ପ୍ରଜାପତି

ରଙ୍ଗ -ରଙ୍ଗ  କି ନେଳି- ନେଳି

         ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ ଭଳିକି ଭଳି,

କେଉଁ ଚିତ୍ରକର ଆଙ୍କିଛି

       ହାତରେ ଧରି ସେ ସରୁ ତୂଳୀ l

କି ସୁନ୍ଦର ତୋ ତନୁ କାନ୍ତି

     ନାନା ରଙ୍ଗେ ହେଉ ସଜେଇ,

ଯିଏ ତୋତେ ଥରେ ଦେଖିଲା

      ମନୁ ତାର ଭୁଲି ନ ପାରଇ l

କଳାକୁ ନେଳି ପର ଦେହେ

      ଟୋପି ଟୋପି କେତେ ସରୁ ଚିତା,

ତୋ ଛବିକୁ ଦେଖିଦେଲେ

      ନ ପଡ଼ଇ ମୋର  ଆଖିପତ l 

 ଇଛା ହୁଅଇ ଧରିବାକୁ

      ତୋ କୋମଳ ସୂକ୍ଷ୍ମ  ପରକୁ,

ଛପି ଛପି ଯାଏ ମୁହିଁ

       ଏ ବୁଡ଼ାରୁ ସେ ବୁଦାକୁ ।

ତୋତେ ଧରିବାକୁ ଗଲେ

        ଉଡିଯାଉ ବହୁ ଦୂରକୁ,

ତୋ ପଛେପଛେ ଧାଇଁ

        ଖୋଜୁଥାଏ  ମୁଁ ଧରିବାକୁ l

ତୋ ରୂପରେ ହୋଇ ଖୁସି

       ହେଲେ ନ ପାରେ ତୋତେ ଧରି,

ଧାଇଁ ଧାଇଁ ହାଲିଆ ମୁଁ

       ତୋ ପଛେ ମୁଁ ଗୋଡ଼ାଇ କରି l

ସୁନା ମୃଗକୁ ଯେପରି 

     ଗୋଡାଉଥିଲେ  ରଘୁପତି,

ତୋତେ ଧରିବା ପାଈଁ ମୁଁ

     ଧାଉଁ ଅଛିରେ ପ୍ରଜାପତି l

କେତେ କଣ୍ଟା ଖୁଞ୍ଚ ସବୁ

     ପସିଛି ମୋର ଦୁଇ ଗୋଡ଼ରେ,

ରକତ ଗୋଡ଼ରୁ  ବହୁଛି

      ତଥାପି ଧାଉଁଛି ତୋ ପଛରେ  l

ସକାଳୁ ଧାଇଁ ତୋ ପଛେ

      ଏବେ ସଂଧ୍ୟା ଯେ ହେଲାଣି ,

ଥରୁଟେ ଧରା ଦେ ମୋତେ

      ଭୋକ ଭାରି ଲାଗିଲାଣି  l

ଫୁଲରୁ ମହୁ ତୁ ଖାଉ

      ମାଗିଲେ ଟିକିଏ ଦେଉନୁ,

ଭୋକରେ ମରୁଛି ମୁହିଁ

      ଦୁଃଖ ମୋର ଜମା ଶୁଣୁନୁ l

କେଡେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ତୁହି

      ଦେଉନୁ ଟିକିଏ, ମାଗିଲେ

ଫୁଲରୁ ଯେତେ ମହୁ ଖାଉଛୁ

     ଶୁଣୁନୁ  ଜମାରୁ  ଡାକିଲେ  l

ବାପା ମାଆ ମୋର ମୋ ଖୋଜୁଥିବେ

    ପାଖରେ ନ ପାଇ ସେମାନେ

ଧରିବା ନିଶାରେ ପଶିଲି

       ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର  କାନନେ l

ମାଆ ମୋର ଖୋଜୁଥିବେ 

      ନ ପାଇ ହୋଇ  ବାୟାଣୀ,

ୟାକୁ, ତାକୁ ପଚାରୁ ଥିବ

       ମୋର ଡେରି ହେବାର ଶୁଣି l

ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ  ଯାଇନାହିଁ

      ଖୋଜି ଖୋଜି ମୁଁ ତୋତେରେ,

ଏ  ଯାଏଁ ଧରି ପାରିଲିନି

      ଧରା ଦେ ଆସି ମୋତେରେ l

ସାଙ୍ଗ ସାଥୀ ପିଲା ମାନେ ମୋର

     ସବୁ ଘରକୁ ଫେରିବେଣି,

ମୋତେ ନ ପାଇ ମୋ ମାଆ

     ହୋଇ ଯାଇ ଥିବ ବାୟାଣୀ l

ମୋର ଦୁଃଖ ଟିକେ ଶୁଣେରେ

     ଆରେ  ନିଷ୍ଠୁର ପ୍ରଜାପତି,

ତୋତେ ଧରିବା ପାଇଁ ମୁହିଁ

     ହେଉଛି କାକୁତି ମିନତି l

ଧରା ନିଶା ମୋ ଛାଡିଗଲା

    ଯାଉଛି ତୋତେ ମୁଁ ଛାଡ଼ିରେ,

ମାଆ ଠାରୁ ପାନେ ଖାଇବି

     ଘରକୁ ଗଲେ କୟାଁ ବାଡ଼ିରେ l

କେବେ ତୁ ଉଡି ଆସିବୁ

    ଆମର ଫୁଲ ବଗିଚାକୁ,

ଫୋଟ ଉଠାଇ ରଖିଥିବି  

    ନ ଭୁଲି ମୁଁ ଚିର ଦିନକୁ  l