ସାତ ବଚନ

ବାହାଘରର ପଞ୍ଚମ ବର୍ଷରେ, ଏକ ଗଭୀର ପାରିବାରିକ ସଙ୍କଟ ଦେଖାଦେଲା । ଗାଁରେ ରହୁଥିବା ଅନିମେଷଙ୍କ ବୃଦ୍ଧା ମାଆଙ୍କୁ 'ଡିମେନ୍ସିଆ' (Dementia) ଏବଂ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଜନିତ ରୋଗ ହେଲା । ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାମ ଭୁଲିଯାଉଥିଲେ, ଘରର ସାମଗ୍ରୀ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲେ ଏବଂ ବହୁତ ଚିଡ଼ିଚିଡ଼ି ହୋଇ ତନ୍ମୟୀଙ୍କୁ ଅକାରଣରେ ଗାଳିଗୁଲଜ କରୁଥିଲେ । ଅନିମେଷ ସେହି ସମୟରେ କମ୍ପାନୀର ଏକ ବଡ଼ 'ୟୁଏସ୍ (US) ଅନ୍-ସାଇଟ୍' ପ୍ରୋଜେକ୍ଟରେ ଦିନରାତି ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ । ଅଫିସ କାମର ଚାପ ଏବଂ ମାଆଙ୍କର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଯୋଗୁଁ ସେ ନିଜକୁ ବହୁତ ଅସହାୟ ଭାବୁଥିଲେ ଏବଂ ଅଫିସରୁ ସମୟ ବାହାର କରିପାରୁନଥିଲେ ।ତନ୍ମୟୀ ନିଜ ୟୁନିଭର୍ସିଟିର କ୍ଲାସ, ପରୀକ୍ଷା ଡ୍ୟୁଟି ଓ ନିଜର ପିଏଚ୍‌ଡି (PhD) ରିସର୍ଚ୍ଚ କାମର ବ୍ୟସ୍ତତା ସତ୍ତ୍ୱେ ଶାଶୁ ମାଆଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେବା ନିଜ ହାତକୁ ନେଲେ । ସେ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଗାଧୋଇ ଦେବା, ଠିକ୍ ସମୟରେ ରକ୍ତଚାପ ମାପିବା, ତାଙ୍କର ଜିଦ୍‌କୁ ଏକ ଛୋଟ ପିଲା ପରି ସହ୍ୟ କରିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସି ପୁରୁଣା ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ ଶୁଣାଇବା ସବୁ କିଛି କରୁଥିଲେ । ଦିନେ ରାତିରେ ଅନିମେଷ ଅଫିସରୁ ଫେରି ଦେଖିଲେ ଯେ ତନ୍ମୟୀ ଶାଶୁ ମାଆଙ୍କ ଗୋଡ଼ ଆଉଁସି ଦେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ମାଆ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇଛନ୍ତି । ଅନିମେଷ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଗଡ଼ାଇ କହିଲେ, "ତନ୍ମୟୀ, ମୋ ଯୋଗୁଁ ତୁମର କ୍ୟାରିୟର ଓ କଲେଜର ବହୁତ କ୍ଷତି ହେଉଛି । ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ ହୋଇ ମୋ ମାଆର ଯତ୍ନ ନେଇପାରୁନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏତେ କଷ୍ଟ ସହୁଛ ।"ତନ୍ମୟୀ ଅତି ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, "ଚତୁର୍ଥ ବଚନରେ ମୁଁ କେବଳ ତୁମ ଲାପଟପ୍ କିମ୍ବା ତୁମର ଚାକିରିକୁ ବାହା ହୋଇନଥିଲି, ଅନି । ମୁଁ ତୁମର ପରିବାର ଓ ତୁମର ଚେରକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣେଇଥିଲି । ଯେଉଁ ମାଆ ତୁମ ଭଳି ଏକ ସୁନ୍ଦର ମଣିଷକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଏହି ଶେଷ ସମୟରେ ସେବା କରିବା ମୋର ପବିତ୍ର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ । ଜଣେ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଭାବେ ସଂସ୍କାର କେବଳ ବହିର ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ନଥାଏ, ତାହା ଘରୁ ହିଁ ପ୍ରମାଣିତ କରିବାକୁ ହୁଏ ।" ତନ୍ମୟୀଙ୍କ ଏହି ସେବା ଦେଖି ଅନିମେଷଙ୍କ ମନରେ ତନ୍ମୟୀଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଆହୁରି ହଜାର ଗୁଣ ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା ।