Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published
Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published

Kali Kumar

Romance Fantasy


4.8  

Kali Kumar

Romance Fantasy


ଲୁହ ନୁହେଁ ସେ ମୋ ପ୍ରେମିକା

ଲୁହ ନୁହେଁ ସେ ମୋ ପ୍ରେମିକା

13 mins 504 13 mins 504

(ଏକ)

ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସି ଛ’ଟା ତିରିଶି ହେଲାଣି । ରାସ୍ତା ଘାଟ ଏବେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଗଲାଣି । ସନ୍ଧ୍ୟା ମାଉସୀ ତା’ର କଳା ପଣତ କାନିରେ ପୃଥିବୀକୁ ଘୋଡେଇ ସାରିଲାଣି । ସୂର୍ଯ୍ୟ ବି ଏବେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ବାହ କରିସାରି ପାହାଡ଼ର ପାଦଦେଶକୁ ଫେରିଗଲେଣି । ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସାରା ଦିନର କ୍ଲାନ୍ତି ମେଣ୍ଟାଇବା ପାଇଁ ବସାକୁ ଫେରିସାରିଲେଣି । ଗଛର ପତ୍ରଗୁଡିକ ମୋଦିତ ହୋଇ ନିଜର ଥକାକୁ ଦର୍ଶାଇ ସାରିଲେଣି । ସମସ୍ତେ ଯିଏ ଯାହାର ନ୍ୟସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମାପନ କରି ପୂର୍ବ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ବସାକୁ ଫେରିସାରିଥିଲା ବେଳେ ତୁମେ ହିଁ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘରକୁ ଫେରିନ । ଜାଣି ପାରୁନାହିଁ କ’ଣ ପାଇଁ ଆଜି ତୁମର ଏତେ ବିଳମ୍ବ ? ବିଳମ୍ବର କାରଣଟା ଯଦି ମୋତେ ଜଣାଥାନ୍ତା, ହୁଏତ ତାହା ହେଲେ ମୁଁ ନିଜକୁ ବୁଝେଇଦେଇ ପାରନ୍ତି କି ଆଜି ତୁମେ ବିଳମ୍ବରେ ଘରକୁ ଫେରିବ; ଆଉ ଏତେଟା ବିଚଳିତ ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ସେତକ ଖବରର ସୌଭାଗ୍ୟ ବି ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ନାହିଁ । ଆଜି ଆଉ ବେଶି କିଛି କ୍ଲାସ୍ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଫେରିଆସିବ ବୋଲି ଶେଷ ମେସେଜ୍ ଟି କରିଥିଲ ପ୍ରାୟ ଦିନ ଦି’ଟା ବେଳେ । ଲେଖିଥିଲ ଚାରିଟା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଘରେ ପହଂଚି ଯାଇଥିବି । ତୁମେ କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଲଂଚ୍ କରିନେବ ଆଉ ଖାଇସାରିଲା ପରେ ମନେକରି ପାଣି ପିଇବ । ବୁଝିଲ ତ ! ନା ଆଉ ଥରେ ସବୁ କଥାକୁ ମନେ ପକେଇବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଜାଣିଛି ତୁମେ ସବୁ କିଛି ଠିକ୍ ଠିକ୍ ରେ କରିନେବ । ମୋତେ କଷ୍ଟ ହେଲା ପରି କିଛି କାମ କରିବ ନାହିଁ । ସେତିକି ବିଶ୍ୱାସ ମୋର ତୁମ ଉପରେ ଅଛି |


ଏଇ କିଛି ଘଣ୍ଟା ଭିତରେ ତୁମର ଏ ମେସେଜ୍ ଟିକୁ ମୁଁ କେତେ ଥର ଯେ ପଡ଼ିଲିଣି ତା’ର କିଛି ହିସାବ୍ ନାହିଁ । କହିଥିଲ ଚାରିଟା ସୁଧା ଆସି ଘରେ ପହଂଚିବ ! କିନ୍ତୁ ଏଯାଇଁ ତୁମର କିଛି ଖୋଜଖବର ନାହିଁ କି କିଛି ମେସେଜ୍ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ । ତୁମ ଫୋନ୍ ନମ୍ବରକୁ ଅନେକ ଥର ଯୋଗାଯୋଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଅନେକ ଥର ଅସଫଳ ହୋଇସାରିଲିଣି । କମ୍ପୁଟର ଝିଅଟି କେତେବେଳେ ସମ୍ପର୍କ କ୍ଷେତ୍ର ବାହାରେ ଅଛି ତ କେବେବେଳେ ବନ୍ଦ ଅଛି ବୋଲି କହି କହି ହୁଏତ ଥକି ଯିବଣି ।


ଅଥଚ ତୁମକୁ କିଛି ଫରକ ପଡୁନି । ଦି’ଟା ବେଳେ କହିଥିଲ, ଚାରିଟା ବେଳକୁ ଘରେ ପହଂଚିବ ବୋଲି ଅଥଚ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସି ଛ’ଟା ତିରିଶି ହେଲାଣି ତୁମର ସେଥିପ୍ରତି କୌଣସି ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ । ସମୟର କଣ୍ଟା ଗୁଡ଼ିକ ଏୟା ଭିତରେ ମତେ କେତେ ଯେ କ୍ଷତାକ୍ତ କରିସାରିଲେଣି ତୁମେ ବା ସେ କଥା କାହିଁକି ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁବ । ମନକୁ ଯେ ମୋର କେତେ ଅସମ୍ଭାବି ପାପ ଛୁଇଁଲାଣି, ତୁମେ ସେ କଥା କେଉଁଠୁ ବୁଝିବ । ତୁମର ସେସବୁ କଥା ପ୍ରତି କ’ଣ କିଛି ବି ଟିକିଏ ଚିନ୍ତା ଅଛି ? ଜାଣିଛି ତୁମେ କେଉଁ ସଖୀମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ବସି କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ମଜି ଯାଇଥିବ ଯେ ଆଉ କ’ଣ ସମୟ କଥା ମନେ ପଡୁଥିବ କି ?


