Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

Dr.Sashi Bhushan Mohapatra

Romance


5.0  

Dr.Sashi Bhushan Mohapatra

Romance


ବୟସର ଅପରାହ୍ଣରେ ଏକ ସବୁଜ ବିଦାୟ

ବୟସର ଅପରାହ୍ଣରେ ଏକ ସବୁଜ ବିଦାୟ

10 mins 573 10 mins 573


              ଟ୍ରେନ ଛାଡିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥାଏ |ଏସି ବଗି ଭିତରେ ସେମିତି କିଛି ଭିଡ଼ ନଥାଏ | ମଝିରେ ମଝିରେ ଜଣେ ଜଣେ କେହି ଯା ଆସ କରୁଥାନ୍ତି |ସୌଭାଗ୍ୟ ବଶତଃ ପାଖରେ କେହି ସହଯାତ୍ରୀ ନଥାନ୍ତି |ତେଣୁ ଏକଲା ଖବରକାଗଜ ଏବଂ ବହି ପଢିବାରେ କିଛି ଅସୁବିଧା ହେଉନଥାଏ |ପଢ଼ିବା ତାଙ୍କର ଏକ ଅଭ୍ୟାସ |କଲେଜ ଜୀବନରୁ ସେ ଅଭ୍ୟାସ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାରିରଖିଛନ୍ତି |ଅମିତ ଏଯାବତ ନିଜକୁ ଶିକ୍ଷକ ଅପେକ୍ଷା ଛାତ୍ର ଭାବରେ ନିଜକୁ ବେଶୀ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି |

             ବଗି ଭିତରକୁ କେହି ଏକାକୀ ଆସୁଥିଲେ ତ କେହି ଏକତ୍ର ଗୋଷ୍ଠୀ ହୋଇ ଆସୁଥିଲେ |ସମ୍ଭବତଃ ସେତିକିବେଳକୁ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ତାଙ୍କର ନାତି,ନାତୁଣୀଙ୍କୁ ଧରି ଆସି ଅମିତଙ୍କ ଆଗ ବର୍ଥରେ ନିଜର ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ |ଗୋଟେ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସରେ ବୃଦ୍ଧା ଜଣଙ୍କ ଯେମିତି କ୍ଲାନ୍ତ ଜଣାପଡୁଥାନ୍ତି |ହଠାତ ନାତୁଣୀ ରିମା କହିଲା ଜେଜେମା' ଦେଖ ଜେଜେଙ୍କ ପରି ଜଣେ କେହି ଆମ ଆଗରେ ବସି ଖବର କାଗଜ ପଢୁଛନ୍ତି |ଶ୍ରିମୟୀ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଚାହିଁଲେ ,ପିଲା ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଆକଟ କରି ତାଙ୍କୁ ଡିଷ୍ଟର୍ବ ନକରିବାକୁ କହିଲେ |

            ହଠାତ ଶ୍ରିମୟୀ ଚମକି ପଡିଲେ |ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଯେମିତି ଚମତ୍କାର ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି |ସତେ ଯେମିତି କୋଇଲିର କୁହୁତାନକୁ ନିକଟରୁ ଶୁଣୁଛନ୍ତି  |ଏଭଳି ଏକ ଅମୁଲ୍ୟ ସୁଯୋଗ ଯେ ଆସିବ ସେ କେବେ ବି ଭାବିପାରି ନଥିଲେ |ଆଖିରେ ପାଣି ଆସିଗଲା |ହୃଦୟ ଉଲ୍ଲସିତ ହେବାରେ ଲାଗିଲା |ଚାରିଆଡ଼ ଯେମିତି ସ୍ୟାମାଳିମାରେ ଭରିଗଲା | ଦେହ ,ମନ ଯେମିତି ସତେଜ ଜୀବନମୟତାରେ ଉଚ୍ଛଳିତ ହୋଇ ଉଠିଲା | ଆଃ କି ସମୟ !ଆଃ କି ଆନ୍ଦୋଳିତ ଅନୁଭବ | ଏ ତେବେ ଅମିତ, ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି |ସେ ତାଙ୍କର ଅତି ଆପଣାର ବନ୍ଧୁ ,ବନ୍ଧୁ ନୁହେଁତ ହୃଦୟର ନିକଟ ତମ ବ୍ୟକ୍ତି |ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ନୁହନ୍ତି ଜଣେ ସୌଭାଗ୍ୟବନ୍ତ ,ମର୍ଯ୍ୟାଦାବନ୍ତ ପୁରୁଷ |ସମସ୍ତଙ୍କର ଇପ୍ସିତ ମନର ମଣିଷଟିଏ | ଏବେ କିନ୍ତୁ ସେ କାହାର ମଣିଷ ? କାହିଁ ଆଉ କେହି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନାହାନ୍ତିତ ? ହୁଏତ ଏକଲା ଯାତ୍ରାକରୁଥିବେ |

