ପ୍ରେମ

ମୋ ମନ ଆଇନାରେ ପ୍ରୀତିର ପଲକ

ଯେବେ ପଡ଼ିଯାଏ ମନେ ଗୋ ମାନସୀ

ହୃଦତନ୍ତ୍ରୀ ମୋ ଥରିଯାଏ ପ୍ରିୟା ତତେ ଭାବି ।

ଚନ୍ଦ୍ର କଇଁର ହେଲେ ବି ରୁହନ୍ତି ନି ଏକାସାଥେ

ବିଚ୍ଛେଦ ମିଳନ ଏଇତ ପ୍ରେମର ଗାଥା

ଭଲ ପାଇ ଯେବେ ଭୁଲି ଗଲୁ ପ୍ରିୟା 

ବସନ୍ତ କଲାଟି ରୋଷ ମୋ ଉପର 

ଆଉ ଯେତେ ବିରହ ବେଦନାରେ ସିକ୍ତ ହୃଦମନ୍ଦିର

ଆ ତୋତେ ମୁ ପୂଜିବି ସେଇ ମନ୍ଦିର ଆସ୍ଥାନର।