ମୁଁ ଠିକ୍ ଜାଣିଛି ସଖୀମାନଙ୍କ ମେଳରେ ତୁମେ ମୋ କଥା ଟିକିଏ ବି ଚିନ୍ତା କରୁ ନ ଥିବ କି ମୋ ବିଷୟରେ ଥରୁଟିଏ ବି ଭାବୁ ନ ଥିବ । ଆଜି ଭଳି ଦିନରେ ତୁମେ କେମିତି ବା ଏମିତି କରିପାରିବ ସେଇ କଥା ଭାବିଲେ ମତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ । ଜାଣିନି ତୁମର ସେ କଥା ମନେ ଅଛି କି ନାହିଁ, ଆଜି ହେଉଛି ଆମ ସାକ୍ଷାତକୁ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ପୁରିଗଲାଣି । ଏହି ସେହି ଦିନ ଯେଉଁ ଦିନ ତୁମ ମୋ ଭିତରେ ଏକ ସମ୍ପର୍କର ସେତୁ ସ୍ଥାପନ ହୋଇଥିଲା । ତୁମ ମୋ ଭିତରେ ଗଡି ଉଠିଥିଲା ପ୍ରେମର ଏକ ମଧୁର ସମ୍ପର୍କ । ତୁମର ବା ସେସବୁ କଥା କ’ଣ ମନେ ଥିବ ? ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ ହୁଏତ ଏହି ଦିନଟିକୁ ଭୁଲି ଯାଇପାର କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାକୁ ସାଇତି ରଖିଛି ମୋ ହୃଦୟରେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଇ ।


ସତରେ ଆଉ ସହି ହେଉ ନାହିଁ ତୁମର ଏମିତି ଏକ ନୀରବତା । ତୁମ ବିଳମ୍ବର ବିଡ଼ମ୍ବନା । ତୁମର ଏମିତି ଏକ ନୀରବତା ଯେ ମୋ ମନରେ କେତେ ଝଡ଼ ସୃଷ୍ଟି କରିସାରିଲାଣି ତୁମକୁ ହୁଏତ ଜ୍ଞାତ ନ ଥିବ । ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସମୟର ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସତ୍ୱେ ପାଗିଳିଟେ ପରି ଗପୁ ଥାଅ ସେତେବେଳେ କଷ୍ଟହୁଏ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଆଜିର ଏଇ କିଛି ଘଣ୍ଟାର ନୀରବତା ମୋତେ ଅହେତୁକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ ସାରିଲାଣି ।


{ଦୁଇ}


ସମୟ ପ୍ରାୟ ସାତ’ଟା । ଟେବୁଲ ଉପରେ ଥୋଆ ହୋଇଥିବା ଫୋନଟି ଟରିନ୍ ଟରିନ୍ ଶବ୍ଦ କରି ଗର୍ଜି ଉଠିବା ସହ ମୋର କ୍ରୋଧକୁ ଦ୍ୱିଗୁଣିତ କରି ଦେଲା । ପ୍ରେମର ମାନେ କ’ଣ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ନା ପ୍ରେମରେ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ନ ଥିଲେ ସେ ପ୍ରେମ, ପ୍ରେମ ନୁହେଁ । ଅପେକ୍ଷା କରିବାର ବି କୌଣସି ଏକ ସୀମା ଥାଏ । ଅପେକ୍ଷାର ବି ମଧ୍ୟ କିଛି ନୀତିନିୟମ ଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଏମିତି ଅପେକ୍ଷାର ମନେ କ’ଣ ଯାହା ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଦିଏ । ଏମିତି ଭାବି ଭାବି ମୁଁ ରକ୍ତଚାଉଳ ଚୋବଉଥାଏ । ଆଉ କଲ୍ ଟିକୁ ରିସିଭ୍ କରିଲି । କଲ୍ ଟିକୁ ରିସିଭ୍ କରିବା କ୍ଷଣେ ତା’ର କୋମଳ କଣ୍ଠସ୍ୱର ସେପଟରୁ ଭାସି ଆସିଲା ।

ଏଇ, ଶୁଣନା । କ’ଣ କରୁ?

ହଁ, ଶୁଣୁଛି କୁହ, କ’ଣ କହିବାର ଅଛି ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର କୁହ । ଏଣିକି ମୋର ବହୁତ କାମ ।

ସେ ତା’ର କଥା ସାରିବା ପୂର୍ବରୁ ବାଧା ଦେଇ ମୁଁ କହିଦେଲି । ସେତେବେଳେ ବୋଧେ ମୋ ପୁରୁଷପଣିଆର ମିଛ ସ୍ୱାଭିମାନ ମୋତେ ଏମିତି କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଥିଲା ।

ସେ ପୁଣି ଧିମା କଣ୍ଠରେ କହିଲା, ଏଇ, ସତରେ କ’ଣ ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ଏତେ ରାଗିଛ । ମୋ କଥା କିଛି ବି ଶୁଣିବ ନାହିଁ ।

ସିଏ ଯେତେବେଳେ ଏମିତି ଏଇ କହି ମୋତେ ସମ୍ବୋଧନ କରେ ସେତେବେଳେ କୋଇଲିର ଡାକଠାରୁ ଆହୁରି ଅଧିକ ମଧୁର ଲାଗେ ତା’ର କଣ୍ଠସ୍ୱର । କିନ୍ତୁ ଆଜି ତା’ର ଏହି ଏଇ ଡାକଟି ମୋତେ ଏତେ କର୍କଶ ଲାଗୁଛି କାହିଁକି ? କାହିଁକି ବା ତା’ପାଇଁ ଘୃଣା ଭାବ ମୋ ଭିତରେ ? ଯାହାକି ମୁଁ ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ପାରୁ ନାହିଁ ।

