ତୁ ମୋ ପାଚେଲା ବେଲ

ଗୋରା ଚକ ମକ ଯୌବନ ତୁମର

     ଉଛୁଳା ନଈର ସୁଅ

ତୁମରି ଯେ ସେଇ ଗୋଲାପି ଓଠରୁ

    ଚୁମା ଥରେ ଦେଇ ଯାଅ

କଜଳ ପୁରିତ  ନୟନ ଯୁଗଳେ

   ଚାହିଁ ଦେଲେ ଥରେ ମୋତେ

ତୁମ ରୂପ ବେଶେ ବିମୋହିତ ହୋଇ

    ଭୁଲିଯାଏ କାମ ଯେତେ

ଡଉଲ ଡାଉଲ  ଚେହେରାଟି ତୁମ

    ଲାଗ ଯେ କଣ୍ଢେଇ ପରି

ଯେତେ ଦେଖିଲେ ବି ମନ ଭରୁ ନାହିଁ

    ଆଗୋ ମୋର ସୁକୁମାରୀ

ତୁମକୁ ଯେ ନେଇ  ବାହୁ ବନ୍ଧନରେ

     କରୁଥିବି ସଦା ଗେଲ

ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରିୟା ଡାମରା କାଉ ଯେ

   ତୁମେ ମୋ ପାଚିଲା ବେଲ