                      କଣ କହିବେ ? କେମିତି ସମ୍ବୋଧନ କରିବେ ? କେମିତି ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇବେ ? ଦୁହେଁ ବୃଦ୍ଧା ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ, ବୟସର ଅପରାହଣରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି |ସଂବୋଧନର ତରିକା କଣ ହୋଇପାରେ | ନା- ଏବେ ସେ କିଛି କହିବେ ନାହିଁ | ନୀରବରେ ତାଙ୍କୁ ଟିକେ ଭଲକରି ଦେଖିବେ | ଆହୁରି ଭଲକରି ତାଙ୍କୁ ପଢିବେ | ସେ ସେମିତି ଅଛନ୍ତି ନା ବଦଳିଛନ୍ତି ତା' ତ ଅନ୍ତତଃ ଜାଣିବେ |

                ଏମିତି କଣ ପଢି ହୁଏ ? ସେ ଭଲଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପଢ଼ିଛନ୍ତି | ସେ ଏକା କାହିଁକି ଅନ୍ୟମାନେ ବି ତାଙ୍କୁ ଭଲକରି ପଢ଼ିଛନ୍ତି |ଯେତେ ପଢିଲେବି ସେ ନୂଆ ନୂଆ ଲାଗନ୍ତି | ସବୁ ଗୁଣରେ ସେ ଭରପୁର ଥିଲେ | ତେଣୁ ବିଶ୍ଵବିଦ୍ୟାଳୟରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ଥିଲା | ଆମ ଭଳି ଝିଅ ମାନଙ୍କର ସେ ଯେମିତି ମନର ମଣିଷ ଥିଲେ |

        ସେ ଏବେ ବି ସେମିତି | ସେମିତି ନିଶ୍ଚଳ,ଗମ୍ଭୀର | ସେହି ମୁହଁ ,ସେହି ନାକ,ସେହି ଆଖି,ସେହି ଠାଣି, ସବୁ ସେମିତି ଅଛି |ଏବେବି ଆଖି ଲାଖି ରହୁଛି | ଏ ସମୟ ନୁହେଁ ଏ ସବୁକୁ ଭାବିବାକୁ |ସେ ଏବେ ଦି ଦିଟା ନାତି ନାତୁଣୀଙ୍କର ଜେଜେମା'| କ’ଣ ହେଲା ସେଇଠୁ ସେ ତ ତାଙ୍କର ଇପ୍ସିତ ଥିଲେ | ଦୁହେଁ ତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଚର୍ଚ୍ଚିତ ପ୍ରେମିକ ପ୍ରେମିକ ଥିଲେ | ଏବେବି ତ ସେହି ପ୍ରେମ ଅଛି | ନଥିଲେ କ’ଣ ହୃଦୟ ଏତେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଥାନ୍ତା | ଦେହ ଏତେ ପୁଲକିତ ହେଉଥାନ୍ତା | ପ୍ରେମ ତ ଆମକୁ ନୂଆ ଜୀବନର ଜିଇଁବା ଶିଖାଇଥିଲା | ପ୍ରେମରେ ପଡିଲେ ମଣିଷ ଏମିତି ବଦଳିଯାଏ | ନମନୀୟ ହୋଇଯାଏ |ଏମିତିକି ସବୁ ଆପଣାର ଆପଣାର ଲାଗେ |ସେହି ପ୍ରେମରେ ତ ସେ ଆଜି ଏତେ ଆଗକୁ ଚାଲିପାରିଛନ୍ତି |ସୁନ୍ଦର ପରିବାରଟିଏ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି | ଜଣେ ଆଦର୍ଶ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି |ଏ ସବୁ କେବଳ ଅମିତଙ୍କ ନିଷ୍ପାପ ପ୍ରେମ ପାଇଁ | ସେଥିପାଇଁ ସେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ୠଣୀ | ପ୍ରେମ ଏକ ନିଆଁ ଏବେ ବି ହୃଦୟକୁ ଜାଳୁଚି | ଏବେ ବି ସଠିକ ରାସ୍ତା ଦେଖାଉଛି |