ନାଇଁ ନାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ଉପରେ କ’ଣ ପାଇଁ ରାଗିବି । ମୋର ବା କ’ଣ ଅଧିକାର ଅଛି ତୁମ ଉପରେ ରାଗିବାର; କି କିଛି ଅଧିକାର ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବାର । ମୁଁ କ’ଣ କିଛି ଅଧିକାର ରଖିଛି କି ତୁମ ଉପରେ? କିନ୍ତୁ ତୁମର ମୋ ଉପରେ ଅଧିକାର ଅଛି; ମତେ ଏମିତି ହନ୍ତସନ୍ତ କରି ମାରିବାର ଆଉ ଯାବତୀୟ କଷ୍ଟ ଦେବାର ।

ଏଇ ମୋ କଥା ଟିକିଏ ଶୁଣିବନି । ପ୍ଲିଜ୍ ଥରେ ମୋ କଥା ଶୁଣାନା | ଏଇ ବାବା, ଥରେ ଟିକିଏ ଶୁଣନା ।

ହଁ କୁହ, ଯାହା କହିବାର ଅଛି କୁହ, ବାକି ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବ । ବହୁତ୍ କାମ ମୋର । ଟିକିଏ ବି ସମୟ ନାହିଁ ମୋ ପାଖରେ ତୁମର କିଛି ମୁଲ୍ୟହୀନ କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ । ତେଣୁ ଯାହା କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛ ସଂକ୍ଷେପରେ କୁହ ।

ଏଇ, ସତରେ ସଂକ୍ଷେପରେ! ତୁମ ଭାବନା, ତୁମ ପ୍ରେମ, ତୁମ ସ୍ମୃତି ଏବଂ ତୁମକୁ କ’ଣ ସଂକ୍ଷେପରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ହୁଏ । ସତ କହିଲ, ସଂକ୍ଷେପ କ’ଣ ସଠିକ୍ ଶବ୍ଦ ତୁମ ପରିବ୍ୟାପ୍ତ ପ୍ରେମର ପରିସୀମାକୁ ପରିବ୍ୟକ୍ତ କରିବାକୁ । ପ୍ରେମର ପରିସୀମା ଯେ, ଏତେ ବିଶାଳ ହୋଇପାରେ ତାହା ମୁଁ ଆଗରୁ କେବେ ଜାଣି ନ ଥିଲି । କି ସେମିତି କିଛି ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ମୋର ହସ୍ତଗତ ହୋଇ ନ ଥିଲା । କିନ୍ତୁ ତୁମ ସହ ସାକ୍ଷାତ ହେଲା ପରେ ମୁଁ ସେସବୁକୁ ଠିକ୍ ବୁଝିପାରିଛି । ସାଗରର ଗଭୀରତାକୁ ହୁଏତ ମାପି ହୁଏ । ଆକାଶର ପରିବ୍ୟାପ୍ତିକୁ ଆକଳନ କରାଯାଇ ପାରେ । କିନ୍ତୁ ! କିନ୍ତୁ ତୁମ ପ୍ରେମର ଗଭୀରତାକୁ ନା ମାପି ହେବ, ନା ତା’ର ପରିସୀମାକୁ ଆକଳନ କରିହେବ । ଯଦି ହେବ ତ କେବଳ ତାହାକୁ ଅନୁଭବ ହିଁ କରିହେଵ । ଆଉ ଏହି ବର୍ଷକ ଭିତରେ ମୁଁ ସେସବୁକୁ ଅନୁଭବ କରିସାରିଲିଣି । ତେଣୁ ସଂକ୍ଷେପ ଶବ୍ଦଟା ଯେ କେତେ ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରଯୋଜ୍ୟ ତାହା ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ ।


ତା’ର ଏମିତି କଥାରେ ମୋର ସମସ୍ତ କ୍ରୋଧ, ମାନ-ଅଭିମାନର କଠିନ ପ୍ରସ୍ତର ଗୁଡ଼ିକ ଭାଂଗି ଚୂର୍ଣ୍ଣୀଭୂତ ହୋଇଗଲା । ମୁଁ ଏବେ ହୃଦବୋଧ କରିସାରିଥିଲି ଯେ ସେ କ’ଣ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ତେଣୁ ଆଉ କିଛି କହି ପାରିଲି ନାହିଁ । ଖାଲି ଏତିକି କହିପାରିଲି କି? କହିଲ ଦେଖି ମୁଁ ଯଦି ଏମିତି କିଛି କରିଥାଆନ୍ତି, ତାହାହେଲେ କ’ଣ ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତା ନାହିଁ ନା ତୁମେ ବି ମୋ ଉପରେ ଏମିତି ଅଭିମାନ କରି ନ ଥାଅନ୍ତ?

ଓହୋ, ତାହାହେଲେ ମୋ ବାବୁ ମୋ ଉପରେ ଅଭିମାନ କରିଛି | ରାଗ ନୁହେଁ ତ ! ତାହାହେଲେ ଚାଲିବ । କର କର କେତେ ଅଭିମାନ କରୁଛ କର । ମୁଁ ସେସବୁକୁ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ହସି ହସି ସହିଯିବି । କିନ୍ତୁ ରାଗିବନି ପ୍ଲିଜ୍ ।

ମୁଁ କ’ଣ ତୁମ ଉପରେ ରାଗିପାରେ ନା କେବେ ଆଗରୁ ରାଗିଛି ।


ଆଉ ସେ ଟିକିଏ ଅଧିକ ପ୍ରେମାତୁର ହୋଇ କହିବାକୁ ଲାଗିଲା, ସତରେ ତୁମେ ମୋତେ ଏତେ ଭଲ ପାଅ ।


ନାଇଁ ନାଇଁ ସେମିତି କିଛି ନୁହେଁ । ଏମିତି କହୁ କହୁ କହି ଦେଲି ନା ।


ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଠିକ ଜାଣିଥିଲି ସେ ମୋ କଥାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିଥିବା । ମୁଁ ମିଛ କି ସତ କହୁଛି ସେ କଥାକୁ ଠିକ ଭାବରେ ଅନୁମାନ କରି ନେଇଥିବ ।


