ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ
ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ
ପ୍ରଦୋଷ ଆଗମେ ଅରୁଣ କିରଣ
ଯେବେ ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ ଦିଏ,
ପ୍ରତୀଚୀ ଗଗନେ ଲୋହିତ ରଙ୍ଗର
ସତେ ଅଶ୍ରୁ ବହିଯାଏ |
ଯେବେ ଧରଣୀକୁ ନୀରବ ରଜନୀ
ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶେ ଛୁଇଁଥାଏ,
ପୂରୁବ ଆକାଶେ ଲୋହିତ ମୂରୁଜ
ସତେ ବିଞ୍ଚି ହୋଇଯାଏ |
ବିଚ୍ଛେଦ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରୀତି ଭରିଥାଏ
ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ ପ୍ରଣୟର,
ଶେଷ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ହୁଏ ଚିରନ୍ତନ
ବିଦଗ୍ଧ ଦୁଇ ପ୍ରାଣର |
ପ୍ରସବ ବେଦନା ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶେ ଭରେ
ମାଆ ଓଠେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହସ,
କନ୍ୟା ବିଭା ପରେ ମାଆ ଆଖି ଝୁରେ
ପାଇ ତାର ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ |
ମରଣ ଆସିଲେ ଜଳିବା ପୂର୍ବରୁ
ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ ଜୁଇକାଠ,
ସଂସାରରେ ପରା ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ ଦିଏ
କେବେ ଶାନ୍ତି କେବେ କଷ୍ଟ |
ସିନ୍ଦୁରର ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ ସିମନ୍ତରେ
ଝରାଏ ନାରୀର ଲୁହ,
ପରିଚୟ ତାର ବଦଳାଇ ଦେଇ
ଭରେ ତ ଅସରା କୋହ |
ଅଗ୍ନି ଜଳି ଯେବେ ଦିଏ ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ
ପାଉଁଶ କେବଳ ରହେ,
ସଂସାର ମାୟାର ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ ଆସେ
ଯେବେ ଆଖି ଶୂନ୍ୟେ ଚାହେଁ |