         ଏ ପ୍ରେମରେ ଦେହଲାବଣ୍ୟର ଆସକ୍ତି ନଥିଲା | ମନ ଆଉ ଆତ୍ମାର ଏକ ନିଆରା ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା | ସେଥି ପାଇଁ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିକଟରେ ଆଦର୍ଶ ଥିଲୁ | ଏବେବି ପ୍ରେମର ସେ ପୁଜାରିଣୀ | ହୃଦୟରେ ସେ ଏବେବି ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରିଛନ୍ତି | ମନ ଗହନର ଦେବତାଟିଏ ,ମର୍ଯ୍ୟାଦାବନ୍ତ ପୁରୁଷଟିଏ |ଏବେ ପୁଣି ସେ ସମୟ ଆସିଛି,ମନ ପଲ୍ଲବିତ ହେଉଛି | ବୟସର ଏ ଅପରାହ୍ନରେ ସବୁଜିମା ଭରୁଛି |ବୟସର ଗ୍ରୀଷ୍ମ ପ୍ରବାହରେ ଏବେ ପୁଣି ବସନ୍ତ ଆସିଛି |

                ଶ୍ରୀମୟୀ ନିଜକୁ ପ୍ରକୁସ୍ଥିତ କରିନେଲେ | ନାତି ନନାତୁଣୀଙ୍କ କମିକ୍ସ ବହି ଧରାଇଦେଇ ପଢିବାକୁ କହିଲେ | ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପଢିବାକୁ ଲାଗିଲେ |ସେ ଉଲ୍ଲସିତ ମନରେ ପଚାରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ-

         ସହଜ ଭାବରେ ପଚାରିଲେ----ଏଇ ଯେ ଅମିତ ,କେମିତି ଅଛନ୍ତି ?

   ହଠାତ ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଅମିତ ଟିକେ ଭାବିନେଲେ କିଏ ଏଠି ତାଙ୍କ ନାମ ଏତେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବ |ସେ ଉଚ୍ଚାରଣ କିନ୍ତୁ ସତରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା | ଏତେ ପାଖରେ ଏତେ ପାଖର ମଣିଷ ସତେ କ’ଣ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛନ୍ତି |ହୁଏତ ଭ୍ରମ | ହୁଏତ ଜୀବନ ଯାତ୍ରାରେ ସେଦିନମାନଙ୍କର ସମ୍ଭାଷଣ ପ୍ରତିଧ୍ଵନିତ ହେଉଛି କିମ୍ବା ଏବେ ଏବେ ପଢ଼ୁଥିବା ରୋଡ଼ ଲେସ ଟ୍ରାଭେଲ ର ବହିର ପ୍ରଭାବ ହୋଇଥିବ |ଏ ବୟସରେ ପୁଣି ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ |ମନର ଆନ୍ଦୋଳନ | ନା ଏ ସବୁ ବିଗତ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିର ପ୍ରତିଫଳନ |ଏତେ ନଭାବି ପୁଣି ଖବର କାଗଜ ପଢିବାରେ ନିମଗ୍ନ ରହିଲେ |

         - ହେଲୋ ଅମିତ ,ଅମିତ ମହାପାତ୍ର | ଖବର କାଗଜ ଆଡେଇ ଦେଖା ! କିଏ ଏଠି ତୁମ ଆଗରେ ବସିଛି | ଦେଖ କିଏ ମୁଁ ? ମୁଁ ମିଷ୍ଟ୍ରେସ ....ନା ମ ..ମୁଁ ଶ୍ରିମୟୀ |

         ଶ୍ରୀମୟୀ ଏଇଟା ସେଇ ଉଚ୍ଚାରଣ |ସେଇ ଆପଣାପଣର ସମ୍ବୋଧନ |ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଅନାଇଲେ ଅମିତ | ଓଃ! ଯାହା ସେ ଭାବୁଥିଲେ ତାହା ତେବେ ଠିକ |ଏ ତେବେ ତାଙ୍କ ଆପଣାର ପ୍ରେୟସୀ ଶ୍ରୀମୟୀ ତାଙ୍କ ଆଖି ଆଗରେ | ସାରା ବର୍ଥଟି ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରିମୟ ଲାଗିଲା | ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀ ତନୁଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀମୟୀ ଆଜି ତାଙ୍କ ନିକଟରେ |ଆଖି ଆଗରେ ସାକ୍ଷାତ ସୌଭାଗ୍ୟର ଦେବୀ,ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତୀମତୀ ଦେବୀ ଶ୍ରୀମୟୀ | ବିସ୍ମୟାନନ୍ଦରେ ସେ ରୋମାଂଚିତ ହୋଇଗଲେ |ଏବେ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ଶରୀର ଓ ମନ ଶୂନ୍ୟ ଭିତରୁ ବାହାରି ଆସୁଛି | ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଯେମିତି ଏକ ବନ ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ |

