ଶୀତ
ଶୀତ
ପୌଷର ସେଇ ଶୀତୁଆ ସକାଳ
ଦିଗହଜା କୁହୁଡିର ଜାଲ
ଝରେ ଟିପ୍ ଟିପ୍ ଶିଶିର ବିନ୍ଦୁ
ସୂରୁଜ କିରଣେ ହୁଏ ଝଲମଲ ।
ଶୀତ ଲହରୀ ଯେ ଦାଉ ସାଧୁଅଛି
ଶୂନ୍ୟ, ନିସ୍ତବ୍ଧ ଧରଣୀ ହୋଇଛି
ତରୁଲତା ଡାଳେ ଶରୀର ସଂକୁଚି
ପକ୍ଷୀଟିଏ ଦେଖ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଅଛି ।
ଦେଖି ସୂରୁଜର ଆଖି ମିଟିକା
ବ୍ୟଥିତ ସଂସାରେ ଧନୀ ଓ ଦୀନ
ଦୀର୍ଘ ରଜନୀ ଆଉ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୁଏ ଦିନ
ଥରୁଛି ଶରୀର, ଥରୁଛି ମନ।
