ଅପେକ୍ଷା

ବସିଛି ନୀରବେ

ସମୟର ନଈ ଧାରେ

ସାଉଁଟୁଛି ଖାଲି, ଅନାବନା

ଅତୀତ ଦେହରୁ ମୁଠା ମୁଠା ସ୍ମୃତି,

କେତେ ରଙ୍ଗ ଛଡ଼ା

ଆଉ କେତେ ଲହୁ ଲୁହ ଜରଜର ।

 ବେଳେ ବେଳେ ହାତରେ ଲାଗେ

ବାଲି ଗରଡା, ଆଞ୍ଜୁଳାରୁ ଖସିଯାଏ ଜହ୍ନ

ସ୍ମୃତି ସହ ସମ୍ପର୍କ ଛିଣ୍ଡାଇ ।

ଏମିତି ବି ହୁଏ

ରଙ୍ଗ ଛଡ଼ା ଶାମୁକା ଭିତରେ

ଠାବ ହୁଏ ମୁକ୍ତା ।

ମୁକ୍ତା ଭିତରେ ଜଳ ଜଳ

ତୁମ ମୁହଁ ଅବିକଳ ।

 ଅପେକ୍ଷାର ଅନ୍ତ କେଉଁଠି,

ପଚାରିବି ଯାଇ

ପରିତ୍ୟକ୍ତ ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଛିଡା

ମାଇଲ୍ ଖୁଣ୍ଟକୁ,

ସୀମାନ୍ତରେ ଯୁଦ୍ଧରତ ଯବାନଙ୍କ

ଧର୍ମପତ୍ନୀମାନଙ୍କୁ ।

ନଚେତ ଯାଇ ପଚାରିବି

ଗାଁ ମୁଣ୍ଡ ବରଗଛ ତଳ

ଫିକା ସିନ୍ଦୂର, ଗାଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ବୋଳା

ପଥର ରୂପା ମାଆକୁ ।

 କେହି ଜଣେ କାହା ପାଇଁ

ଅପେକ୍ଷାରେ ଥାଏ ।

ଏ କଥା ଦିନେ ମୋତେ

ନଈ କହୁଥିଲା ।

ଯେମିତି ପାଣି ଧାରେ ପଡ଼ି ଥିବା ପଥର

ଅପେକ୍ଷା କରୁଥାଏ

ଆସିବ କେହି ଜଣେ

ତା ଅଳତା ମଖା ପାଦକୁ

ଘସା ମଜା କରିବ ତା ଦେହେ ।

 ଅପେକ୍ଷାର ଅନ୍ତ ଆଉ

ପଥରର ଅପେକ୍ଷା ଯଦି

ସମାନ୍ତରାଳ,

ତେବେ ମିଛ ଶାମୁକା ଦେହର ମୁକ୍ତା

ଆକାଶର ଜହ୍ନ।

ଅପେକ୍ଷାର ମାନେ ଖାଲି

ଜଳିବା, 

ସମୟର ନଈ ଧାରେ

ଅନ୍ଧାର ଖୋଜିବା ।।