            କିଛି ସମୟ ନିରବ ନିରୀକ୍ଷଣ,ଶବ୍ଦହୀନ କଥୋପକଥନ | ଦୁହିଁଙ୍କର ମନେହେଉଥାଏ ଯେମିତି ଶବ୍ଦ ସବୁ ହୃଦୟର ଗଭୀର ପ୍ରଦେଶର ସ୍ମୃତିମାନଙ୍କୁ ମନ୍ଥନ କରିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି |ଆଖି ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଦୃଶ୍ୟ ସିନେମା ଦେଖିଲା ଭଳି ଗୋଟାଏ ପରେ ଗୋଟାଏ ଝଲସି ଯାଉଛନ୍ତି | ଦୁହିଁଙ୍କର ସ୍ମିତ ଆଖିର ଚାହାଁଣୀରେ ସ୍ମୃତିର ପାଖୁଡା ଗୁଡିକ ଗୋଟି ଗୋଟି ହୋଇ ମୁକୁଳିତ ହେବାରେ ଲାଗିଛି |

            ତତକ୍ଷଣାତ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଜାଣିନେଲେ | ବହୁ ବର୍ଷ ପରେ ପ୍ରିୟତମ ଏବଂ ପ୍ରିୟତମା ଏକାଠି ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ | ଦିଜଣଯାକ ସହଜ ହୋଇଗଲେ |

     ଅମିତ ଉତର ଦେଲେ ତୁମେ ଶ୍ରୀମୟୀ ନା |ଏତେ ଦିନ କେଉଁଠି ଥିଲ ? ନା କିଛି ଖବର ନା କିଛି ଉତ୍ତର | ତୁମେ ତ ଠିକ ସେମିତି ଅଛ | କିଛି ବି ବଦଳି ନାହଁ | ଯେମିତି ସେମିତି, ଯାହା ଖାଲି ଟିକେ ମୋଟାପଣ ବାରିହେଉଛି | ମୁଁ ଭଲ ଅଛି | ତୁମେ କେମିତି ଅଛ ? ଏମିତି ହଠାତ ଦେଖାହେବ ବିଶ୍ୱାସ କରିହେଉନାହିଁ |

          ଅଭିମାନ ଭରା ଉତ୍ତରରେ ଶ୍ରୀମୟୀ କହିଲେ - ହଁ ମୁଁ ବି ଭଲ ଅଛି | ତୁମେ କିନ୍ତୁ ଟିକେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛ | ଦେହର ଯତ୍ନ ଠିକ ସେ ନେଉ ନାହଁ ବୋଧେ | ଠିକ ସମୟରେ ଖିଆ ପିଆ କରୁନା କି ? ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ କେବେ କାହାର କଥା ଶୁଣୁନଥିବ | ଆଚ୍ଛା

କହିଲ ରାତିରେ କେତେ ଯାଏଁ ଅନିଦ୍ରା ରହୁଛ | କେତେ ସମୟ ଧରି ପାଠ ପଢୁଛ | ଆଖିର ଯତ୍ନ ନେଉଛ ନା ନାହିଁ | କେମିତି ଯେ ଠିକରେ ଜୀବନ ବିତାଉଥିବ ବୁଝିପାରୁନାହିଁ |

     ଛାଡ଼ ସେ କଥା | ମୁଁ ସେମିତି ଚଳି ଯାଉଛି | ତୁମ କଥା କୁହ | ତୁମେ ଏତେ ଦିନ ଥିଲ କେଉଁଠି ? ଏମାନେ ଦୁହେଁ ତୁମର କ’ଣ ହେବେ|

  ଶ୍ରୀମୟୀ କହିଲେ-ତୁମେ କେତେ ବୋକା ବୁଝିପାରୁନ କି ସେମାନେ ମୋର ନାତି ,ନାତୁଣୀ ହେବେ | ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋ ପାଖକୁ ନେବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲି |ମୁଁ ଏବେ ଗୋଟେ ସ୍କୁଲରେ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ରହିଛି | ତୁମେ ତ ଅପହଞ୍ଚ ହୋଇଗଲ ,ମୁଁ କିନ୍ତୁ ସଂସାର ଗଢି ନେଲି |

          ଠିକ କରିଛ ତମେ | ମୁଁ ମୋର ପ୍ରତିଶୃତି ରଖିପାରିଲିନି | ମୋତେ ତୁମେ ଭୁଲ ବୁଝିବ ନାହିଁ | ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ ମୋତେ ବୁଝିପାରୁଥିବ | ତୁମର ଶକ୍ତି ଅଛି ସବୁ କିଛି ସହି ଯିବାକୁ | ତୁମର ନୈତିକ ସମର୍ଥନ ସବୁବେଳେ ପାଇଛି | ପୁରାପୁରି ଭାବେ କହିଲେ ମୋତେ ତୁମେ ଠିକସେ ଗଢ଼ିଛ | ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସବୁଥିରେ ସଫଳତା ପାଇଛି |

