ଅଜଣା ପଥର ଯାତ୍ରୀ

ନିଶବ୍ଦ ରାତିର ନିଛାଟିଆ ପଥ,
ଛାତିରେ କମ୍ପନ, ଆଗେ ମନୋରଥ।
ଅନ୍ଧାର ଚିରି ମୁଁ ଚାଲିଛି ଏକା,
ଭାଗ୍ୟରେ କଣ ବା ଅଛି ଯେ ଲେଖା?
ଝିଙ୍କାରି ଶବ୍ଦରେ ଥରିଉଠେ ପ୍ରାଣ,
ପବନ କହୁଛି କେଉଁ ସନ୍ତାନ?
ମେଘୁଆ ଆକାଶେ ବିଜୁଳିର ହସ,
ଅଜଣା ଭୟରେ ମନ ଅବଶ।
ଶୁଖିଲା ପତ୍ରର ମଡ଼ମଡ଼ ଶବ୍ଦ,
କିଏ ସେ ପଛରେ? ମୁଁ ଯେ ସ୍ତବ୍ଧ।
ପାଦ ଚିହ୍ନ ଗଣି ଆଗକୁ ବଢ଼େ,
ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି କିଏ ମୋତେ ଗଢ଼େ?
ଜହ୍ନ ଆଲୁଅରେ ଦିଶେ କାୟାଟିଏ,
କଳ୍ପନା କି ସତ୍ୟ, ସେ ବା କିଏ?
ରକ୍ତ ଭିତରେ ଶୀତଳ ସ୍ରୋତ,
ସାମ୍ନାରେ ମୋହର କେଉଁ କାଳ ସ୍ରୋତ?
ପାହାଡ଼ ଉପରେ କାନ୍ଦୁଛି ପେଚା,
ସମୟର ଖେଳ ଏଡ଼େ କାଚା।
ନିଶ୍ୱାସ ମୋର ହେଉଛି ଭାରି,
ସାହସ ପୁଞ୍ଜି ମୁଁ ଯାଉଛି ତରି।
କୁହୁଡ଼ି ଘେରରେ ହଜିଛି ବାଟ,
ଖୋଲୁଛି କି ଆଜି ମରଣ କବାଟ?
ନା, ମୁଁ ତ ପଥିକ, ଅମର ଆଶା,
ଭୟ କୁ ମୋହର କରୁଛି ଭାଷା।
ଘନ ଜଙ୍ଗଲର ଅତଳ ଗହ୍ୱର,
ଖୋଜୁଛି ମୁଁ ମୋର ନିଜର ସହର।
କଣ୍ଟା ବୁଦା ଦେହେ ହୁଏ କ୍ଷତାକ୍ତ,
ସଂଗ୍ରାମ ପାଇଁ ମୁଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଦୂରରେ ଦିଶିଲା ଛୋଟ ଆଲୁଅ,
ମନରୁ ପୋଛିଲି ସବୁ ସନ୍ଦେହ।
ରୋମାଞ୍ଚର ଶେଷେ ମିଳିଲା ସୀମା,
ଧୈର୍ଯ୍ୟର ଆଗେ ହାରିଲା କ୍ଷମା।
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଇଁବେ, ଅନ୍ଧାର ଯିବ,
ନୂଆ ଏକ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବ।
କିନ୍ତୁ ସେ ରାତିର ସେହି ଶିହରଣ,
ମନେ ରହିଯିବ ସାରା ଜୀବନ।
ଭୟ ହିଁ ତ ଥିଲା ପଥର ସାଥୀ,
ଅନ୍ଧାର ଦେଲା ନୂଆ ଏକ ଜ୍ୟୋତି।
ଯାତ୍ରା ସରିନି, ଏ ତ ଆରମ୍ଭ,
ବିଜୟ ପାଇଁ ମୁଁ ଗଢ଼ିବି ସ୍ତମ୍ଭ।