କଲେଜ ଅଥରିଟି ତାକୁ ରେଷ୍ଟିକେଟ୍ (Resticate) କରିବାକୁ ନୋଟିସ୍ ଦେଲେ । ଅନିମେଷ ନିଜ ଆଇଟି କ୍ଷେତ୍ରର ଉଚ୍ଚ ପ୍ରଭାବ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ସରକାରୀ ଅଫିସରଙ୍କ ସହ ଥିବା କଣ୍ଟାକ୍ଟ ବ୍ୟବହାର କରି କଲେଜ୍ ପ୍ରିନ୍ସିପାଲ୍‌ଙ୍କ ଉପରେ ଚାପ ପକାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଯେପରି ପଇସା କିମ୍ବା ପାୱାର ବଳରେ ପୁଅର ଭବିଷ୍ୟତ ରେକର୍ଡ ନଷ୍ଟ ନହୁଏ ।

କିନ୍ତୁ ତନ୍ମୟୀ ଏହାର ତୀବ୍ର ବିରୋଧ କଲେ । ସେ ଅନିମେଷଙ୍କ ହାତରୁ ଫୋନ୍‌ଟି ଛଡ଼ାଇ ନେଇ କହିଲେ, "ନା, ଅନିମେଷ ! ତୁମେ ଏହି କାମ କେବେ କରିବ ନାହିଁ । ପଞ୍ଚମ ବଚନରେ ଆମେ ଅଗ୍ନିକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି କହିଥିଲେ ଯେ ଆମେ ସମାଜକୁ ଏକ ନୀତିବାନ ଓ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ସନ୍ତାନ ଦେବୁ, ଜଣେ ଅପରାଧୀ ନୁହେଁ । ମୁଁ କଲେଜରେ ପ୍ରତିଦିନ ହଜାର ହଜାର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢେ, ଆଜି ମୋ ନିଜ ପୁଅ ଯଦି ଭୁଲ୍ କରି ତୁମ ପଇସା ଓ ପ୍ରଭାବ ବଳରେ ଦଣ୍ଡରୁ ବଞ୍ଚିଯାଏ, ତେବେ ସେ ଜୀବନରେ କେବେ ସୁଧୁରିବ ନାହିଁ । ସେ ଭାବିବ ଯେ ଅପରାଧ କଲେ ବାପାର ପଇସା ବଞ୍ଚାଇ ଦେବ । ତାକୁ କଲେଜର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସସପେନ୍ସନ୍ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ଦିଅ ଏବଂ ନିଜ ପରିଶ୍ରମରେ ପଢ଼ି ଆର ବର୍ଷ ପୁଣି ପରୀକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଦିଅ ।"

ଅନିମେଷ ତନ୍ମୟୀଙ୍କ ଏହି ଶୃଙ୍ଖଳିତ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଆଗରେ ନିରୁପାୟ ହେଲେ । ଆଦିତ୍ୟ ନିଜ ଭୁଲ୍ ବୁଝିପାରିଲା, ସେ ନିଜ ମାଆର ଆଦର୍ଶ ଦେଖି ଅନୁତପ୍ତ ହେଲା ଏବଂ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରି ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷ ଟପ୍ପର ହୋଇ ବାହାରିଲା ।