         କହିପାରିବ ଶ୍ରୀମୟୀ ଆମେ କେବେ କାହାକୁ ଅସମ୍ମାନ କରିଛେ | ଯେତେଦିନ ତୁମ ସହ ଥିଲି ସେତେଦିନ ତୁମର ସାନିଧ୍ୟ ପାଉଥିଲି |ଆକାଶ ଛୁଇଁଲାପରି ମୋତେ ପ୍ରତୟ ହେଉଥିଲା | ଛାଡ଼ ସେ ସବୁ | ଏବେତ ତୁମେ ସେହିଭଳି ଚଳଚଂଚଳ ଲାଗୁଛ |

            - ସେଇତକ ତ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଶିଖିଛି | ତୁମର ଜୀବନ ଧାରାକୁ ଆପଣେଇନେଇଛି | ତୁମେ ପାଖରେ ନାହଁ ବୋଲି କେବେ ବି ଭାବିନି |ଜାଣିଛି ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କ’ଣ | ଭଲ ପାଇବାର ଗାରିମାକୁ ଏବେ ବି ବଜାଇ ରଖିଛି | ତିଳେ ହେଲେ କ୍ଷୋଭ ନାହିଁ | ମୁଁ ମାନି ନେଇଛି ତୁମେ ମୋର ଜୀବନ ବର୍ତିକା | ଜୀବନରେ ସୁଖଟା ହିଁ ଲକ୍ଷ ହୋଇଥାଏ, ସେ ସୁଖ ତୁମଠାରୁ ଆଦୃଶ୍ୟରେ ଆସୁଥାଏ |             

           ମୁଁ ଇଂରାଜୀ ପଢାଇବାବେଳେ ତୁମର ଇଂରାଜୀ କହିବାର ଶୈଳୀକୁ ଆପଣାଇ ନିଏ | ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ ଯେବେ କିଛି ଭାଷଣ ଦିଏ ସେତେବେଳେ ତୁମର ଭାଷଣକୁ ଅବିକଳ ଥୋଇଦିଏ | ସମସ୍ତେ ଭାରି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି | ସତରେ ସେ ଭାଷଣ ଯେ ତୁମର ସେମାନେ କାହୁଁ ଜାଣିବେ |ସବୁଠୁ ମଜା କଥା ଯେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ତୁମ ଭଳି ଭାରି ବେପରୁଆ |ସବୁଥିରେ କିନ୍ତୁ ତୁମ ଭଳି ମାର୍ଜିତ |ବିଚାରଧାରା ବି ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ,ଯେମିତି ତୁମେ | ତୁମ କଥା ବେଳେ ବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କୁହେ | ସେ ଶୁଣନ୍ତି ଏବଂ ବନ୍ଧୁତା ପାଇଁ ମୋତେ ବଧେଇ ବି ଦିଅନ୍ତି | ତୁମର ଜୀବନ ଆଦର୍ଶକୁ ପ୍ରାଣ ପଣେ ଅନୁଧ୍ୟାବନ କରେ| ବିବାହ ଯାହା ଖାଲି ସଂସ୍କାର ଥିଲା | ଆପଣାର ସଂସାରରେ ସ୍ୱାମୀ ,ଝିଅ ,ପୁଅ ,ନାତି,ନାତୁଣୀ କାହାକୁ କେବେ ହେଳା କରିନି | ମନ ମୋର ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ଫୁଲପରି ସୁନ୍ଦର | ତୁମ କଥା ମନେ ପଡେ ,ମନକୁ ବେଳେ ବେଳେ ଘାରେ | ବେଳେ ବେଳେ ଭାବେ କିଏ ତୁମର କଥା ବୁଝୁଥିବ |କିଏ ତୁମର ଯତ୍ନ ନେଉଥିବ |

                ଆଚ୍ଛା କହିଲା ଦେଖି ତୁମେ ଆଉ ଗପ ଲେଖୁଛ ନା ନାହିଁ | ତୁମ କବିତାକୁ ତ ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ପଢ଼େ ,ତାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଢ଼ି ଶୁଣାଏ |ପଲ୍ଲବୀ ମୋ ଚିବୁକ କୁ ଟାଣି ଧରି ମୋତେ କେତେ କଥା କହେ | ଭାରି ଫୁଲେଇ ହୋଇ କହେ-ଶ୍ରୀମୟୀ ତୁ ତ ନିଜେ ଗୋଟେ କବିତା ,ତୋତେ ସେ ଭଲକରି ପଢ଼ିଛନ୍ତି ନା ମୁଁ ପଢ଼ିଦେବି | କଥା ଏତିକିରେ ରହିଯାଏ |ମୁଁ କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ ବେଶୀ ବେଶୀ ଭଲ ପାଏ |ସେ ଭଲ ପାଇବାରେ ଟିକେ ହେଲେ ଆବିଳତା ନଥାଏ | ଶ୍ରୀମୟୀ  ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇପଡୁଥାନ୍ତି |ନିଜକୁ ପ୍ରକୂସ୍ଥିତ କରି ରହିଗଲେ | ତାପରେ ପଚାରିଲେ- ଅମିତ ତୁମ କଥା କୁହ |

