ମୁଁ ଜ୍ୟୋତିଟିଏ

ଶାମୁକା ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା

ମୁଁ ପରା ଦୁର୍ମୂଲ୍ୟ ମୋତିଟିଏ

ଦୁନିଆ ଆଖିରେ ଲାଖିଯିବି ଦିନେ

ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ବଳ ଜ୍ୟୋତିଟିଏ ।

ମାତା ଗରଭରୁ ହୋଇ ଭୂପତିତ

କୁଆଁ କୁଆଁ ରାବ ଶୁଣାଇଲି

ଆଦର ଯତନ ପରଶେ ବଢ଼ି ମୁଁ

ଠୁକୁଠୁକୁ ପାଦ ପକାଇଲି ।

ମୋ ଦରୋଟି ଭାଷ ଅଧରର ହସ

ବୁଣିଲା ସରବ ମନେ ଖୁସି

ସେନେହ ବରଷି ପିଠିକୁ ଆଉଁସି

ଗଢ଼ିଲେ କି ସତେ ମୋତେ ଶଶି !

ସୁଶିକ୍ଷା ସଂସ୍କାର ଉତ୍ତମ ବେଭାର

ମୋଠି ଜ୍ଞାନଫୁଲ ଫୁଟାଇଲା

ଘର ଆଗଣାରୁ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯାଏ

ବାସନା ମୋର ଚହଟିଗଲା ।

ତୁଳସୀର ବାସ ଦୁଇ ପତରରୁ

ଏକଥା ଅଛପା ରହେ ନାହିଁ 

ବିକଶିତ ମୋର ଯେତେକ ପ୍ରତିଭା

ଲଗାଇବି ଦେଶ ହିତ ପାଇଁ ।

କରମ ଜୀବନ କର୍ମ ଭଗବାନ

ତାହା ଛଡ଼ା ନାହିଁ ଆନ କିଛି 

ସଭିଙ୍କ ହିତରେ ମୋ ହିତ ଲୁଚିଛି

ଶିଶୁ ମନ ମୋର ବୁଝିଅଛି ।

ଦୀପଟିଏ ପରି ନିଜେ ଜଳିଜଳି

ଧରାକୁ କରିବି ଆଲୋକିତ

ମନରେ ନ ରଖି ଈର୍ଷା କି ଅସୂୟା

ଚଳୁଥିବି ତ୍ୟାଗି ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ।

ସକଳ ଦେହରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପରେ

ଜାଣେ ପରଂବ୍ରହ୍ମ ବିରାଜିତ 

ସେଥିପାଇଁ ସରବେ ମଣି ନିଜର 

କରିବି ସୁଖେ କାଳାତିପାତ ।

ଧରାକାଶେ ମୁହିଁ ଉଜ୍ଜ୍ବଳ ଜ୍ୟୋତିଟେ

ଏକଥାକୁ ଯିଏ ବୁଝିଛନ୍ତି

ସୁନାରୀ ପରିକା କଷିକଷି ମୋତେ

ଉଜ୍ଜ୍ବଳିତ କରି ଚାଲିଛନ୍ତି ।

ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ମୋ କୋଟି ପ୍ରଣତି

ଢାଳୁଥାନ୍ତୁ ଏମିତି ଆଶିଷ

ଜନମ ଜୀବନ ହେଉ ମୋ ସାର୍ଥକ

ଲଭି ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପରଶ ।।