ନଇଁଗଲା ଆପେ ମଥା

ଶ୍ରୀ ବାଟକୃଷ୍ଟ ଓଝା

ସାଇକେଲଟିଏ କିଣିବ ଅନନ୍ତ

ସାଇତିଛି କିଛି ଧନ

ଏ କଥା ଜାଣିଲେ ଗୋପବନ୍ଧୁ ବାବୁ

ଅଥିରେ ହୋଇଲା ମନ l

ମନକଥା ମାନେ ରଖି ଗୋପବନ୍ଧୁ ,

କହିଲେ, ‘’ ଅଭାବ ଭାରି,

ଟଙ୍କା ଥିଲେ ଦିଅ ଦେବି ମୁଁ ‘ ଅନନ୍ତ ’

ଗଲେ ଦିନ ଦୁଇ ଚାରି l ‘’

ଟଙ୍କା ଥଳି ଆଣି ଥୋଇଲେ ଅନନ୍ତ

ଦାସେ ଆପଣଙ୍କ ପାଶେ,

ହାତେ ଧରି ଥଳି ଚାହିଁଲେ ନିମିଷେ

ଦୁଃଖ ମିଶା ଦରହାସେ l

ଚାରି ଦିନ ଯାଇ ଚାରି ମାସ ଗଲା

ବରଷେ ବି ଗଲା ପୂରି ,

ଦୂର ଗାଆଁ କିପରି ଜିବିମୁ

ଦୁଃଖାରେ ବସିଲେ ଭାଳି,

ବହୁତ ଦିନରୁ ଥକି ପଡ଼ିଲିଣି

ପାଦରେ ମୁଁ ଚାଲିଚାଲି l

ସାଇକେଲ ହେଲେ ସହଜ ସହଳ

ବହୁତ ପାରନ୍ତି ବୁଲି,

ଟଙ୍କା ନେଇ ସେ ତ ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତି

ମୋ କଥା କି ଗଲେ ଭୁଲି l

ଭାବି ଭାବି ଦିନେ ବେଳ କାଳ ଉଣ୍ଡୀ

କହିଲେ ମନର କଥା,

ଗୋପବନ୍ଧୁବାବୁ ହସିଲେ ଅଳପ

ତଳକୁ ନୁଆଁଇ ମଥା l

‘’ତୁମ ଟଙ୍କା କଥା ଅଛି ମୋର ମନେ

ଦେଇ ନାହିଁ ଜାଣିଜାଣି,

କଥା ଯଦି ମୋର ରଖିବ ଅନନ୍ତ

ଏଇକ୍ଷଣି ଦେବି ଆଣି l ‘’

ବରଷା ବଢିରେ ଘରଘର ବୁଲି

ଅପନ୍ତରା ବାଟ ଦେଇ,

ପାଦେ ଚାଲିଚାଲି ଭୋକିଲା ଲୋକର

ଖବର ଫେରୁଛି ନେଇ l

ସାଇକେଲ ହେଲେ ସଡ଼କ ବାଟରେ

ସୁବିଧାରେ ଯିବ ଚାଲି ,

ଅଭାବ କେଉଁଠି କିପରି ଜାଣିବ

କହିଲ ମନରେ ଭାଳି ?

ପାଣି କାଦୁଅରେ ଆଉ କି ପଶିବ

ଦେଖିବ ଦୁଃଖିର ମୁହଁ ,

ବରଷା ବଢିରେ କିଏ ପୋଛି ଦେବ

ଆକୁଳ ଆଖିର ଲୁହ ?

ଟଙ୍କା ନେଇ ଯାଅ ସାଇକେଲ କିଣା

ମନୁ କରିଦିଅ ଦୂର,

ଦୁଃଖୀ ଜନ ସେବା ଯେଉଁଠି କରୁଛ

ସେଇ ତ ସରଗପୁର

ମଣି ମୁକୁତାର ଝଲକରୁ ବଳି

ଶୁଖିଲା ଅଧରୁ ହସ,

ସେ ହସରୁ ଝରେ ସରଗ ସୁଷମା

ଦେବତା ହୁଅନ୍ତି ବଶ l

ସରମରେ ସଢି ବୁଝିଲେ ଅନନ୍ତ

ତାଙ୍କ ମରମର କଥା,

ଦାସେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଯୁଗଳେ

ନଇଁଗଲା ଆପେ ମଥା l