                      ମୋ କଥା କଣ କିଛି ଥାଏ | ତୁମ କଥା ହିଁ ମୋ କଥା |ମୁଁ କିଛି ବର୍ଷ ଲଣ୍ଡନରେ ରହି ଫେରି ଆସିଲି |ଘର ବୋଲି କିଛି ନଥିଲା | ଘର ବି ବସାଇଲି ନାହିଁ |ଏକଲା ରହିଗଲି | ତୁମ ସ୍ମୃତି ସବୁ ଛାତିରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ବଂଚିବା ଶିଖିଗଲି |ଏକଲା ଅଛି ବୋଲି କେବେ ଅନୁଭବକୁ ଆଣିଲି ନାହିଁ | ପ୍ରତିଟି ସତ୍ତାରେ ତ ତୁମେ ହିଁ ରହିଥିଲ |ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପ୍ରଫେସର ହୋଇ ଅବସର ନେଇଛି | ତୁମେ ମୋ ଜୀବନରେ ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ନାୟିକା ହୋଇ ରହିଗଲ | କ୍ୟାମ୍ପସ ଭିତରେ ଚାଲିଲା ବେଳେ ତୁମ କଥା ମାନେ ପଡ଼େ | କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଗଛ ମୂଳେ ମୁଁ ଅଟକି ଯାଏ |ଅପେକ୍ଷା କରେ ଯେମିତି ମୁଁ ତୁମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ | ଆଖିରେ ଲୁହ ଜକେଇ ଆସେ | ଲୁହ ତ ମୁକ୍ତ ନୁହେଁ ତାକୁ ନିଗାଡ଼ି ଦିଏ | କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ାର ଫୁଲଝଡ଼ାରେ ପ୍ରକୂସ୍ଥିତ ହୋଇଯାଏ |ଫେରି ଆସେ ଚା' ଦୋକାନକୁ |ସିଗାରେଟ ମାଗେ ,ତୁମ କଥା ମନେ ପଡ଼ିଯାଏ ସିଗାରେଟକୁ ଜୋତାତଳେ ମକଚି ଦିଏ |

                    ତୁମକୁ ନେଇ ଉପନ୍ୟାସଟିଏ ଲେଖିଛି |ତୁମେ ନାୟିକା ହୋଇ ମା' ପରି ନାୟକକୁ ଗଢ଼ିଛ | ପ୍ରେମୀକା ହୋଇ ତା' ଆଖିରେ ସ୍ବପ୍ନ ଭରିଛ | ଏହା ଏକ ପ୍ରକାର କ୍ଲାସିକ ଉପନ୍ୟାସ | ତୁମେ ଖୁସି ହେବ ଉପନ୍ୟାସର ନାଁ ଶ୍ରୀମୟୀ ରହିଛି |ଏବେ ମୁ ଏକ ଆଶ୍ରମ ସହ ଅନୁବନ୍ଧିତ ହୋଇଛି | ସେଠି ଅବୈତନିକ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ସେବାରେ ନିୟୋଜିତ ହୋଇଛି | ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟରେ ବି ଜୀବନ ଏତେ ଆନନ୍ଦମୟ ସେଠି ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଛି | ସେଠିରହି ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖି ହେବ | ମୁକ୍ତିର ସ୍ଵପ୍ନ ,ବୋଧିପ୍ରାପ୍ତର ଅଭିଳାଷ ଏବଂ ନିର୍ବାଣର ଲକ୍ଷ ରଖିହେବ | ଦୁଃଖର ନିଦାନ,ତାର ନିରାକରଣ ଭିତରେ ସତ୍ୟର ପ୍ରକାଶ ବି ଅନୁଭବ କରିହେବ | ତୁମେ କେବେ ଆସିଲେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି ସେଠାକୁ | ପ୍ରେମର ଆଉ ଗୋଟେ ଅନୁଭବ ସେଠି ତୁମକୁ ଜଣାଇବି |ଯାହା ପ୍ରକାଶ କରିହେବ ନାହିଁ ତାହାକୁ କେବଳ ଅନୁଭବରେ ଜାଣିହେବ |

