ସ୍ମୃତିର ଓଜନ

ତୁମ ସଙ୍ଗଠାରୁ ତୁମ ସ୍ମୃତି

କାଇଁ ଲାଗେ ବେଶୀ ନିଜର,

ଆଦ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟାର ଝାପସା ଅନ୍ଧାର ଲେସା 

ତୁମ ସ୍ମୃତି ଗୁଡା ମୋତେ କରିଚାଲେ

ରକ୍ତାକ୍ତ, କ୍ଷତ ବିକ୍ଷତ ।

ତୁମେ ଅଛ ମୋ ପାଖେ

ହେଲେ ପୌଷ ରାତି ପରି,

ରୁକ୍ଷ ତୁମ ଆତ୍ମୀୟତାର ସଂଘାତେ

ସ୍ୱାଭିମାନ ମୋର

ହୃତ, ସ୍ତବ୍ଧ ଚକିତ ।

ଋତୁ ଚକ୍ରରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ବୁଝି ହୁଏ

କିନ୍ତୁ ଯାହା ବୁଝି ହୁଏ ନାହିଁ,

ସିଏ ହେଲା ତୁମ ସ୍ମୃତିର ଓଜନରେ

ତୁମେ ଆଜି ମାନସପଟଳରୁ

ଲୁପ୍ତ, ମୁଁ ଭୃଲୁଣ୍ଠିତ ।।