ସମୟ ମାଗୁଛି ଟିକେ ସମ୍ମାନ

ସମୟ ମାଗୁଛି ସନମାନ ଟିକେ

କରାଇବାକୁ ତତ୍ପର

ତା' ସାଥିରେ ପାଦ ଥାପି ଚାଲିବାକୁ

ଏବେ କାମ ଏବେ କର ।

ଅପେକ୍ଷା କରିବ ନାହିଁ ସେ କାହାକୁ

ଅନବରତ ତା' ଗତି

ସସମ୍ମାନେ ତାକୁ ଧରି ପ୍ରତିକ୍ଷଣ

ବଢ଼ାଅ ନିଜର ଖ୍ୟାତି ।

ଚାଲିଗଲେ ସିଏ ଆଉ ଫେରିବନି

ଭାଳିହେବା ବୃଥା ସିନା

ତାକୁ ଯେ ଜାଣିଛି ସନମାନ ଦେବା

ନଥାଏ ଟିକେ ଶୋଚନା ।

ବାଳକ, ଯୁବକ ହେଉ ଅବା ବୃଦ୍ଧ 

ବୁଝି ସମୟର ମୂଲ୍ୟ 

ଯେତେବେଳେ ଯାହା ଆଗ୍ରହରେ କର

ଆନକୁ ନକରି ତୁଲ୍ୟ ।

ସମୟଟା ପରା ବଡ଼ ବଳବାନ

ତାକୁ ରୋକିହୁଏ ନାହିଁ

ଆଳସ୍ୟ ଦୂରେଇ ଚାଲିଲେ ଆଗେଇ

ହାତେ ଧରାଦେବ ସେହି ।

ସୁକର୍ମେ ତାହାକୁ ସାଇତି ପାରିବା

ଗାନ୍ଧୀ ଗୋପବନ୍ଧୁ ସମ

ଯଶକୀର୍ତ୍ତି ଅର୍ଜି ଦୁନିଆ ବୁକୁରେ

ଚିର ଅମଳିନ କର୍ମ ।

କୁକର୍ମରେ ମାତି ଲଭିଲେ କୁଖ୍ୟାତି

ସେ ପାଣି ଫୋଟକା ପରି 

ଅନାମଧେୟ ଏ ଜୀବନ ଶେଷରେ

ଅସହାୟତାକୁ ବରି ।

ସେଥିପାଇଁ ତାକୁ ଅସାର ନମଣି

ନକରି କେ ହତାଦର

କରମ ସାଥିରେ ନିତି ଯୁଝି ଯୁଝି

ଜୀବନ ସାର୍ଥକ କର ।