               ଆଃ ଅମିତ କି ଅମୃତ ଭାବ! କି ଆନନ୍ଦମୟ ତୁମର କଥା |ସେଇ ଚିନ୍ତାଧାରା ଏବେବି ତୁମ ପାଖରେ ରହିଛି |ଆଜି ମୋତେ ଏ ସବୁ ନୂଆ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛି | ତୁମର ପ୍ରତିଟି ଶବ୍ଦ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଉଦ୍ବେଳିତ କରୁଛି |ଏ ସବୁକୁ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାଇତି ରଖିବି ମୋତେ ତୁମେ ସେଠିକି ନେଇଯିବ | ମୁଁ ଭାଗ୍ୟବତୀ ମଣିବି | ଆଜି ବି ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ଜୀବନ ଜାପାନ କରୁଛ | ତୁମର ଆଚରଣରେ ସେଇ ସମ୍ଭ୍ରମ ଭାବ ବାରି ହୋଇ ପଡୁଛି | ତୁମକୁ ମୋର ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଣାମ |

             ଏବେ ତୁମର ଗନ୍ତବ୍ୟ ପଥ କେଉଁଠିକି ?କେଉଁଠି ତୁମେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବନ ବିତାଇବ ?

            ଉତ୍ତର ଦେଲେ ଅମିତ-ମୋ ଜନ୍ମ ସହରକୁ ଚାଲିଯିବି | ସେଇଠି ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବନ କାଟିଦେବି |ସେଠି ମୋତେ ଅପେକ୍ଷାରେ ରହିଛନ୍ତି |ସେମାନଙ୍କୁ ମୋର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି |

           ତୁମେ ପାରିବ ଅମିତ | ସେମାନଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିପାରିବ |ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ତୁମେ ଜୟ କରିପାରିବ | ତୁମ ଭଳି ଲୋକ ଅନ୍ୟର ପଥ ପଦର୍ଶକ ହୋଇପାରନ୍ତି | ତୁମେ କେବଳ ମୋ ହୃଦୟର ସମ୍ରାଟ ନୁହେଁ ଅନେକ ହୃଦୟର ଏକମାତ୍ର ସମ୍ରାଟ | ତୁମର ଯାତ୍ରା ସଫଳ ହେଉ | ତୁମ ଆଲୋକରେ ସମାଜ ଆଲୋକିତ ହେଉ |

                ହଁ ତୁମକୁ ଭୁଲିଯାଇଛି କହିବାକୁ,ମୋ ଝିଅ ତୁମ ସହରର ଶ୍ରୀରାମ କଲେଜରେ ଅଧ୍ୟାପିକା ଭାବେ ଯୋଗ ଦେଇଛି | ତୁମକୁ ସେ ଦେଖି ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ତୁମ ବିଷୟରେ ସବୁ ଜାଣିଛି | ତାକୁ କହିବି ତୁମକୁ ତା' ପାଖକୁ ନେଇ ଯିବାକୁ | ସେ ତୁମର ଯତ୍ନ ନେବ | ଝିଅଟିଏ ପରି ସେ ତୁମଠୁ ଶିକ୍ଷା ପାଇବ |

               ଶ୍ରୀମୟୀ ଏବଂ ଅମିତ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କ କଥା ଶୁଣୁଥିଲେ |ପ୍ରତେକ ଅନ୍ୟପ୍ରତି କେତେ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ, ନାତି ନାତୁଣୀ ଦୁଇଜଣ ସବୁ ଦେଖୁଥିଲେ |ଏ ବି ଏକ ସମ୍ପର୍କ ! ଏ ବି ଗୋଟିଏ ପ୍ରେମର ପରିପ୍ରକାଶ ହ୍ ବୟସର ଏ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ପ୍ରବାହରେ ପୁଣି ସବୁଜିମା ଯେମିତି କିଏ ଭରିଦେଉଛି |ସତେ ଯେମିତି ବସନ୍ତର ଆଗମନରେ ସେମାନେ ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧିତ ହେଉଛନ୍ତି | ଦୁହିଁଙ୍କ ଆଖିରେ ଏକ ବିସ୍ମୟ ଭାବ ଲକ୍ଷ କରିହେଉଛି | ବିସ୍ମୟର କାରଣ ସେମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଜଣା | ଅତୀତର ସୁଖସ୍ମୃତି ଭିତରେ ନୂଆ ଏକ ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଦେଖୁଛନ୍ତି |ଏହି ଆଶା ,ଭରଷା ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ତ ଜୀବନ ଏତେ ବାଟ ଆଗେଇ ଆସିଛି ,ଆଉ ଯାହା କିଛି ବାକି ଅଛି ତାହା ଅତିବାହିତ ହୋଇଯିବ | ଆଜିର ଅନୁଭବ ତାକୁ ବାଟ କଢ଼େଇ ନେବ| ନୟନପଟଳରେସବୁ ଜଳ ଜଳ ହୋଇ ଝଲସି ଯାଉଛି | ତା’ ଭିତରେ ଲୁହ ବି ଜକେଇ ଆସୁଛି | 

