ଜହ୍ନ

ରାତିର ସପନ ରାଇଜେ 

ଉଇଁଛି ଗୋପନେ ଜହ୍ନ, 

ରାତ୍ରିରେ ଫୁଟଇ ଶେଫାଳି 

ଚନ୍ଦ୍ରମା କଳଙ୍କ ଚିହ୍ନ।। ୧

ଜହ୍ନର ଛାଇ ଆଲୁଅର 

ସଙ୍ଗେ ଲୁଚକାଳି ଖେଳ,

ପ୍ରୀତିର ନଳିନୀ ବନରେ

ଭ୍ରମରେ  ଭ୍ରମର ଦଳ।। ୨

ପ୍ରଭାତ ଆଗତେ ଚନ୍ଦ୍ରମା 

ନିଜର ମୁହଁ ଲୁଚାଏ, 

ସେ କ୍ଷଣେ ବିଳୟ ଶେଫାଳି

ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଏ।। ୩

ଜହ୍ନର ପ୍ରେମରେ ପ୍ରେମିକ

ଶୋଇଛି ପଲଙ୍କେ ଯାଇ,

ପ୍ରୀତିର ପଙ୍କଜ ପ୍ରେମିକା 

ଫୁଟିଛି କଳଙ୍କ ନେଇ।। ୪

ସେ ନୁହେଁ ବିଟପୀ ନାୟିକା 

ନାହିଁ ତା କଳଙ୍କ ଚିହ୍ନ,

ଚନ୍ଦ୍ରମା ପଙ୍କଜ ସମାନ

ନ ଲାଗେ ତାଙ୍କଠୁ ଭିନ୍ନ।। ୫