ପ୍ରୀତିପଦ୍ମା ଥିଲା ମନର ମାନସୀ

ପ୍ରୀତିପଦ୍ମା ଥିଲା ମନର ମାନସୀ 

ମନ ଆକାଶର ଲାଜ୍ଜେଇ ଅଳସୀ

 

ମାନସ ଆତ୍ମାର ନିଛକ ଆଇନା

ନିଜେ ଭାଂଗିଥିଲା ହୋଇଗଲା ଚୁନା

ଲାଜକୁଳି ଲଡା ଆଖିର ଚାହାଣୀ 

ହୃଦୟ ବକ୍ଷରେ ଥିଲା ମୋର ରାଣୀ

କେତେ ଉପଦେଶ ମାନିଛି ତାହାର

ବିଧାତା ନିୟମେ ଗଢ଼ିଲା ସଂସାର

ସୁନେଲି ରାଇଜେ ନିଦ ଭାଂଗିଗଲା 

କୁହୁକ ନଗରେ ପ୍ରୀତି ହଜିଗଲା

ନିରବ ସାଧନା ଘାରିଗଲା ମତେ

ଜିଦିରେ ଅଟଳ କାନ୍ଦୁଥିଲା ଆସ୍ତେ

ପଦ୍ମା ହସିଦେଲେ ଜହ୍ନ ଲୁଚିଯାଏ

ବଗିଚରେ ଫୁଲ ଦୋଳି ଖେଳୁଥାଏ

ରାଗିଯାଇଥିଲେ କୋଇଲିର କୁହୁ

ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରଜାପତି ଖୋଜିହୁଏ ମହୁ

ଦିନେ କହିଥିଲା ହେ ରାଜକୁମାର 

ସଜ ମୁଁ ହେଉଛି କର ନାହିଁ ପର

ମାନସର ସିଏ ମାନସୀ ନୋହିଲା

ଅମା ଅନ୍ଧକାର ଛାୟା ଢ଼ାଙ୍କିଗଲା

ସୁଖେଦୁଃଖେ ବାଣ୍ଟିଥିଲା ସେ ଜୀବନ

ଅଭିମାନୀ ରାଣୀ ଦୂରାଇଲା ମନ

କେଶରାଶି ତାର ମେଘର ମହ୍ଲାର

ପଲକେ ପଲକେ ଉଠିଲା ଜୁଆର

ଭଟ୍ଟା ପଡ଼ିଲାନି ଜଳସ୍ରୋତ କେବେ

ଫୁଲେଇ ଚାନ୍ଦଟା ଚାହିଁଲା ନିରବେ 

ନାନାବାୟା ଗୀତ ଶୁଭିଲାନି ସୁରେ

ପ୍ରୀତିପଦ୍ମା ମୋର ଝୁରୁଥିବ ଦୂରେ

ମନର ମାନସୀ ହୋଇ ରହିଥିବ 

ଆର ଜନମରେ ସାଥି ନିଶ୍ଚେ ହେବ ।