ବିପର୍ଯ୍ୟୟ କବିତା

ଜହ୍ନ ଦେହେ ଚିହ୍ନ

କିଏ କୁହେ କଳଙ୍କ

ଆଉ କିଏ

କଳ୍ପନାରେ କୁହେ କେତେ କଥା

ଏଇ ଯେମିତି ମୋର କବିତା ।

ଫୁଲ, ଫଗୁଣ,ତାରାପୁଞ୍ଜ ଆକାଶ

ପାହାଡ଼, ଝରଣା, ବେଳାଭୂମିକୁ ନେଇ

ତୁମ ସହ ତୁଳନା କରୁଥିଲି କବିତାରେ

ଏବେ ଖାଲି ବିରହ ପଙ୍କ୍ତିରେ ।

ବସନ୍ତକୁ ଠିକ୍ ରେ ଅନୁଭବ କରିହୁଏନା

ଏଇ କେତେ ବର୍ଷ ହେଲା

କେବେ ବର୍ଷା, କେବେ ଖରା, କେବେ ଶୀତ 

ଆଦରି ନେଉଛନ୍ତି ଋତୁଚକ୍ରରୁ ତା'ର ସ୍ଥାନ

ସେମିତି ପ୍ରେମ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣଥିଲା ଏବେ ଶୁନ।

ବଗିଚାରେ କ'ଣ ଫୁଲ ଫୁଟୁନି

ହଁ, ପ୍ରଜାପତି ବସୁଛି, ଭଅଁର ଗୀତ ଗାଉଛି, 

ମହୁମାଛି ଚୁମି ଯାଉଛି ଫୁଲରେ ଫୁଲରେ

ତୁମ ସହିତ ଯେମିତି ଦେଖାହୁଏ ମଝିରେ ମଝିରେ ।

ବସନ୍ତକୁ ବାରିହୁଏ ମଳୟ ବୋହିଲେ

ସର୍ବାଙ୍ଗ ପିତା ନିମ୍ବର ଫୁଲରେ ମଧୁଭରେ

ଆମ୍ବ ବଉଳର ବାସ୍ନାରେ କୋଇଲିର କଣ୍ଠ ଫିଟେ

ଚନ୍ଦନ ବନରୁ ବାସ ଛୁଟେ ।

ଏବେ କିନ୍ତୁ ପ୍ରାକୃତିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ବେଶୀ

ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଛି ତାଠାରୁ ଅଧିକ ମାନସିକତା

ଏଇ ଯେମିତି ମୋର କବିତା ।