ମୋ ମନରୁ ଯେତେବେଳେ ରାଗର ଶିକୁଳି ଟିକୁ ଖୋଲିଦେଲି ସେ ଯେମିତି ମୁକ୍ତି ପାଇଗଲା । ଆଉ ଅନାୟାସରେ ଭାବନା ରାଜ୍ୟରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ସତେ ଯେମିତି ମୁକ୍ତାକାଶର ପକ୍ଷୀଟି । ଆଉ ମୁଁ ଲଜ୍ଜା ବୋଧରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇ ଏତିକି ବୁଝିପାରିଲି ଯେ ତୁମେ ଶିକୁଳି ନୁହଁ ବରଂ ସ୍ୱାଧିନତାକୁ ପସନ୍ଦ କର । ତୁମେ ମୋର ସହବାସ ନୁହେଁ ବରଂ ସାନିଧ୍ୟକୁ କାମ୍ୟ କର ।


ଏଥର ସେ ଗପିଚାଲିଲା ଅହେତୁକ କଥା । ସାଗରର ଯେତେ ତରଂଗ ନ ଥିଲା ତାଠୁ ଅଧିକ କଥା ଥିଲା ମୋତେ କହିବାକୁ ତା’ ପାଖରେ ।


ଏଇ ଶୁଣନା, ମୁଁ କ’ଣ କହୁଛି ଯେ । ଏବେ ଟିକିଏ ଅଧିକ ପ୍ରେମାତୁର ହୋଇଆସୁଥିଲା ତା’ର କଣ୍ଠ ସ୍ୱର ।


ତା’ର ସେହି ପ୍ରେମାତୁର କଣ୍ଠ ସ୍ୱରରେ ମୁଁ ଅନେକ ବାର ମଦହୋସ୍ ହୋଇଯାଏ । ସବୁ କିଛି ଭୁଲିଯାଏ ମୁଁ ତା’ର ଏମିତି କଣ୍ଠ ସ୍ୱରରେ । ସେ ଯେତେବେଳେ କଥା କହେ ତା’ର କଣ୍ଠ ସ୍ୱର ବ୍ୟତିତ ଆଉ କିଛି ଶୁଭେନାହିଁ ମୋତେ । ସେ ମୋତେ ଭସେଇ ନିଏ ସ୍ୱପ୍ନର କେଉଁ ଏକ ଅଜଣା ରାଜ୍ୟକୁ । ମୋ ମନର ସମସ୍ତ ଆବେଗ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଏ ତା’ର କଣ୍ଠ ସ୍ୱରରେ ।

ଆଉ ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ରହି କହିଦେଲି, ହଁ ରେ କୁହ ! ମୁଁ ପା ତୁମ କଥା ହିଁ ଶୁଣୁଛି ।

ଜାଣିଛ ଆଜି ମୋର ସବୁ ଯୋଜନା ଫସର ଫାଟିଗଲା ।

କ’ଣ ହେଲା ? ମୁଁ ପଚାରି ଦେଲି ।

ଉଁ ହୁଁ ..ତୁମେ ଜମାରୁ ଭଲ ନୁହେଁ ।


ଏବେ ପୁଣି ମୁଁ କ’ଣ କରିଲି ଯେ ଟିକିଏ ସ୍ନେହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଂଗିରେ ପଚାରିଦେଲି ।

ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ କିଛି କରି ନାହଁ । ତଥାପି ମୁଁ କିଛି କହୁଥିଲା ବେଳେ ତୁମେ କ’ଣ ପାଇଁ ମୁହଁ ଖୋଲୁଛ । ମୋତେ ଖାଲି ଶୁଣ ଆଉ କିଛି ବି କହିବ ନାହିଁ ।

ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ପ୍ରତିଶୃତି ମୋ’ଠୁ କରେଇ ନେଲ । ଆଉ ମୁଁ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ସମ୍ମତି ପ୍ରକାଶ କରି କହିଦେଲି, ହଉ ଠିକ ଅଛି ବାବା, ମୁଁ ଆଉ କିଛି କହିବି ନାହିଁ ଖାଲି ତୁମକୁ ଶୁଣିବି । ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ କହୁଥିବ ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଶୁଣିବି


ଏବେ ଆଉ ତୁମକୁ ଧରେ କିଏ । ମୁକ୍ତ ଆକାଶର ବିହଂଗ ପରି ପବନ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିଲା ଭଳି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିଦେଇଥିଲ । ସମୟକୁ ପରାଜୟ କରି ତୁମ ମନର ସମସ୍ତ କଥାକୁ ମୋ ପାଖରେ ପହଂଚାଇବା ପାଇଁ କେତେ ଯେ ପ୍ରୟାସ କରୁଥିଲ ଦୂରରେ ଥାଇ ତୁମ ନିର୍ଗତ ନିଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସର ଗତିରୁ ମୁଁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଅନୁମାନ କରି ପାରୁଥିଲି । ବିନା ପ୍ରତିବନ୍ଧକରେ ବିନା ଦ୍ୱଧାରେ ତୁମେ କହିଚାଲିଥିଲା ତୁମ ବିଲମ୍ବିତ ଘଟଣାର ରହସ୍ୟମୟ ହେତୁ ସବୁ । କ’ଣ କ’ଣ ସବୁ ତୁମ ସହ ଆଜି ଘଟିଯାଇଛି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଏକ ଭାବଧାରରେ, ଏକ ନିଶ୍ୱାସରେ ଯେମିତି କହିଦେବ । ବୁଢୀମା ଠାରୁ କାହାଣୀ ଶୁଣୁଥିବା ନିର୍ବୋଧ ବାଳକଟେ ପରି ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ବାଧା ନ ଦେଇ ଶୁଣିଚାଲିଥିଲି ଅନେକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।

