ଶୀତକୁ କରିଛି ପ୍ରିୟା

ଶୀତ ଅନୁଭୂତି ନିହାତି ନିଆରା

ଧାନ ଅମଳ ଖଳାରେ

ପାଳ-କୁଡିଆ ରେ ଏକାକୀ ରହଣି

ଶୀତକୁ ପାଇ ପାଖରେ ।

କାକର ବୁନ୍ଦା ରେ ଭିଜି ଧାନ ଖଳା

ଶୀତଳ ପବନ ଧାରେ

ସକାଳୁ ସକାଳୁ କୁହୁଡି ବଳୟ

ଖଳାର ଚାରି ପାର୍ଶ୍ବରେ ।

ବେଳେବେଳେ କଅଁଳିଆ ଖରା ଆସେ

ଭେଦି କୁହୁଡି ଚାଦର

ସୁନେଲି କିରଣ ହୁଏ ବିଛୁରିତ

ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ମନୋହର ।

ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ଶୀତ କାଳ

ଯେବେ ଛୁଏଁ ତନ ମନ

ଅଜଣା ପୁଲକେ ନାଚି ଉଠେ ମନ

ଅଙ୍ଗେ ଖେଳେ ଶିହିରଣ ।

ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଆସେ ଶୀତଳ ଠାଣିରେ

ସଦ୍ୟ ସ୍ନାତା ପ୍ରିୟା ପରି

ନିରେଖି ନିରଖି ମୁରୁକି ହସରେ

ହୃଦୟକୁ ଦିଏ ଘାରି ।

ପ୍ରିୟା ପରଶର ତାତି ଉଜ୍ଜୀବିତ

ଶୀତ ର ତାଳ ସହିତ

ମନ ଉଡିଯାଏ ଆଖି ପିଛୁଳାକେ

ପ୍ରିୟା ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ।

ଫୁଲେଇ ପ୍ରିୟାର ଦେଖି ଅଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗି

ଶୀତୁଆ ମନରେ ଖୁସି

ପ୍ରିୟା ପ୍ରେମେ ମଗ୍ନ ଖୁସି ଖୁସି ମନ

ଉସ୍ମତା ଦିଏ ପରଶି ।

ଘୋଡି ହୋଇ ଆଖି ବୁଜି ଶୀତ ସହ

ମିତ ପରି ଅନୁଭବ

ସତେ ଅବା ପ୍ରିୟା କହୁଅଛି କାନେ

ଶିତକୁ ହିଁ ପ୍ରିୟା ଭାବ ।

ବେଶି ସିନା ଶୀତ ରାତିର ଅବଧି

ଭାବନା ତାହାଠୁ ବେଶି

ଶୀତ ସାଥେ ରହି ରାତି ସରି ଯାଏ

ଶୀତ ହିଁ ଦିଏ ଆଉଁସି ।

ବିଲ ମାଳେ ଶୀତ ରାତି ନିଛାଟିଆ

ପ୍ରିୟା କଥା ଭାବି ବିତେ

ଶୀତର ପ୍ରକୋପ ହୁଅଇ ସୀମିତ

ଭାଳୁ ଥିଲେ ପ୍ରିୟା ଚିତ୍ତେ ।

କେତେ ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ରାତି ବିତି ଗଲା

ଜାଣି ହୁଏନି ସହଜେ

ଯେତେ ଭାବୁଥିଲେ ସେତେ ଭଲ ଲାଗେ

ପ୍ରିୟା କିମ୍ପାଇଁ ନ ବୁଝେ!

ସେଇ ଶୀତ କାଳ ଆଜି ବି ରହିଛି

ଶୀତେଇ ଯାଇଛି ପ୍ରିୟା

ସ୍ମୃତି ଉଜ୍ଜୀବିତ ଅଛି ସେ ରାତିର

ଶୀତକୁ କରିଛି ପ୍ରିୟା ।