ଶୂନ୍ୟସ୍ଥାନ

ହେ ମୋର

 ମନର ମାନସୀ

ପ୍ରେମର ସରସୀ

କଳ୍ପିତ ପ୍ରେୟସୀ !

ବହୁତ କିଛି କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା

କହି ପାରିଲିନି

ଶବ୍ଦ ସବୁ ଫୁଲ ପରି ଚହଟୁ ଥିଲା

ମାଳା ଗୁନ୍ଥି ହେଲାନି ।

ହେ ମୋର

ମନର ମୟୂରୀ

ହୃଦୟ ଶାୟରୀ

ଆତ୍ମାର କବରୀ !

ତୁମ ମୁଖାରବିନ୍ଦରୁ ଦୁଇ ପଦ ଶୁଣିବାକୁ 

ଆଶା ରଖିଥିଲି 

ତୁମ ଆଖି ଆଇନାରେ ମୋର ପ୍ରତିଛବି

ପଢିବାକୁ ଅନନ୍ତ ପତୀକ୍ଷା କଲି ।

ମାତ୍ର କରିବି ବା କ'ଣ ?

ନିରୁପାୟ ନିରୁତ୍ତର ସତ୍ତା ପ୍ରାୟ

ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ ମନେ ମନେ ଗୁଣୁ ଗୁଣୁ

ସମୟ ବି ଉଡି ଚାଲିଲା

ବହୁତ କିଛି ବାକି ରହିଗଲା

ସମୟର ଚୌହଦୀରେ ସମାଧିସ୍ଥ ହେଲା ।

ଆଜି ବୟସରେ ଅପରାହ୍ନ ଆସନ୍ନ

ପକ୍ୱ କେଶରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ଆଚ୍ଛନ୍ନ 

ତନୁରେ ସ୍ଥାଣୁତା ଦୃଶ୍ୟମାନ

ମନରେ ପୌଢତା ବିଦ୍ୟମାନ 

କଥନ ଶ୍ରବଣରେ ବିଦ୍ଵତା ଜାଜଲ୍ୟମାନ ।

ଆଜି ଜାଣିପାରୁଛି ଏ ଦୀନ ହୀନ ଅକିଞ୍ଚନ

ଜ୍ଞାନନେତ୍ରେ ସବୁ ସଠିକ୍ ଚିତ୍ର ଉତ୍ତୋଳନ

ସବୁ ପବିତ୍ର ପ୍ରେମରେ 

ସବୁ କଳ୍ପିତ ଭଲ ପାଇବାରେ 

ଅଧା-ଅଧୁରା ଖାଲିପଶ

ମନ - ହୃଦୟରେ ବିରାଟ ଶୂନ୍ୟସ୍ଥାନ

ବାକି ରହିଯାଇଥିବା କିଛି ମନନ କଥନ

ଶୁଣି ପାରି ନଥିବା ଅନେକ ପ୍ରେମ ନିବେଦନ

ସବୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମର ପୂର୍ଣ୍ଣଛେଦ ବପନ 

ସବୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଦେବା ନେବାରେ 

ସଫଳ ରୂପାୟନ ।