ତୁମେ ଖୋଲି ଦେଇଥିଲ ତୁମ ବିଲମ୍ବିତ ଘଟଣାର ରହସ୍ୟମୟ ପରସ୍ତ ଗୁଡ଼ିକୁ ।


ତୁମକୁ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ଠିକ୍ ସମୟରେ କଲେଜରୁ ବାହାରିଥିଲି ଘର ଅଭିମୁଖେ । କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟର ବିଡ଼ମ୍ବନା, ଘରେ ସମୟ ଥାଉ ଥାଉ ପହଂଚି ପାରିଲି ନାହିଁ ଆଉ ଅନେକ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଗଲା । ଶାନ୍ତ ପ୍ରକୃତି ଯେ କେତେବେଳେ ଏବଂ କେଉଁ ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ ଉଠେ ତା’ର କୌଣସି ଠିକ୍ ଠିକଣା ନ ଥାଏ । ଅବସମ୍ଭାବି ଘଟଣା ଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଆକସ୍ମିକ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଗଲେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଘଟଣା ଗୁଡ଼ିକ ଅବସମ୍ଭାବି ହୋଇଯାଆନ୍ତି । ଆଜି ସେମିତି ଏକ ଅବସମ୍ଭାବି ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଘଟଣାର ଆକସ୍ମିକ ଉପସ୍ଥିତ ଯୋଗୁଁ ଏତେ ବିଳମ୍ବ ଆଉ ଫଳ ସ୍ୱରୁପ ତୁମକୁ ଅନେକ ସମୟ ମୋ ବାଟକୁ ଅନେଇବାକୁ ପଡ଼ିଲା । ମୁଁ ଆଉ କ’ଣ କରିଥାନ୍ତି କହିଲ । ପ୍ରକୃତି ଉପରେ କ’ଣ କାହାରି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିଲା ନା ଅଛି ଯେ ତାକୁ ରୋକି ପାରିବ । ତଥାପି ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି ଶୀଘ୍ର ଫେରିବାକୁ କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତି ନିକଟରୁ ଜିତି ପାରି ନ ଥିଲି ।

ସେ କ’ଣ କହିବାକୁ ଚାହୁଁ ଥିଲା ମୁଁ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତା’ କଥାକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝିପାରୁ ନ ଥିଲି କି ତାକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ବି ଚାହୁଁ ନ ଥିଲି । ତେଣୁ ଖାଲି ଚୁପ୍ ହୋଇ ତା’ କଥାକୁ ଶୁଣିବା ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେୟସ୍କର ଥିଲା । ମୁଁ ସେମିତି ହିଁ ତା’ କଥାକୁ ଶୁଣୁଥିଲି ।


ପୁଣି ସେ କହିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା,ପ୍ରକୃତରେ କଲେଜରୁ ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ସମୟରେ କେଉଁଠି ଥିଲା ଏ କଳାହାଣ୍ଡିଆ ମେଘଟା ଆସି ମୋ ରାସ୍ତା ଓଗାଳି ଦେଲା । ଆଉ ମୋ ଚଲାପଥରେ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସାଜି ଛିଡା ହୋଇଗଲା । ଝଡର ଇଗଲ ପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହ କଥା ହେବା ଇଚ୍ଛାକୁ ସମ୍ବରଣ କରି ନ ପାରି ଧାଇଁ ଚାଲିଲି ଘର ଅଭିମୁଖେ । କିନ୍ତୁ ମୋର ଯାତ୍ରାର ଆଭିମୁଖ୍ୟ ସମୟ ଥାଉ ଥାଉ ପୂରଣ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ । ପ୍ରକୃତିକୁ କିଛି କ୍ଷଣ ସାମ୍ନା କରି କିଛି ବାଟ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ କରିଥିଲି କି ନାହିଁ ପ୍ରକୃତି ମୋ ସହ ବାଦ କରି ଅଧିକ ଭୟଂକର ଏବଂ କ୍ରୁର ସାଜି ଉଠିଲା ।


ଆକାଶର ପଶ୍ଚିମ ପ୍ରାନ୍ତରୁ ଧିରେ ଧିରେ କରି କଳା ମେଘମାଳା ଗୁଡ଼ିକ ସତେ ଯେମିତି ପୃଥିବୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଅଗ୍ରସର ହୋଇଉଠୁଥିଲେ । ଦେଖୁ ଦେଖୁ ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶଟି ମେଘମାଳାର କାଳିମାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଛାଦିତ ହୋଇଗଲା । କିଛି କ୍ଷଣ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଦେଖ ଯାଉଥିବା ପରିବେଶଟି ଏବେ ବୁଡିମା କାହାଣୀର ରାକ୍ଷସଟେ ସାଜି ମନରେ ଭୟ ସଂଚାର କରୁଥିଲା ।


ପଶ୍ଚିମାକାଶରେ କ୍ରୀଡ଼ାରତ ମେଘମାଳାର ଭୟାନକ ରୂପ ସହିତ ତାଳ ଦେଉଥିଲା ଉତରା ପବନ । ଏମିତି ଏକ ଅଭାବନୀୟ ପରିସ୍ଥିତିରୁ ମୁକୁଳିବାକୁ ଯାଇ ପାଦ ମୋର ଏକ ଉପବନ ନିକଟରେ ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ପାଇଁ ଅଟକିଗଲା । ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ କେତେବେଳେ ମୁଁ ସେ ଉପବନ ପରିସର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିସାରିଥିଲି ଜଣା ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ । ସତେ ଯେମିତି କେଉଁ ଏକ ଜଣା ଆକର୍ଷଣ, କେଉଁ ଏକ ଜଣାଶୁଣା ସ୍ମୃତିର ଲହରି ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କରି ତା’ ନିକଟକୁ ଭିଡ଼ି ନେଉଥିଲା । ସେ ସ୍ମୃତି ଗୁଡ଼ିକ ଏତେ ଆପଣାର ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ମୁଁ ମୋର ବୋଧ ଶକ୍ତିକୁ ହରାଇ ତା’ସହ କେତେବେଳେ ଏତେ ଅନ୍ତରଂଗ ହୋଇଗଲି ଜ୍ଞାତ ନାହିଁ । କେତେବେଳେ ସେ ମୋତେ ସେ ତା’ର ବାହୁବନ୍ଧନରେ କବଳିତ କରିନେଲା ତାହାକୁ ପରିବ୍ୟକ୍ତ କରିବାକୁ ମୋ ପାଖରେ ପରିଭାଷା ହିଁ ନାହିଁ ।


