ନିର୍ବୋଧ ସମୟ

ଏ କି ଜୀବନ 

ଅନୁଭବ ହୁଏ ଅଭାବ

ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତିର....

ବୋଧେ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ

ଏହା ମୋ ଜୀବନର ।

ବଳବାନ ହେଇପାରେ ସମୟ 

ସେ 'ତ ଏକମାତ୍ର ମଣିଷ ଚୋର 

ବିଦ୍ରୁପ କରି ହସୁଛି ସେ 

ଅଜାଡି ଦୁଃଖର ସାଗର ।

ଜୀବନ କୁ କରିଛି ଅତୀବ ନିରୋଳା

ଟାଣି ଶକ୍ତ ପାଷାଣର ଗାର,

କି ଅଭିମାନ କରିବି ସାଥି 

ତୁମ ସ୍ନେହ ସୁଖ ଯେ ମରୀଚିକା

କେବଳ ଦୁଃଖ ହିଁ ନିଜର 

କୋହ ର ସମ୍ବରଣ ମାନେ 

ଏବେ କେବଳ ଆର୍ତ୍ତ ଚତ୍କାର 

ଲାଗି ଯାଇଛି ଧଳା ପୃଷ୍ଠାରେ

ଦାଗ ସେଇ କଳଙ୍କ ଚନ୍ଦ୍ରମା ର ।

ବିଚଳିତ ହୁଅନା ସଖୀ 

ହେଇଚି ଅଲଗା କେବଳ

ଏଇ ମର ଶରୀର ...

ନିୟତିର ଯେ କଠୋର ବିଚାର

ହେଇ ହିଁ ଯାଏ ମିଳନ ଦିନେ 

ଆତ୍ମା ସହ ଗୋଟେ ଆତ୍ମାର ।।