ଆଉ ଟିକେ ପରେ ଶ୍ରୀମୟୀଙ୍କ ଷ୍ଟେସନ ଆସିଯିବ | ସେ ଓହ୍ଲାଇପଡିବେ ସେଠି | ଅଗତ୍ୟା ସେ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିନେଲେ |ପୁଣି ବିଦାୟ |ଏକ ସୁଖଦ ବିଦାୟ | ବଯସର ଅପରାହ୍ଣରେ ଆଉ ଏକ ବିଦାୟ ର ମୁହୂର୍ତ୍ତ |

        ହଠାତ ଶ୍ରିମୟୀ ଦେଖିଲେ ଅମିତଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ | ପଚାରିଲେ ତୁମେ କଣ କାନ୍ଦୁଛ ?

        ନା..ନା ସେ କିଛି ନୁହେଁ | ସ୍ମୃତିର ମାଡ଼ରେ ଏମିତି ଆଖି ଜକେଇ ଆସିଲା |

       ଶ୍ରିମୟୀ ଉଠିପଡ଼ିଲେ | ଅମିତଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ତାଙ୍କର ଚଷମା କାଢ଼ିନେଇ ନିଜର କାନିରେ ଆଖିତଳ ପୋଛିଦେଲେ |ସମୟ ଯେମିତି ଅଟକିଗଲା,ଅଟକିଯାଇ ପୁଣି ପଛକୁ ଫେରିଗଲା |ସମୟ ତାଙ୍କୁ ସଲାମ ଦେଲା |ଗୋଟାଏ ସାକ୍ଷାତରେ ଏତେ ଯେ ମଧୁର ଯନ୍ତ୍ରଣା ତାହା ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ |ଦୁହିଁଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଯେମିତି ଏକାଠି ଷ୍ପନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲା |

              ପାଖେଇ ଆସିଲା ଷ୍ଟେସନ |ଶ୍ରିମୟୀ କିନ୍ତୁ ପ୍ରଗଳ୍ଭ ହୋଇ କହିଚାଲିଥାନ୍ତି-ଅନୁପ ତୁମେ ନିଜକୁ କେବେ ଏକଲା ଅନୁଭବ କରିବ ନାହିଁ | ମୁଁ ତ ଅଛି | ତୁମର ଶ୍ରିମୟୀ ଏବେ ବି ତୁମର | ତୁମେ ଠିକ ସମୟରେ ବିଶ୍ରାମ ନେବ | ନିଜକୁ ଜଗି ରଖି ଚଳୁଥିବ| |ଦେହ ର ଯତ୍ନ ନେଉଥିବ | ମନର ବାଦଶାହା ତ ତମେ, ତାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖୁଥିବ | ତୁମେ ତ ନିର୍ମଳ ,ମୋ ପାଇଁ ଜାଗା ଟିକେ ରଖିଥିବ | ବାସ, ମୋର ଆଉ କିଛି ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ |ଏଇ ଟ୍ରେନ ରହିଲାଣି | ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ | ବିଦାୟ ମାଗୁନି ଅମିତ ,ପ୍ରତିଶୃତି ମାଗୁଛି ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବ |

                  ଉଠିପଡ଼ିଲେ ଅମିତ,କି ପ୍ରତିଶୃତି ଦେବେ | ପ୍ରଥମ ପ୍ରତିଶୃତି ରଖିପାରି ନାହାନ୍ତି | ଦୁତୀୟବାର କାହିଁକି ପ୍ରତିଶୃତି ଦେବେ | ବରଂ ତୁମେ ଦିଅ ,ମୋ ପାଖକୁ ଥରେ ଆସିବ | ତୁମେ ଆସିଲେ ଜୀବନ ମୋର ପୁର୍ଣ ହେବ | ମୋତେ ମୋକ୍ଷର ବାଟ ଦେଖାଇବ |ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ଅଛି |

          ଶ୍ରୀମୟୀ ତୁମେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଟ୍ରେନରୁ ଓହ୍ଲାଇବ | ଠିକ ସେ ଯିବ | ତୁମ ନାତି ନାତୁଣୀ ଙ୍କୁ ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦ | ତୁମକୁ ବିଦାୟ ଦେଉନି, ତୁମକୁ ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧନା ଦେବାପାଇଁ ଏ ବୟସର ଅପହ୍ଣରେ ଆଜି ବି ମୁଁ ଜୀବନମୟ ହୋଇ ତୁମ ଅପେକ୍ଷାରେ ରହୁଛି |




Rate this content
Log in

More oriya story from Dr.Sashi Bhushan Mohapatra

Similar oriya story from Romance