ଇତି ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶରେ ମେଘମାଳାମାନଙ୍କର ଆତଯାତ ତୀବ୍ର ଏବଂ କ୍ରିୟାଶୀଳ ହୋଇଉଠିଲା । ଏଣିକି କଳା ଅନ୍ଧାକର ସେ ଉପବନକୁ ଆଛାଦିତ କରିସାରିଥିଲା । ଚପଳାମାନଙ୍କର କ୍ଷଣ ଉପସ୍ଥିତିରେ କେତେବେଳେ କେମିତି କାହାର ମୁହଁ ଦେଖା ଯାଉଥିଲା । କିଛି କ୍ଷଣ ପରେ ସେ ବି ଦୂରେଇ ଯାଉଥିଲା । ଉତ୍ତରା ପବନର ସ୍ପର୍ଶରେ ଦେହ ଟିକିଏ ଟିକିଏ ଶୀତେଇ ଉଠୁଥିଲା । ଟୋପାଏ ଦିଟୋପା ବର୍ଷା ପାଣି ଏବେ ଆକାଶରୁ ଝରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇସାରିଥିଲା । ବର୍ଷା ପାଣିର ହୀମ ସ୍ପର୍ଶରେ ଲୋମଗୁଡ଼ିକ ଟାଂକୁରି ଉଠୁଥିଲା । ଉପବନଟି ଧିରେ ଧିରେ ଭୀମକାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଚାରିଆଡ଼େ କଳା କିଟିମିଟି ଅନ୍ଧାର ସାଂଗକୁ ବର୍ଷା ଓ ପବନର ଉପସ୍ଥିତି ପରିବେଶକୁ ଅଧିକ ଭୟାତୁର କରିଦେଉଥିଲା । ଏସବୁ କିନ୍ତୁ ମୋ ମନରେ ଟିକିଏ ମଧ୍ୟ ଭୟ ସଂଚାର କରିପାରି ନ ଥିଲେ । ମୋତେ ଟିକିଏ ବି ଭୟ ଲାଗୁ ନ ଥିଲା କିମ୍ବା ତିଳେ ମାତ୍ର ବିଚଳିତ ହେଉନଥିଲି ମୁଁ ।

କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ମୋତେ ଭୟ କିମ୍ବା ଡର କବଳିତ କରି ପାରୁ ନ ଥିଲା ଜାଣିଛ ?


କାରଣ ପ୍ରତି ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ତୁମର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଆନୁଭବ କରୁଥିଲି ମୋ ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ବରେ । ସତେ ଯେମିତି ଲାଗୁଥିଲା ତୁମେ ଏଇଠି କେଉଁଠି ଲୁଚି ରହି ମୋର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦୂରରେ ଥାଇ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରୁଛ । ଆଉ ମୋର ଟିକିଏ ଅନ୍ୟମନସ୍କତାର ସୁଯୋଗ ନେଇ ମୋତେ ଛୁଇଁ ଦେଇ ଯାଉଛ, କେତେବେଳେ ପବନ ହୋଇ ତ କେତେବେଳେ ବୁନ୍ଦାଏ ବର୍ଷା ପାଣି ହୋଇ ତ ପୁଣି କେତେବେଳେ ଚପଳା ହୋଇ ସାରା ଶରୀରକୁ ମୋର ଶିହରି ଦେଉଛ । ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ତୁମ ସ୍ପର୍ଶରେ ତୁମର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଅନୁଭବ କରି ନିଜକୁ ସତର୍କ କରେଇ ନେଉଥିଲି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୂରେଇ ଯାଉଥିଲା ଏହି ଅନ୍ଧକାରର ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ବିଚଳିତ ହେଉ ନ ଥିଲି କି ବିବ୍ରତ ମଧ୍ୟ ହେଉ ନ ଥିଲି । ଏହିଭଳି ପରିବେଶ ଏବଂ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ତ ମୋର ଅନେକ ଆଗରୁ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି । ତେଣୁ ଭୟ ବା କାହିଁକି ଲାଗିବ ।


କାହିଁକି ନା ଆଜିର ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନ ଠିକ୍ ବର୍ଷକ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ସ୍ମୃତି ସମ୍ଭୁତ ଅତୀତ ଥିଲା । ସେହି ଅତୀତ ଭିତରେ ଭରି ରହିଥିବା ସ୍ମୃତି ଗୁଡିକ ଅପରୁପା ପରୀ ଭଳି ଉଡିଆସି ମୋ ମନ ଉପବନକୁ ଆଛନ୍ନ କରୁଥିଲା କେଉଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତପୁର୍ବ ଆକର୍ଷଣରେ । ସେ ସ୍ମୃତିଗୁଡିକ ଆଜିବି ମୋ’ଠି ଚିରକାଳ ପାଇଁ ବନ୍ଦୀ ସାଜିଛନ୍ତି । ତୁମେ ବା କେଉଁଠୁ ବୁଝିଵ ସେ କଥା | ତୁମେ ସିନା ଶବ୍ଦକୁ ଆସରା କରି ତୁମ ସ୍ମୃତି ସମୂହକୁ ନିଜର ଲେଖନୀରେ ମୁକ୍ତ କରିଦେଇ ମୁକ୍ତି ପାଇଯାଅ । କିନ୍ତୁ ମୁଁ କ’ଣ ସେମିତି କରିପାରିଛି ନା ପାରିବି । ସେମାନେ ସଦାବେଳେ ସ୍ମୃତି ପ୍ରଜାପତିଟି ହୋଇ ଉଡିବୁଲନ୍ତି ମୋ ମନ ଉପବନରେ ଆଉ ଉଡିଉଡି ଜୀବନରେ ଭରିଦିଅନ୍ତି ଅନନୁଭୁତ ମଧୁରିମା ।


ଏଇ! ସତ କହିଲ ତୁମେ କ’ଣ ମନେ ରଖିଛ ଆମର ପ୍ରଥମ ସାକ୍ଷାତକୁ ?

