ଶେଫାଳୀ ଫୁଲ

ଶରତର ଶୀତଳ ପବନେ
ଶେଫାଳୀ ହସେ ଉପବନେ,
ଧଳା ପାଖୁଡ଼ା ସାଙ୍ଗେ କେଶରୀ ବୃନ୍ତ
କରେ ସେ ମନକୁ ସେ କି ଅଭିଭୂତ।
ରାତିର ଅନ୍ଧାରେ ଫୁଟିଥାଏ ସିଏ
ସକାଳେ ଝରି ପଡ଼ଇ ସେ,
ଝରା ଫୁଲର ସେ ସୁନ୍ଦର ଗାଲିଚା
ବିଛେଇ ଦେଇଥାଏ ମନେ ନାହିଁ ଇଚ୍ଛା।
ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ ତାର କେଡ଼େ ମହାନ୍
ଦେଇଯାଏ ସିଏ ସୁବାସର ଦାନ,
ନିଜେ ଝରି ପଡ଼ି ଅନ୍ୟକୁ ହସାଏ
ସେ ଶେଫାଳୀ ଫୁଲ କି ଶିକ୍ଷା ଦିଏ।
ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ତାର ସ୍ଥାନ
ଅଟେ ସେ ସବୁଠୁ ମହୀୟାନ୍,
ପବିତ୍ର ଅଟେ ତାର କାୟା
ଲାଗେ ତୁମ ପ୍ରତି ଏ କି ମାୟା।
ଶରତର ବାର୍ତ୍ତା ସେ ନେଇ ଆସେ
ମନେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଜଗାଏ,
ଝରା ଶେଫାଳୀର ସେ ସ୍ମୃତି
ରହିଯାଏ ମନରେ ଚିରଦିନ ସାଥୀ।