ମୁଖାପିନ୍ଧା ମଣିଷ

ମୁହେଁ ରାମ ରାମ ଭିତରେ ହାରାମ

ଥାଏ ଟି ଯିଏ ସେ ରହି

ସମୟ ଆସିଲେ ମୂଳ ସୁଧ ସହ

ଦେଇଥାନ୍ତି ଶାସ୍ତି ବିହି ।

ମଣିଷ ହେଇକି ମଣିଷର ପୁଣି

ଅମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତେ ଯିଏ

ଜଗତର କର୍ତ୍ତା ସକଳ ଈଶ୍ୱରୁ

ବେଳୁହୁଁ ଫଳ ସେ ପାଏ ।

ରକ୍ତ ମାଂସ ଗଢ଼ା ଶରୀରକୁ ନେଇ

ଅହଙ୍କାର ଭାବ କେତେ

କ୍ଷଣ ଭଙ୍ଗୁର ମାଟିପିଣ୍ଡୁଳାଟି

ମାଟିରେ ମିଶିବ ସତେ ।

ଆଜିର ମଣିଷକୁ ଭୟଲାଗେ ପୁଣି

ରୂପ ହାବଭାବ ଦେଖି

ମୁହଁରେ ମଧୁର ଭିତରେ ଅଙ୍ଗାର

ଜାଣି ହୁଏ କି ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖି ।

ମଣିଷ ମାତ୍ରକେ ମାରାତ୍ମକ ପ୍ରାଣୀ

ହୁଏ ନାହିଁ ଦେଖି ଚିନ୍ହି

ନିଜକୁ ନ୍ ଦେଖି ଅନ୍ୟ ଦୋଷ ଗୁଣ

ବାଛୁଥାଏ ହୋଇ ତୁନି ।

ମଣିଷକୁ ବିହି ଗୋଟିଏ ଭାରରେ

ଦୁଇ ପଲ୍ହା ଦେଇଥାଏ

ଆଗ ଭାରକୁ ଦେଖି ବାଛି ବାଛି

ପଛ ଭାର ଭୁଲିଯାଏ ।

ନିଜର ଦୋଷ ଯେ ଦୋଷ ତ୍ ନୁହଇ

ପର ଦୋଷ ଅପରାଧ

ସେମିତିକା ନର ଏ ଭଵ ସଂସାରେ

ନିହାତି ହିଁ ନିରବୋଧ ।