ହଁ ! ସେଦିନ ମଧ୍ୟ ଏହିଭଳି ଏକ ଉପବନ ଥିଲା । ଉପବନର ଗୋଟିଏ ପ୍ରାନ୍ତରୁ ଆର ଏକ ପ୍ରାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁଜିମାପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭାବର୍ଦ୍ଧନକାରୀ ଦାମି ଦାମି ବୃକ୍ଷରାଜି । ସୂକ୍ଷ୍ମ ରଂଗ ବେରଂଗର ଘାସ ଗାଲିଚା ଉପବନଟିକୁ ଆହୁରି ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୀୟ କରିଦେଉଥିଲା । ଆମ ଭଳି ଆଉ କେତେଜଣ ଯୁବକ ଯୁବତୀ ସେହି ଉପବନରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ହୁଏତ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପରି ପ୍ରଥମ ଥର ସେ ଉପବନକୁ ଆସିଥାଇ ପାରନ୍ତି । ସେଦିନ ଅତୀତ ତା ଗର୍ଭରେ ନୂତନ ବୀଜକୁ ବପନ କରି ଏକ ନୂତନ ସମ୍ପର୍କକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲା । ଋତୁଚକ୍ରରେ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେଦିନ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଜୀବନରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ବସନ୍ତ ପଦାର୍ପଣ କରିଥିଲା ।

ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଶୁଷ୍କ ମନ ଉପବନରେ ପୁଣି ପ୍ରେମର ସବୁଜିମା ନବକଳେବରର ରୂପ ନେଇ ଜୀବନକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିଥିଲା ।


ସେଦିନ ପ୍ରକୃତି ଏକ ଅଭାବନୀୟ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା, ଏମିତି ଏକ ବର୍ଷା ଅପରାହ୍ଣକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି । ଅନେକ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ଆମ ମିଳନରେ । କିନ୍ତୁ ତା’ର ସେହି ପ୍ରତିକୂଳତା ହିଁ ଆମକୁ ଅଧିକ ନିକଟତର କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା । ସେହି ବର୍ଷା ପାଣି, ସେହି ପବନ ଆଉ ସେହି ବିଜୁଳି ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ମିଳନରେ ସାକ୍ଷୀ ସାଜିଥିଲା ।

ଝିପିଝିପି ବାରିପାତର ମୃଦୁ ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶ ସହ ସାଇଁସାଇଁ ପବନର ଗତି ମନ ପ୍ରାଣରେ ଖୁସିର ଲହରୀକୁ ଅବତରଣ କରାଇବାରେ ଲାଗିଥିଲା । କୋଳାହୋଳପୂର୍ଣ୍ଣ ସେହି ଉପବନର ପରିବେଷ୍ଟିନିରେ ସଂଗୋପନେ ଆମର ପ୍ରଥମ ଦେଖା ସାକ୍ଷାତକୁ ତୁମେ କ’ଣ ଏବେବି ମନେ ରଖିଛ । ସେଦିନ ଦୂର ଦିଗବଳୟରେ କଳାବାଦଲମାନଙ୍କର ଆସ୍ତରଣରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଳିନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଘମାଘୋଟ ମେଘମୁଖର ଅପରାହ୍ଣରେ ଉପବନ ପରିସରଟି ଧିରେ ଧିରେ ଲୋକଶୁନ୍ୟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା । ଧିରେ ଧିରେ କରି ସମସ୍ତେ ସେଠାରୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଯଦି କିଛି ଥିଲା ତ ଏହି ବର୍ଷା, ପବନ ଆଉ ବିଜୁଳି ଏବଂ ତୁମେ ଆଉ ମୁଁ । ଗୋଟିଏ ବିଶାଳ ଆମ୍ବ ବୃକ୍ଷ ଏବଂ ତା’ତଳେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ବେଂଚ୍ । ସତେ ଯେମିତି ସେମାନେ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦିଷ୍ଟ ଥିଲେ । ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଇଁ ସତେ ଯେମିତି କେଉଁ କାଳରୁ ଅପେକ୍ଷାରତ । ତୁମେ ବସିଥିଲା ମୋ ପାଖରେ ଆଉ ମୁଁ ତୁମ ହାତରେ ହାତ ଛନ୍ଦିଦେଇ କିଛି ଅର୍ଥ ନ ଥିବା ବିଷୟ ସବୁ ଗପିଚାଲିଥିଲି, ଠିକ୍ ଏକ ପାଗିଳିଟେ ପରି । ଗପିଚାଲିଥିଲି ବେଜାଏଂ ଆଉ ତୁମେ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ସେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଶୁଣିଚାଲିଥିଲ ଆଉ ମଝିରେ ମଝିରେ ମୋତେ ପରିହାସ କରି ଟିକିଏ ଟିକିଏ ହସି ଦେଉଥିଲ । ମୁଁ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ବେପରୁଆ ହୋଇ ଗପିଚାଲିଥିଲି । ଠିକ୍ ଏମିତି ଏକ ଅସତର୍କ ଅବସ୍ଥାର ସୁଯୋଗ ନେଇ ବିଜୁଳିଟି ଚକ୍ ଚକ୍ ମାରି ଉଠିଲା ଆକାଶର ବକ୍ଷଦେଶରେ । ତା’ସହ ଘଡଘଡି ମଧ୍ୟ ତାଳ ଦେଉଥିଲା । ବିଜୁଳି ଆଲୋକରେ ମୁଁ ତୁମ ମୁହଁକୁ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ପୁଲକିତ ହେଉଥିବାର ପରିଲକ୍ଷିତ କରିପାରୁଥିଲି । ଘଡ଼ଘଡ଼ି ଶବ୍ଦର ଭୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କୁନ୍ଧେଇ ପକାଇଥିଲି । ଝିପିଝିପି ବର୍ଷାରେ ଭିଜିଯାଇଥିବା ଶରୀରର ଉତ୍ତେଜନାକୁ ମୁଁ ଠିକ୍ ବାରିପାରୁଥିଲି । ଆଉ ତୁମ ଶରୀରର ଉଷ୍ମତାରେ ମୁଁ ମୋ ନିଜକୁ ଭୁଲିଯାଇ ତୁମ ବାହୁବନ୍ଧନରେ ନିଜର କୁଆଁରୀ ମନର ମୌଳିକତାକୁ ତୁମ ନିକଟରେ ସମର୍ପଣ କରି ଦେଇଥିଲି । ଏବେ ବି ତୁମ ସ୍ପର୍ଶର ଅନୁଭୁତି ମୋ ମନକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦିଏ ଅନେକ ସମୟରେ ।


