ଚାଲ ହେ ପୂଜିବା ପିତାମାତାଙ୍କୁ

ପିତାମାତା ଠାରୁ ବଡ଼ ନାହିଁ କେହି 

ଆମର ଏହି ମରତ ଭୂଇଁରେ

ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମାଇ ମୁଖେ ହସ ଦେଇ

ବଡ଼ କରିଥା'ନ୍ତି ନାନା ସଂସ୍କାରେ ।

ଯେତେ କଷ୍ଟ ପଛେ ସହିବାକୁ ପଡୁ

ପିଲା ଖୁସିରେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟମୁଖର

ନିଜ ପେଟ ପଛେ ପୁରୁ କି ନପୁରୁ

ପିଲା ପେଟ ପାଇଁ ସଦା ତତ୍ପର ।

ଅନବରତ ତା' ସ୍ନେହ ମମତାରୁ 

ଝରି ପଡେ ସତେ ପୀୟୁଷ ଧାରା

ପାନ କରିକରି ଜୀବ ହୁଏ ତୃପ୍ତ

ଅନୁଭବ ଜୀବନେ ଅପାଶୋରା ।

ପିତା ଛତ୍ର ସମ ବିପଦେଆପଦେ

ଅଭୟ ଆଶ୍ରୟ ମାଆ ପଣତ 

ଜୀବନର ଯେତେ ଖୁସି ମିଳିଥାଏ

ମଥା'ପରେ ଯେବେ ଦୁହିଁଙ୍କ ହାତ ।

ଛୁଞ୍ଚି ମୁନେ କଷ୍ଟ ଦେଲେ ତାଙ୍କ ମନେ

ନିଜ ଉପରକୁ ପାହାଡ଼ ସମ

ଏକଥା ନବୁଝି ଅଧମ ସନ୍ତାନ

ମିଛ ମାୟାମୋହେ ମତିକୁ ଭ୍ରମ ।

ଦେବତା ଆସନେ ବସାଇ ଯେ ପୂଜେ

ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନେ ଗଣା ହୁଅଇ

ଜୀବନରେ ସଦା ଦୋଳି ଖେଳେ ସୁଖ

ଦୁଃଖ ରହିଯାଏ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ ।

ସଫଳତା ଶୀର୍ଷ ପାହାଚରେ ବସି

ଜୀବନ ସଂଗୀତ ନିଇତି ତୋଳି

ଗାଇ ଉଠେ ପ୍ରାଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ହରଷେ

ଆଦ୍ୟଗୁରୁ ମନ୍ତ୍ର ତୁଣ୍ଡରେ ବୋଳି ।

ମନ-ଜଳ ଢାଳି ଭକ୍ତି ପୁଷ୍ପ ଅର୍ପି

ଚାଲ ହେ ପୂଜିବା ପିତାମାତାଙ୍କୁ 

ଦୀପାଳି ପରାୟ ଜଳି ଉଠୁଥିବା

ଧ୍ୟାନ ରଖି ତାଙ୍କ ଚଉପାଦକୁ ।