ବନ୍ଧୁକ ମୁନରେ ଜୀବନ

ବନ୍ଧୁକ ନୁହେଁ ବନ୍ଧୁ ପଣରେ

ଦିଅ ମେଲିଦିଅ ବାହୁ

ଯୋଛନା ଝରିବ ଅନ୍ଧାରୀ ମୂଲକେ

ଲିମ୍ବରୁ ଝରିବ ମହୁ ।

ସୁଖବାସୀ ସେହି ମାଟିର ମଣିଷ

ଭଲପାଅ ତାଙ୍କୁ ଯଦି

ପ୍ରସାରିତ କର ହୃଦୟକୁ ତୁମ

ରକତର ମୋହ ତେଜି ।

ଯାହାଙ୍କୁ ଭାବୁଛ ବଇରୀ ବୋଲିରେ

ସିଏତ ତୁମର ଭାଇ

ଭାଇର ସଂସାର କେମିତି ଉଜାଡ

ବୁହାଇ ରକତ ନଈ !

କଥାରେ ପଥର ପାଣି ହୁଏ ଯହିଁ

କମାଣରେ କିବା କାମ!

ନୀରିହ ଆଖିରୁ ସ୍ବପ୍ନ ଲୁଟିନେବା

ସିଏକି ମଣିଷ ଧର୍ମ ?

ସମାଜ ସ୍ରୋତରେ ମିଶିଗଲେ ଭାଇ

ଖୋଲିବରେ ନୂଆ ବାଟ

ନିଶିଥ ଆକାଶେ ସୂରୁଯ ଉଇଁବ

ହସିବ ଫୁଲର ହାଟ ।

ନାରଣ ପାଟଣା ,ରାଇଘର ଅବା

ବନ୍ଧୁ ଗାଁଆ ପଥେପଥେ

ବାରୁଦର ଗନ୍ଧ ମିଳେଇ ଯିବରେ

ଚଇତି ପବନ ସାଥେ ।

ଡଙ୍ଗର ସେପାରି ତଇଳା ଜମିରେ

ହସିବ ଅଳସୀ ଫୁଲ

ନାଚିବେ ଧାଙ୍ଗଡା ନାଚିବେ ଧାଙ୍ଗେଡି

ବାଜିବ ମହୁରୀ ଢୋଲ ।

ହସିବ ଆକାଶ ହସିବ ପୃଥିବୀ

ହସିବ ପାହାଡି ଗାଁ

ଫରଫର ହୋଇ ଉଡିବ ତ୍ରୀରଙ୍ଗା

ଦୁନିଆ ଦିଶିବ ନୂଆ ।