ସେ ଘଟଣାକୁ ହୁଏତ ଆଜକୁ ବର୍ଷକୁ ପୁରିଗଲାଣି । ତଥାପି ସେ ମୋ ମନରେ ସେମିତି ସତେଜ ଗୋଲାପଟେ ହୋଇରହିଛି ।ନା ତା’ର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟତାରେ ମଳିନତା ଆସିଛି ନା ତା’ର ମୌଳିକତାରେ କୌଣସି କ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣତା ।

ଆଜି ମଧ୍ୟ ସବୁକିଛି ସେମିତି ରୁପରେ ଉପସ୍ଥିତ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ । ସେହି ପରିବେଶ ଏବଂ ପରିସ୍ଥିତି । ସେହି ବର୍ଷା, ସେହି ପବନ ସେହି ଚପଲାମାନଙ୍କର ଚଂଚଲତା । କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ନ ଥିଲା ତ; କେବଳ ତୁମେ ଆଉ ତୁମର ସାନିଧ୍ୟ । ଯାହାକୁ ପୁଣିଥରେ ଅଂଗିକାର କରିବାକୁ ଯାଇ ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ଅଟକିଯାଇ ଥିଲି ସେହି ଉପବନର ପରିସରରେ । ସେହି ଆମ୍ବ ଗଛ ମୂଳରେ ଥିବା ବେଂଚ ନିକଟରେ ବସି ତୁମେ ନ ହେଲେ ନାହିଁ ; ତୁମ ସ୍ମୃତିକୁ ମନେ ପକାଇ ଭିଜିଛି ମନଭରି ଆଉ ତୁମ ବିରହରେ ବର୍ଷା ପାଣିକୁ ବି ଟିକିଏ ଲବଣାକ୍ତ କରିଦେଇଛି ।


ତୁମଠୁ ସବୁ କିଛି ଶୁଣି ସାରିବା ପରେ ଗୁମସୁମ୍ ହୋଇ ବସିପଡିଲି ପାଖ ଚେୟାର୍ ରେ । ଆତ୍ମସନ୍ତୁଷ୍ଟିରେ ଯେତିକି ଆତ୍ମହରା ହେଉ ନ ଥିଲି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଆତ୍ମଗ୍ଲାନିରେ ନିଜକୁ ଧିକ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲି ।

କିଛି ସମୟ ପୂର୍ବର ଭାବନା ମୋର ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ ହେଲା ପରେ ଯେତିକି ଖୁସି ହେଉ ନ ଥିଲି, ସେତିକି ଅଧିକ ଦୁଃଖି ଯେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କେମିତି ବୁଝି ପାରିଲି ନାହିଁ । କେମିତି ମୋ ଭିତରେ ଥିବା ତୁମର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ପାସୋରିଗଲି । ତୁମକୁ ବିନା ଦୋଷରେ ଦୋଷୀ ମଣି ନିଜ ମନ ଅଦାଲତରେ ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଇ ସାରିଥିଲି । ପ୍ରକୃତରେ କିଏ ଭୁଲିଛି ଆଉ କ’ଣ ଭୁଲିଛି ତାହା ଏବେ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିପାରୁଛି ।

ଯଦି କେହି କିଛି ଭୁଲିଥାଏ ତ ସେ ଜଣକ ହେଉଛି ମୁଁ । ମୁଁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲି ତୁମର ସ୍ବପ୍ନକୁ, ତୁମର ଭାବନାକୁ, ତୁମର ସ୍ମୃତିକୁ ଆଉ ସବୁଠାରୁ ବଡ କଥା; ମୁଁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲି ମୋ ଭିତରେ ଥିବା ତୁମର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ । କଥାଛଳରେ ଅନେକ ଥର ତୁମେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛ ସେହି ବେଂଚ କଥା, ସେ ବେଂଚରେ ମୋ ହାତରେ ହାତ ଛନ୍ଦି ବେଜାଏଂ ଗପିଥିବା କଥା ଆଉ ମୋ ବକ୍ଷରେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡକୁ ରଖି ଅନେକ ସମୟ ଯାଏ ମୋ ସାନିଧ୍ୟ କଥା । ତେବେ ଦୋଷୀ କିଏ ଆଉ କ’ଣ ବା ଦଣ୍ଡବିଧାନ ତା ପାଇଁ ? ତୁମ - ମୋ ଭିତରେ ଯେ କୌଣସି ଭାବଗତ ପାର୍ଥକ୍ୟତା ନାହିଁ ସେ କଥାଟିକୁ ମୁଁ ବା କେମିତି ପାସୋରି ଦେଇ ପାରିଲି । ମୁଁ ନିଜକୁ ଏବେ କ୍ଷମା କରି ପାରୁ ନାହିଁ । ହୃଦୟର ଭାବନାଗୁଡିକ ଏବେ ଅନାୟସରେ ଆଖିର ଲୁହ ହୋଇ ଝରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଆଉ ସେ ଲୁହରେ ମୁଁ ମୋ ଭିତରେ ଥିବା ତୁମକୁ ହିଁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି ।


Rate this content
Log in

More oriya story from Kali Kumar

Similar oriya story from Romance